Helm

Tja, daar sta je dan. Rosa bij Sonja afgezet en klaar om een mooie ronde vanuit Waalwijk richting Baarle Nassau te gaan rijden. De fiets staat al tegen de auto, kleding is aan, maar waar is die helm nou toch? In geen velden of wegen helm te bekennen. Wat dan te doen? Zonder helm rijden is geen optie. Moet al niets hebben van helmloze, kijk-ik-kopieer-een-prof, wielrenners, dus om nu zonder te vertrekken is zeker geen optie. Sonja biedt nog aan om haar helm te gaan halen, maar ik weet zeker dat die niet gaat passen. De fiets dan maar weer in de auto en op naar huis. In Hoorn aangekomen pak ik de helm van de kast en ga lekker trainen. D1 is nog steeds het devies, dus daar houd ik me braaf aan. Het is helder, maar flink koud. De zon laat haar goudkleurige stralen het landschap een mooie herfsttint geven. Maak bijna standaardrondje via Purmerend, NH kanaal, De Rijp en weer naar huis. Klik hier voor Garmin bestand.


Door de 9000 kilometer!!! Zo kijk ik terug op deze week. Woensdag was het zover. Was 8000 al mooi, de 9000 overtreft het weer. Nu hoor ik je denken: die 10.000 kilometer gaat Rob ook wel halen. Helaas. Mijn kalender is wat afwijkend. Ik ben op 16 november 2009 gaan tellen. Op die dag begon mijn seizoen. 15 november 2010 zal dit seizoen eindigen.

Deze trainingsweek begon op dinsdag. Prima D1 rit gemaakt met 33,9 gemiddeld. Woensdag had ik cursus en was dus op tijd thuis. Drie uur zat ik op de Trek. Tegen vijf uur Arno opgehaald en bij thuiskomst stond er 99 km op de teller. Niet dus hè. Dan maar even doorrijden naar de stad en volmaken die 100. Mooie rit, lekker even bijgekletst met Arno. Doelen komend jaar besproken. Onwijs veel zin in Mallorca. Hieronder de rit van woensdag.

Weekoverzicht:
3 trainingen
6:19 minuten
204,2 kilometer

Boekbespreking: Maarten Ducrot

Al een tijdje geleden zat ik op het boek van Maarten Ducrot 'wie de trui past, trekke hem aan' te azen. Zijn enthousiaste, humoristische en originele kijk op het wielrennen als commentator van de NOS spreken mij zeer aan. Kan Maarten Ducrot dit ook aan het papier toevertrouwen? Ik ben van mening dat hij daar zeer goed in is geslaagd. Het boek is een mengeling van observatie, gestaafd aan zijn eigen ervaringen als wielrenner met de mening en visie van de analist. Met name de passages van Maarten als wielrenner spreken me aan. Je wordt erin meegezogen; je zit zelf op die fiets. Het is een vleug Tim Krabbé in 'de Renner'. 

Een passage uit het boek: ik kijk weer voor me en ben verrast dat ik het spandoek dat de top aanduidt als zo dicht voor me zie. Ik ga zitten en voel nu dat ik al ontploft ben. Ik had het alleen nog even niet in de gaten. Toch hoef ik niet te schakelen en kan met dezelfde kracht blijven doortrappen. Ik wil namelijk doortrappen, ook al kan het eigenlijk niet en wordt in dezelfde tijd wetenschappelijk aangetoond dat wat ik doe niet door mijn lichaam gedaan kan worden: mijn hartslag is 186. Mijn aandacht versmalt zich tot een smalle streep, al is er nu geen achterwiel waarop die zich kan richten..... Volgens mij bedoelt Maarten dit met zijn steevaste opmerking: nadenken terwijl je vingers tussen de deur zitten.

Maarten Ducrot

Wie de trui past, trekke hem aan

Amstelsport

ISBN 978 90 482 0061 0

Mortirolo

Op weblog van Martin Kool een prachtig mooi en ontroerend stukje over liefde, vloeken en herinneren op één van Europa's zwaarste passen: de Mortirolo. Mooi gedaan, Martin.

Dhr. Spinningmans en Barbapappa

Toen ik vanochtend Twitter opende, had Oege Hiddema een leuke link naar een voor mij bekend artikel van Koen de Jong. Vorig jaar had De Jong een artikel over het fenomeen 'overwinteren' geschreven. Het artikel verhaalde onder meer over spinning. Het artikel was ik inmiddels vergeten, totdat ik tijdens mijn spinningles een zwetende man naast mij aantrof, die als een jonge God op zijn spinningfiets tekeer ging. Na de les was hij al snel weer bij de pinken. John, beste heer Spinningmans, speciaal voor jou de link naar het artikel, omdat ik weet dat je lekker je eigen gang gaat...

Vanmiddag was ik ook erg blij nadat ik de inhoud van mijn brievenbus had geïnspecteerd. Naast de afwezigheid van een blauwe brief, ontwaarde ik twee van mijn favoriete tijdschriften: De Muur en Procycling. Prima leesvoer voor het weekend. Nu maar hopen dat Rosa zin heeft in één van haar Barbapappa dvd'tjes.

Bergen en muizen

Leuk stukje dat mijn moeder indertijd naar NRC stuurde (medio 2005). Vorig jaar eenzelfde telefoontje, maar dan van de Bonette. Toch elk jaar wel, mam?

Carls' steaken

Leuke woordspelingen van Carl Vannieuwkerke (sportverslaggever Sporza) over de 'zaak Contador' op Twitter:

- Het gaat steeds meer op een 'steak saignant' lijken... http://bit.ly/cDldRJ#contador #clenbuterol
- Contador vindt dat argumenten geen 'steak' houden en slaat terug via zijn advocaten http://bit.ly/dAYRx6

Sorry Carl, dat zijn toch gemene steaken onder water die je geeft met weinig steakhoudende argumenten. Daar komt Alberto geen steak verder mee. Was hij maar vegetariër zoals Michael Rasmussen (wellicht verkeerd voorbeeld). Rijden die niet samen komend jaar? Ben benieuwd wat er op tafel komt bij de Saxo's.

D3: Veenendaal-Oosterbeek-Veenendaal

Week 40: ook carbon op het asfalt

Deze week vier trainingen gedaan met een totale lengte van 218 km over kleine 7 uur. Training van maandag was niet echt bijzonder. Lekker D1 gedraaid. Dinsdag zal ik niet snel vergeten. Jan en ik reden in gestrekte draf op Purmerend af. Het was net mijn beurt om kopwerk te doen, ik hoor een klap en zie Jan het asfalt kussen. Een auto stopt. Geschrokken rem ik hard en keer om. Zag er slecht uit, maar viel gelukkig mee. Jan's knokkels geschaafd en achteraf ribben gekneusd. Omkeren en terugrijden naar Hoorn. Tijdens rit van woensdag zat de schrik er nog beetje in. Naar Purmerend en vervolgens langs Noord-Hollands kanaal zuidzijde. In de verte komt het slechte weer al aan. Zo'n heerlijke motregen plus bui (natter dan gewone motregen). Thuis tot in de .... nat. Heerlijk!!! Vandaag (zondag) laatste training van de week. Heuveltjes pikken rondom Veenendaal. De echte conditie en kracht is er niet meer. Als je top bent, doet het ook pijn, maar toch anders. Dat heet macht hebben volgens mij. Nu is het af en toe werken. D1 draait het lekker. Wederom gemiddelde boven de 30 kilometer.

Start weblog

Twee jaar terug reed ik met o.a. Arno de Dolomieten Marathon. Arno hield als voorbereiding een weblog bij, wat ik vaak met plezier las. Ook lees ik regelmatig de weblogs van Martin Kool en Oege Hiddema. Fietsen is mijn grote hobby en passie. Hopelijk interessant genoeg voor anderen om te lezen, en anders leuk voor het archief...... Regelmatig zet ik gedane ritten op de site, kijk ik terug op een week trainen (carbon op de weg) en schrijf ik over opvallende fietszaken uit eigen ervaring en/of uit het nieuws.


Veel leesplezier!


Rob(erto)

Training woensdag

Totaal verregende rit, wel lekker hoor. Klik hier voor Garmin bestand.

'Boogies extreme'

Het beste van Luik en Amstel

11 september 2010

Video Boogies Extreme

Het gaat mijn derde Boogerd worden. Eerste maal was groot succes. Heerlijk gereden. Vorig jaar was het drie keer niets: ziek, slecht weer en dus geen moraal (lees: moreel). Leuke bijkomstigheid is de video compilatie. Klik hier of op onderschrift voor mijn video Boogies Extreme: Cauberg, Cote de Foret, Eyserbosweg en Cauberg.






Heerlijke weersvoorspellingen doen Jan en mij goed. We parkeren de auto vlakbij de start in het dorpje Vilt. Van daaruit rijden we naar de start bovenop de Cauberg. Het is nog wat fris, zodat armstukken nodig zijn. Via grensovergang de Planck rijden we Belgisch grondgebied binnen. Prachtig mooi de Voerstreek. We doen wat lekker lopende klims aan en komen op parcours van Steven Rooks Classic. Ik herken de aanloop naar een klim als plotseling de prachtige abdij van Val Dieu opdoemt. Die heb ik dus tijdens Rooks gemist! Even later besluit Jan het officiële parcours te verlaten en rijd ik door. In

La Redoute

Louveigné raak ik even de weg kwijt. Ik heb namelijk besloten de lus over Redoute te pakken. Dankzij de Garmin vind ik de weg weer. Ik ben blij deze beslissing genomen te hebben, want de Redoute loopt lekker en de klims erna zijn achteraf mooi en mij onbekend. Ik rij bijna alleen. Slechts af en toe haal ik collega renner bij. Inmiddels zijn de kruikjes leeg en heb dringend behoefte aan ravitaillering. Deze volgt spoedig als ik het parcours van de 160km weer opdraai. Wat een drukte! In de rij staan voor drank. Wegwezen. In Trooz vind ik net zoals andere ravitailleringvermijders een winkel. Fles kopen, bidons vullen en op naar de Cote de Foret. Leuke klim. Ook de rest van de rit naar Nederland gaat lekker. 

In St. Geertruid is het bij de stop ook weer druk. Vooruit dan maar. Wachten, vullen en wegwezen. Leuk: haal Boogerd met groepje bij. Ze rijden rustig! Acht klims nog te gaan. Benen beginnen de rit te voelen. Na elke klim is het aftellen. Finale rijden heet dit. Wolfsberg, Loorberg, Gulperberg, Kruisberg,

Eyserbosweg

Eyserbosweg, Loorberg, Keutenberg en Cauberg. Liefhebbers moeten deze volgorde van klims 's nachts op kunnen dreunen. Ze bijten en bijten me in de benen, maar krijgen me er niet onder. Eyserbosweg gaat goed. Mooiste klim van Nederland. Keutenberg: wat een wandelaars (met racefiets)! Rammen. Daalhemmerweg afdaling, Cauberg. Kramp schiet er bijna in. Word ik toch nog ingehaald. Zal hij ook 200km hebben gereden? Finish. Hallo Jan!

'Sean Kelly classic'

Voorbereiding op de Criquielion

7 augustus 2010


Einde van deze maand rij ik de Criquielion. Een zware cyclo met start en finish in La Roche en Ardenne. Om me voor te bereiden verblijf ik een aantal dagen in het CCR te Remouchamps. Ter voorbereiding doe ik de noordlus van de Criq (met onder meer de Rideux) en de Haussire in La Roche (zwaarste klim in België volgens Cotacol). Daags voor de Sean Kelly rij ik ook mijn eerste Roche aux Faucons, de nieuwe scherprechter van Luik-Bastenaken-Luik.

Op zaterdag staat de Sean Kelly gepland. Leuk om mee te pikken. De start is bovenop Barraque de Fraiture. Het begin loopt prima. Ik pik in groepje aan en gezamenlijk rijden we naar Vielsalm om verderop de eerste echte zware beklimming aan te gaan: de Wanne. Tijdens de vlakke aanloop observeer ik mijn groepsgenoten en besluit het wiel te kiezen van een lange Gesink achtige renner. Misvatting! Hij rijdt nog geen deuk in een pakje boter. Dan maar de sprong naar enkele anderen. Oef wat gaat dit hard, tegen de 400 watt aan. Mijn blik vernauwt zich, zie alleen het achterwiel van mijn voorganger en kom tot de conclusie dat ik moet loslaten. Meter voor meter rijden ze van me weg. Bovenop de Wanne kies ik voor extra lus over Stockeu. Deze klim kan je immers niet laten liggen. Daarna rijden we Côte de Bru op. Voorbij de Côte de Habiemont is het kiezen voor de 160 kilometer over Redoute en Chambralle of de korte versie. Ik voel me inmiddels goed verrot van de dagen training ervoor, dat ik besluit af te slaan en de korte route te vervolgen. Wel pik ik extra lus over de Rideux mee. Deze hufter zit ook in de Criquielion en is goed om nogmaals te testen. Verloopt lekker op kleine versnelling. Daarna nog enkele klims, waaronder de lange klim naar de finish in Barraque de Fraiture. De kilometerteller geeft bij aankomst toch 110 kilometer aan. Mooi aantal met mooie koers.

'Jan Janssen Classic'

200 kilometer op en af over een stuwwal

19 juni 2010

De buienradar geeft de buien mooi aan. Her en der verspreidt over het hele land en de hele dag door. Hiep hiep hoera. En wie gaan er fietsen? Juist ja. En dan nog 200 kilometer. Als het met de start maar droog is ... en dat is het! Voor Jan en mij de eerste keer de Jan Janssen classic en meteen de langste afstand: 200 kilometer. Het grondgebied van de Jan Janssen is me zeer bekend: de hellingen van de Utrechtse heuvelrug en de Veluwe. We beginnen de eerste lus met onder meer de Grebbeberg, Koerheuvel en de Amerongse berg. Laatste rijden we vanaf Veenendaal, dus de klassieke kant. We rijden de aanloop in flinke groep. Stiekem waag ik me aan tactiek: niet op kop komen en dan op de klim flink aan de boom schudden. Lukt! Als ik halverwege de klim ben, zit alleen Jan en een jongen in Garmin tenue in mijn wiel. Aardige kerel die laatste. Hij rijdt lang met ons mee. Sterke vent! Hij krijgt het lastig op de klimmetjes bij Doorwerth en Oosterbeek. Ik hoor hem tegen Jan zeggen: jullie komen echt uit het vlakke Westfriesland? Hij breekt even later...

Op de 'steentjes' in Oosterbeek

We hebben inmiddels enkele buien met felle opklaringen achter ons liggen. Op de dicht begroeide Zijpendaalseweg breekt echter de hel boven ons los. Het zicht zal niet meer dan 50 meter bedragen. Eén blik en een knik met Jan volstaan: doorrijden! Afkoelen is geen optie. We zullen ooit wel weer eens droog geraken. We komen nu op een grote lus over de Hoge Veluwe. Niet echt bijzonder. Ook hier spreken we kort af: 5 minuten op kop en rammen. 

We zijn nu vlakbij de Posbank (noordzijde). De zon begint fel te schijnen en het is opmerkelijk hoe snel onze kleding droogt. Zwaar stuk voor de kiezen: afdaling Posbank en opnieuw omhoog via de Rozenbos, Zyperberg, Emmapyramide. We overleven het...sterker nog...het gaat heel goed. In Rozendaal heb ik het even zwaar. Snel een gel erin en herstellen maar. Inmiddels trapt Nederland af tegen Japan voor het wk. Oortje in, luisteren naar Jack en op naar Wageningen. Vlakbij de finish gekomen staat de teller op 196. 'Nog een kort rondje', roep ik naar Jan. Zo gezegd, zo gedaan. Dit extra lusje zorgt voor een 200 km. Moe maar voldaan rijden we terug en horen Nederland met 1-0 de Japanners verslaan. Wij hebben deze koers verslagen. Jan was goed vandaag, erg goed. We persen er een 31,5 gemiddeld uit. 1800 hoogtemeters. Normalized power is 271 watt met een training stress score van 401. Zo is dat!