Posts tonen met het label Hardlopen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Hardlopen. Alle posts tonen

Johan Cruijff 14k run

Om precies veertien over acht 's avonds klinkt het door oer-Ajacied Sjaak Swart gegeven startschot. Het is vandaag dat Johan Cruijff zeventig jaar zou zijn geworden. Ter ere aan Neerlands grootste voetballer aller tijden en als een in memoriam organiseert Le Champion tezamen met de Cruyff Foundation en Ajax een aantal hardloopevenementen op deze 25ste april. Rondom de Amsterdam Arena is het vijf kilometer hardlopen in wedstrijdvorm en de kidsrun. Ik doe mee aan het veertien kilometer lange hardloopevenement zonder tijdwaarneming dat langs enkele bijzondere aan Cruijff gerelateerde plekken leidt. 

Terwijl ik zijn naam schrijf, twijfel ik voor de terloops aan de correcte spellingswijze van zijn naam. Internet biedt de oplossing. 

"De naam Cruijff leidde tot heel wat hoofdbrekens bij de pers toen hij als 17-jarige debuteerde voor Ajax. De Sportkroniek had het over "debutant De Kruyff", terwijl Het Parool het hield op "De jonge debutant Kruijff". Om de verwarring compleet te maken kwam De Volkskrant met "Johan Kruijff, de nauwelijks 18-jarige debutant". De naam was niet correct, maar ook de leeftijd werd niet goed weergegeven. Het Algemeen Handelsblad schreef wel een volledig correcte versie van de naam op, maar ging de fout in met de leeftijd: "Ajax had de 18-jarige Cruijff een kans gegeven". Wijlen Nico Scheepmaker was in zijn boek Cruijff, Hendrik Johannes, Fenomeen, een zoektocht begonnen naar de juiste spellingwijze van de naam. Daarbij kwam de nadruk te liggen op twee letters, te weten de y en de ij. Ook Cruijff of Cruyff zelf voedde de verwarring door in het ene interview te zeggen dat er puntjes op de y horen , terwijl hij in het andere interview dit weer omdraaide en stelde dat de puntjes achterwege dienden te blijven. Hij kon het wellicht ook niet weten omdat zijn vader de y in zijn paspoort had staan, terwijl zijn moeder de ij in haar naam voerde. Ook het telefoonboek van Amsterdam gaf geen uitsluitsel: verscheidene ‘Cruyffen’, waaronder Johan zelf, maar ook een ‘Cruijff-Draaijer’, toevallig zijn moeder. Scheepmaker kwam uiteindelijk met de oplossing via het bevolkingsregister van Amsterdam. Er was op 25 april 1947 een jongen geboren die de volgende naam meekreeg: Cruijff, Hendrik Johannes. Pas nadat Cruijff bij Barcelona internationaler bekend werd, ging hij de naam Cruyff voeren. Cruijff hierover: 'De verandering is vanuit Engeland aangegeven. Er stond daar op de schrijfmachines namelijk geen ij. Datzelfde gold ook voor Spanje, waar ik meer commerciële activiteiten ging ontwikkelen.' Sindsdien werd besloten om Cruyff als merknaam te deponeren. Kortom: In Nederlands is het Cruijff en Cruyff voor het buitenland."

Van lente in april is weinig sprake. Slechts het gegeven dat het langer licht is, doet aan iets van voorjaar denken. Het is koud, winderig met hagel en regenbuien. Rick en ik zijn al bijtijds in het Olympisch Stadion. Uit de wind kleden we ons om en trekken het gekregen evenement shirt aan en brengen onze kleding naar de vrachtwagens die het vervolgens naar de Arena zullen vervoeren. Om onszelf te beschermen tegen de winderige koude, trekken we ons terug in een overvolle koffie- en broodjeszaak, die eigenlijk om zes uur had willen sluiten. Gelukkig voor 's mans bankrekening - en onze koude lichamen - wordt de sluitingstijd met enkele uren uitgesteld.


Enkele minuten voor de start maakt de speaker met dienst ons luid en duidelijk dat de naam van de Amsterdam Arena wordt veranderd in de Johan Cruijff Arena. Een luid gejuich barst los, waarna Hazes zijn aan Cruijff gerichte ballade inzet, we een minuut lang klappen voor de overleden held (Cruijff dus) en gezamenlijk van veertien naar een gaan aftellen. Het duurt enige tijd eer ik ben vertrokken. De meesten van ons nemen Sjaak Swart op de gevoelige plaat alvorens de veertien kilometer aan te vangen.
Direct na de start ben ik mijn maatje kwijt of was het al in de wachtrij? Ik besluit op hem te wachten, maar wordt duizelig van de voorbij rennende oranje meute. Ik besluit 'alleen' verder te lopen. We passeren achtereenvolgens het WTC, de RAI en het De Mirandabad (ik meen het chloor te kunnen ruiken en het 'De' in De Mirandabad keek ik even op) om vervolgens de Amstel over te steken en via een 270 graden draai dezelfde Amstel te vervolgen. Boven me zie ik Rick lopen en wacht op hem. Enigszins verbaasd kijkt hij me aan: 'loop lekkah je eigen koers!' Zo gezegd zo gedaan. Nadat de eerste kilometers me zwaar vielen, begin ik nu in een aangenaam ritme te komen. Als we het lange fietspad aan de Weesperzijde aandoen, klinkt in de verte het luide aanmoedigende getoeter van de passerende metro. De schemering begint in te vallen, lantaarnpalen gaan aan. Het naastgelegen en fel verlichte voetbalveld is vol schreeuwende voetbalmannen. Een paar haarspeldbochten en we zijn in het vermaarde Betondorp - de geboortegrond van Cruijff. Het is draaien en keren. Aan de kant wordt het drukker en drukker met aanmoedigende toeschouwers. Een verlicht bord maakt ons duidelijk dat we het geboortehuis van 'de Maestro' gaan passeren. De weg wordt hier smaller, we rennen langzamer. Toeschouwers moedigen ons nog luider aan. Rechts, fel verlicht en met teksten beschreven, zijn ouderlijk huis. Kippenvel moment. 

De grens van de tien kilometer dient zich spoedig aan. Nog vier te gaan rennend door een inmiddels donker geworden Bijlmermeer, een gebied waar ik me zowel bij nacht als dageraad niet graag zou wagen. In de verte worden de verlichte contouren van de Johan Cruijff Arena duidelijk. Het is de kilometers aftellen. We passeren het hoofdtrainingsveld van Ajax. Door de speaker klinkt het iconische commentaar van oud-NOS Studio Sport verslaggever Hugo - komt dat schooot - Walker als hij enigszins ingetogen de penalty van Cruijff en Olsen tegen Willem 2 becommentarieert. Ons rest de lange klim het stadion in, deze vervolgens rondom te lopen om erin af te sluiten. Een ererondje door de Cruijff Arena, over het kunstgras, grenzend aan het hoofdveld. Dit loopt pas aangenaam. Na 1 uur en 17 minuten finish ik. Op de teller staat een toepasselijke afstand: 14,14 kilometer.




Kwart van Egmond

Vandaag maak ik mijn hardloop debuut in een wedstrijd of tourloop; de halve van de halve. Een kwart dus. Egmond. Ongeveer 42,195 kilometer gedeeld door vier. Een eind. Een flink stuk rennen. Meer dan tien. Hartje winter. 

Samen met zwager S. - hij weer - parkeren we de auto in Heiloo, halen onze fietsen eruit en rijden naar het kustplaatsje Egmond aan Zee. We zijn niet alleen om het maar met gevoel voor understatement uit te drukken. We zijn met veel. Vooral fluoriserend in de kleuren geel en roze veel. Blij dat ik mijn zonnebril op heb.


Het weer is voor deze achtste van januari fantastisch. Nauwelijks wind, flauw zonnetje en een aangename temperatuur. Zwager S. start in een ander vak. Ik heb mezelf ingeschat op een tijd van een uur en een kwartier. Ik zit in de langzaamste groep.

Nadat de eerdere vakken zijn weggeschoten, worden we naar voren gedirigeerd. Nog even wachten op het startschot, timer op Strava zetten en weg zijn we.

Een grote groep hardlopers maakt ongeveer het geluid van poppend popcorn. De eerste drie kilometers worden we ploppend door Egmond geleid. Ik kies een aangenaam tempo en tegen de tijd dat we stad voor strand ruilen is de grootste drukte opgelost. 

Het strand ligt - in afwachting van de naderende vloed - er aangenaam hard en prettig bij. Hele ritsen dode zeesterren sieren de kustlijn. Het duurt en het duurt. Ik tuur naar de strandafgang. Hardlopen is leuk maar enigszins saai. Omgeving wisselt nauwelijks. In de verte zie ik de groep naar links het duin in afbuigen. 

Men loopt, ploegt en klautert omhoog. Ik kies voor de eerste vorm. Hard omhoog staat gelijk aan jezelf volledig opblazen. Eindelijk boven gekomen maak ik vaart met de hulp van de afdaling. De volgende helling wacht en nog een volgende. Bijna zeven procenten respectievelijk acht procent. Korte passen. Het klinkerpad slingert zich door duin en boslandschap. Toeschouwers flankeren het pad. Na een aantal kilometers begin ik er een beetje mee klaar te geraken, doch blijven mijn kilometertijden mij motiveren het laatste beetje energie eruit te persen. 

Het wachten is op de laatste klim, de Bloedweg. Middels appsignalen vanuit mijn telefoon begrijp ik dat zwager S. inmiddels is gefinisht. Daar is de bocht. Linksaf en omhoog. Het is minder dan anderhalve kilometer afzien. Een extra versnelling heb ik nog in de benen. Daar is het spandoek van de finish. De telefoon om de juiste eindtijd te klokken heb ik in de hand. Een uur en ruim twee minuten bedraagt mijn tijd. Ruim boven de tien kilometer gemiddeld gebleven. Maar wat had ik graag onder het uur gelopen. Volgend jaar dan maar!