Ardens weekend

De vlaggen staan strak van de stevige noordoostenwind tegen een blauwe lucht afgetekend. De lente heeft definitief haar intrede gedaan, constateer ik verheugd bij het binnenrijden van Sougné-Remouchamps. Nog even de Carrefour in om eten voor vanavond en morgenochtend (lees: rijsttaart) in te slaan en dan naar mijn oude vertrouwde stekkie van het CCR.

CCR te Remouchamps

Enkele weken geleden ging ik op zoek naar een slaapplaats voor de Amstel Gold Race van morgen. Slechts één plek lichtte op in mijn gedachte: het CCR. Centre Cycliste Remouchamps: een schitterende accommodatie waar ik vele tochten vanuit heb gemaakt. Alles in het CCR ademt fietsen: van de theedoeken tot lampen tot de motiefjes in de gordijnen. Ik mailde ze en kreeg spoedig antwoord.

Hoi Rob, 
Nou, dat is zeker lang geleden, bijna 4 jaar. Reuze leuk dat je weer komt. We zitten eigenlijk vol, maar we schuiven wel wat zodat er zeker voor jou een bedje is. We hebben ook de studio nog en het nieuw huis is ook zo goed als klaar, dus daar zijn ook nog mogelijkheden.

Groetjes en tot snel,

Annemarie en Heleen

Na een hartelijk ontvangst krijg ik beneden de studio toegewezen. Inmiddels is het drie uur 's middags en de temperatuur is zeer aangenaam. Ik aarzel even. "Is het wel verstandig?" fluistert een stem in mijn hoofd. "Morgen Amstel Gold Race, rust pakken!" Mijn ongezonde verstand wint het en even later fiets ik in D1 tempo de Maquisard op in de richting van Spa. Via de fabrieken van de gelijknamige bubbeltjeswaterfabrikant rijd ik de villawijk van het stadje in. Hier begint de klim van de Rosier; een prachtige helling waar ik in het verleden van mijn conditie testte. Nu klim ik in een aangenaam tempo omhoog wat me de gelegenheid biedt om rond te kijken in plaats van de blik strak op het asfalt en Garmin te houden. De top ligt op bijna 600 meter hoogte. Ik houd even halt om armstukken aan te trekken en daal af. Aangekomen in Trois Ponts zie ik enkele ploegwagens van BMC. Uiteraard foto's maken en daarna door richting Côte de Vecquee. Ook zo'n prachthelling. Tot mijn genoegen constateer ik dat de aankomende Luik-Bastogne-Luik haar oude parcours heeft verkozen. Deze brengt mij terug bij het CCR. 800 hoogtemeter geeft de Garmin aan. Bijna de helft van morgen: de Amstel!

In alle vroegte sta ik op. De temperatuur is net boven het vriespunt. De zon gloort rood aan de glooiende horizon. De rijsttaart smaakt naar meer rijsttaart. Even rond zeven uur parkeer ik de auto buiten Valkenburg. Vijf euro lichter (er wordt hier financieel flink geprofiteerd) daal ik met lange handschoenen  tegen de koude naar Valkenburg in. Startbewijs ophalen en aansluiten bij mijn kompanen Rick en Remco om samen R3 te vormen. R3 klimt en daalt, klimt en daalt. We rijden in relatieve rust om ons heen. De menigte moet nog komen. De wind is straf en speelt ons regelmatig parten. Bij de eerste bevoorrading voelen we ons prof; de opblaasboog is ingestort zoals bij de Ronde en de Scheldeprijs. 

Het tweede deel van de koers is het deel van de lange lopers: Loorberg, Camerig, Wolfhaag, Vaalserberg en Vijlenerbos. Hier volgen we even in tegengestelde richting het parcours. Wat een menigte bontgekleurde fietsers! We zijn op tijd gestart, concluderen we. Het aantal deelnemende vrouwen valt me onderweg op. Waar tijdens mijn eerste deelname in 2005 nauwelijks een dame waar te nemen viel, schat ik het aandeel vrouwen op tien procent. Wat me overigens tegenvalt is het aantal mannen met-kijk-ik-lijk-op-een-prof-dus-heb-ik-ook-een-Wiggins-of-Paolini-baard. Welgeteld twee!

Het laatste deel van Neerlands enige wielerklassieker is grotendeels de finale van de grote jongens van zondag. Kuitenbijters zoals de Kruisberg, Eyserbosweg, Huls, Keutenberg en Cauberg. Ik merk een hoog luctor et emergo op de steile hellingen. De kracht in benen verdient nog enig onderhoud.

In een zonovergoten landschap bied ik mijn melkflessenbenen de mogelijkheid om een toefje chocolade toe te voegen aan de kleuring. De beenstukken heb ik in mijn overvolle rugzakken gepropt. Een wielershirt bestaat, zoals de meeste mensen weten, uit drie kleine zakjes die oneindig vol te stoppen lijken te zijn. Voor sommige deelnemers biedt dit niet afdoende soelaas. Regelmatige komen we wielertoeristen met rugzakken tegen. Blijkbaar klaar om na de finish ook nog even de Mont Blanc aan te doen. Hier is fietsmaat Norbert met zijn heuptas een heilige bij. Toch spant één deelnemer de kroon; onder zijn zadel heeft hij, uiteraard hij - de zij soigneert zich - drie zadeltassen weten te construeren. Het ligt op het puntje van mijn tong om hem belangstellend naar de inhoud ervan te vragen. Bij een andere deelnemer kan ik me niet inhouden en vraag hem naar het doel van het monteren van een camera onder zijn zadel. De man is een alleraardigste Brit en vertrouwt mij toe de beelden thuis te bekijken. Ik wil de man naar de status van zijn huwelijk vragen, maar houd wijselijk mijn mond.

Twintig minuten langzamer dan vorig jaar maar met een keurige 29 kilometer gemiddeld finishen we en komen in de open lucht discotheek van het finishdorp in Berg en Terblijt aan. Ik neem afscheid van mijn kompanen R en R en ga naar huis. Mijn achtste Amstel Gold Race zit erop. Op naar Toscane!

Klimclassic

Terwijl de muziek de zonovergoten finishplaats overdondert, vele wielertoeristen de finishlijn passeren, vraag ik Frits naar zijn Klimclassic ervaring. We zitten gezamenlijk aan Oktoberfeste achtige tafels, aangenaam rozig te zijn van onze 160 kilometer door Voerstreek en Ardennen. 'De eerste tachtig kilometer ging het niet geweldig,' antwoordt Frits om mijn gestelde vraag. 'En bij jou?' vraagt hij belangstellend. 'Bij mij gingen de eerste 160 kilometer niet geweldig!' Gelach aan tafel. Maar ging het nou slecht?

Kwart voor vier opstaan is geen lachertje. Enigszins gebroken van de vorige avond sta ik op, eet wat en stap een uur na het opstaan bij Rick in de auto. Nog even vader en chauffeur Kees ophalen voor een tweeënhalve uur durende rit naar het zuiden. De ruitenwissers verlenen hun dienst. De weersvoorspelling is matig tot redelijk. Eenmaal bij Weert breekt de zon door. Tijdelijk?

Vol verbazing stap ik de aangename temperatuur van Maastricht in. Warm ondershirt: exit. Beenstukken: exit. Stuurplaatje halen en Remco, Frits en Norbert opzoeken. We hebben ze snel gevonden. Ook Patrick en Ingrid rijden vandaag de Klimclassic. Nog even en het startschot klinkt. Onderweg.

De eerste heuvels verteer ik redelijk tot goed. Eigenlijk loopt het lekker- een lichte hoofdpijn daargelaten - tot goed. Bij de ravitaillering bied ik mijn bidons ter vulling aan. De ene is nog halfvol. Tot mijn stomme verbazing wordt deze leeggegooid. Ik uit mijn ongenoegen, waarop een kort 'zo gaat dat hier' volgt. Ik wens de man het allerbeste en lichtelijk cynisch bedankt ik hem.

Vorig jaar hadden we een beest van een klim volgend op de eerste verzorgingspost. Deze keer krijgen we zijn lange doch minder steile broer te verteren. Het houdt niet op. De tien procenten vliegen ons om de oren. Het gaat moeizamer en moeizamer. De volgende heuvels zijn evenmin voor de spreekwoordelijke poes. De klimtijdrit van de col d'Oneux nekt me. Gedrieën maken we er een spannende klim van: wie zet er als eerste aan en wie wint. In het dorp zet ik licht, te licht aan. Even kijken hoe de anderen ervoor staan. Ze zitten er nog aan. De finishlijn nadert. Rick rijdt naast me. Wie gaat er als eerste? Ik schakel, ga staan, zet aan. Verdomme het lukt niet. Rick rijdt met grote sprongen weg en gaat als eerste over de lijn. Na de finish bol ik uit. Remco en  Rick rijden door. Ik zit stuk. Geef over. 

Na de Oneux volgt het dak van de ronde: de Cima Klimclassic. Daarna de Redoute. Ook tijdsmeting. Ik laat deze voor wat het is en rijd 'rustig' naar boven. Het lijkt alsof de Redoute steiler is dan vorig jaar. De volgende klim, de Cornemont, gaat me redelijk af. De laatste bevoorrading is op de top. Ze bieden nootjes aan! Ik ben toch geen papegaai. De sportdrank, de helft van het woord klopt, is water met een snufje sportdrank dat naar tuinslang smaakt. Wat een slechte verzorging weer dit jaar. Wat een verschil - in negatieve zin - met de Amstel.

Wat rest van de rit gaat praktisch aan me voorbij. Mijn benen doen pijn, hoofdpijn blijft navenant aanwezig en keel wordt bijkans - door mijn allergie - dichtgeknepen. Vreemd genoeg loopt de klim vanuit Bolland wel weer redelijk. 

Klik hier voor de videobeelden

De 110 kilometer komt erbij. Tot mijn blijdschap constateer ik, net zoals bij de Amstel, een toename van het aantal vrouwelijke wielertoeristen. Geweldig! Helaas rijden er bij de 110 een flink aantal wegpiraten; lui die zich niets van verkeersregelgeving aantrekken, consequent links rijden. Ik krijg het nog aan de stok met zo'n fietspiraat.

In Maastricht wordt er in volle vaart doorgetrokken naar de finish, tegenliggers de kant inrijdend. Ik schaam me en laat lopen. Samen met Remco bollen we over de finishlijn. Terwijl het in de Bilt één van de koudste Hemelvaartsdagen ooit is geweest, Hoorn meer regen dan zonneschijn heeft gezien, ben ik rozig en licht verbrand door de aangename zon. Op naar Tilff-Bastogne-Tilff tijdens Pinksteren. Pasen de Anstel, Klimclassic op Hemelvaart. Wielrennen is geloofsbelijdenis. Lijden in de ruimste zin.