Mijn Mont Ventoux

Tijdens de spinningles van afgelopen donderdag zei Rob ineens tegen me: zie je de Pordoi voor je? Vervolgens raakten we in gesprek over favoriete en mooie klims. Ik zei hem de Gavia en Mortirolo prachtige klims te vinden. Toch doet de Ventoux mij het meest. Afgezien van de klim is het de omgeving én dat het mijn eerste echte col is geweest. In 2004 beklim ik eerst de Malaucène zijde (bel mijn moeder) om enkele dagen later de Bedoin zijde te doen. Ik had van Sonja het boek 'De kale berg' gekregen, waarin allerlei andere fietsgekken over hun Ventoux schreven. Ik bedacht mij vandaag dat ik ook een 'mijn Ventoux' had geschreven. Even zoeken in de archieven en ja hoor. Uitstekend geschikt om op mijn weblog te zetten. Oh ja, ook toen mijn moeder gebeld.....

Mijn Mont Ventoux

Juli 2004

De weg draait scherp langs de bebouwing naar links. Het is alsof ik tegen een zwarte geasfalteerde muur aan kijk, zo steil is het hier. Meteen vraag ik me af: ga ik hier wel omhoog komen. Snel krijg ik een andere wielrenner in het vizier en bemerk hoe vlot ik hem voorbij rijd. Schitterend is het hier, de zon laat haar vroege goudgele stralen tegen het lage geboomte op de rotswanden links van de weg vallen. Vliegen zoemen en vormen grote wolken in de bochten. Mijn tempo blijft gelijkmatig, hartslag komt niet boven de 177 uit. Daar verschijnt ineens de top.

Ventoux top binnen bereik

Als een witte puist doemt hij boven de lage bossage uit. Zo snel de top gekomen is, verdwijnt hij ook weer uit het zicht. Haarspeldbocht. De enige. Binnenkant. Het wordt nu drukker met andere renners. Ik maak een praatje met een Duitser op een mountainbike. “Sehr schwer”, zucht hij mij toe. Waar blijft het chalet nu? De weg wordt wat vlakker en mijn teller zegt mij dat ik er bijna ben. Ineens doemt uit de bomen het Chalet Reynard op. Even doortrappend uitblazen, de rug rechten en het maandlandschap in. De eerste bocht valt nog mee, ik heb nu continue zicht op de top. De witte stenen schitteren in mijn ogen en de warmte... Ik merk dat de ademhaling moeilijk gaat. Ze hadden me gewaarschuwd, de hoogte, de warmte en dus de ijle lucht.

Bijna boven

Rechts van me is het gedenkteken van Tommy Simpson, de wielrenner die in de jaren ’60 het leven in dit onherbergzame gebied liet. In gedachte groet ik hem en raak enigszins geëmotioneerd. Nog het laatste stuk door de warmte, mooi uitzicht, vermoeid, vrienden aan de weg, vermoeid,  foto maken, vermoeid, doorstampen, vermoeid, nog een bocht, vermoeid, laatste steile stuk, nieuwe energie, sprint en eindtijd.

Boven!

Steun

Steun trekken, steunzolen en steunkousen. Wil de echte steun opstaan? Je ziet ze er soms mee fietsen, Armstrong introduceerde ze, in de atletiek zijn ze al lang in en bij ons wielertoeristen begint het door te komen. Speciale kousen om onder andere het herstel te bevorderen. Ze worden compressiekousen genoemd. Gekocht bij Runners World op Grote Noord. Merk Herzog. Klinkt stukken beter. Goede recensies erover gelezen. Momenteel typ ik dit met een stel van die kousen aan de voeten. Herstel afwachten. Enne.....steunzolen heb ik ook. Wat een krakkemikkig geheel!

Helm

Tja, daar sta je dan. Rosa bij Sonja afgezet en klaar om een mooie ronde vanuit Waalwijk richting Baarle Nassau te gaan rijden. De fiets staat al tegen de auto, kleding is aan, maar waar is die helm nou toch? In geen velden of wegen helm te bekennen. Wat dan te doen? Zonder helm rijden is geen optie. Moet al niets hebben van helmloze, kijk-ik-kopieer-een-prof, wielrenners, dus om nu zonder te vertrekken is zeker geen optie. Sonja biedt nog aan om haar helm te gaan halen, maar ik weet zeker dat die niet gaat passen. De fiets dan maar weer in de auto en op naar huis. In Hoorn aangekomen pak ik de helm van de kast en ga lekker trainen. D1 is nog steeds het devies, dus daar houd ik me braaf aan. Het is helder, maar flink koud. De zon laat haar goudkleurige stralen het landschap een mooie herfsttint geven. Maak bijna standaardrondje via Purmerend, NH kanaal, De Rijp en weer naar huis. Klik hier voor Garmin bestand.


Door de 9000 kilometer!!! Zo kijk ik terug op deze week. Woensdag was het zover. Was 8000 al mooi, de 9000 overtreft het weer. Nu hoor ik je denken: die 10.000 kilometer gaat Rob ook wel halen. Helaas. Mijn kalender is wat afwijkend. Ik ben op 16 november 2009 gaan tellen. Op die dag begon mijn seizoen. 15 november 2010 zal dit seizoen eindigen.

Deze trainingsweek begon op dinsdag. Prima D1 rit gemaakt met 33,9 gemiddeld. Woensdag had ik cursus en was dus op tijd thuis. Drie uur zat ik op de Trek. Tegen vijf uur Arno opgehaald en bij thuiskomst stond er 99 km op de teller. Niet dus hè. Dan maar even doorrijden naar de stad en volmaken die 100. Mooie rit, lekker even bijgekletst met Arno. Doelen komend jaar besproken. Onwijs veel zin in Mallorca. Hieronder de rit van woensdag.

Weekoverzicht:
3 trainingen
6:19 minuten
204,2 kilometer

Boekbespreking: Maarten Ducrot

Al een tijdje geleden zat ik op het boek van Maarten Ducrot 'wie de trui past, trekke hem aan' te azen. Zijn enthousiaste, humoristische en originele kijk op het wielrennen als commentator van de NOS spreken mij zeer aan. Kan Maarten Ducrot dit ook aan het papier toevertrouwen? Ik ben van mening dat hij daar zeer goed in is geslaagd. Het boek is een mengeling van observatie, gestaafd aan zijn eigen ervaringen als wielrenner met de mening en visie van de analist. Met name de passages van Maarten als wielrenner spreken me aan. Je wordt erin meegezogen; je zit zelf op die fiets. Het is een vleug Tim Krabbé in 'de Renner'. 

Een passage uit het boek: ik kijk weer voor me en ben verrast dat ik het spandoek dat de top aanduidt als zo dicht voor me zie. Ik ga zitten en voel nu dat ik al ontploft ben. Ik had het alleen nog even niet in de gaten. Toch hoef ik niet te schakelen en kan met dezelfde kracht blijven doortrappen. Ik wil namelijk doortrappen, ook al kan het eigenlijk niet en wordt in dezelfde tijd wetenschappelijk aangetoond dat wat ik doe niet door mijn lichaam gedaan kan worden: mijn hartslag is 186. Mijn aandacht versmalt zich tot een smalle streep, al is er nu geen achterwiel waarop die zich kan richten..... Volgens mij bedoelt Maarten dit met zijn steevaste opmerking: nadenken terwijl je vingers tussen de deur zitten.

Maarten Ducrot

Wie de trui past, trekke hem aan

Amstelsport

ISBN 978 90 482 0061 0

Mortirolo

Op weblog van Martin Kool een prachtig mooi en ontroerend stukje over liefde, vloeken en herinneren op één van Europa's zwaarste passen: de Mortirolo. Mooi gedaan, Martin.

Dhr. Spinningmans en Barbapappa

Toen ik vanochtend Twitter opende, had Oege Hiddema een leuke link naar een voor mij bekend artikel van Koen de Jong. Vorig jaar had De Jong een artikel over het fenomeen 'overwinteren' geschreven. Het artikel verhaalde onder meer over spinning. Het artikel was ik inmiddels vergeten, totdat ik tijdens mijn spinningles een zwetende man naast mij aantrof, die als een jonge God op zijn spinningfiets tekeer ging. Na de les was hij al snel weer bij de pinken. John, beste heer Spinningmans, speciaal voor jou de link naar het artikel, omdat ik weet dat je lekker je eigen gang gaat...

Vanmiddag was ik ook erg blij nadat ik de inhoud van mijn brievenbus had geïnspecteerd. Naast de afwezigheid van een blauwe brief, ontwaarde ik twee van mijn favoriete tijdschriften: De Muur en Procycling. Prima leesvoer voor het weekend. Nu maar hopen dat Rosa zin heeft in één van haar Barbapappa dvd'tjes.

Bergen en muizen

Leuk stukje dat mijn moeder indertijd naar NRC stuurde (medio 2005). Vorig jaar eenzelfde telefoontje, maar dan van de Bonette. Toch elk jaar wel, mam?

Carls' steaken

Leuke woordspelingen van Carl Vannieuwkerke (sportverslaggever Sporza) over de 'zaak Contador' op Twitter:

- Het gaat steeds meer op een 'steak saignant' lijken... http://bit.ly/cDldRJ#contador #clenbuterol
- Contador vindt dat argumenten geen 'steak' houden en slaat terug via zijn advocaten http://bit.ly/dAYRx6

Sorry Carl, dat zijn toch gemene steaken onder water die je geeft met weinig steakhoudende argumenten. Daar komt Alberto geen steak verder mee. Was hij maar vegetariër zoals Michael Rasmussen (wellicht verkeerd voorbeeld). Rijden die niet samen komend jaar? Ben benieuwd wat er op tafel komt bij de Saxo's.

D3: Veenendaal-Oosterbeek-Veenendaal

Week 40: ook carbon op het asfalt

Deze week vier trainingen gedaan met een totale lengte van 218 km over kleine 7 uur. Training van maandag was niet echt bijzonder. Lekker D1 gedraaid. Dinsdag zal ik niet snel vergeten. Jan en ik reden in gestrekte draf op Purmerend af. Het was net mijn beurt om kopwerk te doen, ik hoor een klap en zie Jan het asfalt kussen. Een auto stopt. Geschrokken rem ik hard en keer om. Zag er slecht uit, maar viel gelukkig mee. Jan's knokkels geschaafd en achteraf ribben gekneusd. Omkeren en terugrijden naar Hoorn. Tijdens rit van woensdag zat de schrik er nog beetje in. Naar Purmerend en vervolgens langs Noord-Hollands kanaal zuidzijde. In de verte komt het slechte weer al aan. Zo'n heerlijke motregen plus bui (natter dan gewone motregen). Thuis tot in de .... nat. Heerlijk!!! Vandaag (zondag) laatste training van de week. Heuveltjes pikken rondom Veenendaal. De echte conditie en kracht is er niet meer. Als je top bent, doet het ook pijn, maar toch anders. Dat heet macht hebben volgens mij. Nu is het af en toe werken. D1 draait het lekker. Wederom gemiddelde boven de 30 kilometer.

Start weblog

Twee jaar terug reed ik met o.a. Arno de Dolomieten Marathon. Arno hield als voorbereiding een weblog bij, wat ik vaak met plezier las. Ook lees ik regelmatig de weblogs van Martin Kool en Oege Hiddema. Fietsen is mijn grote hobby en passie. Hopelijk interessant genoeg voor anderen om te lezen, en anders leuk voor het archief...... Regelmatig zet ik gedane ritten op de site, kijk ik terug op een week trainen (carbon op de weg) en schrijf ik over opvallende fietszaken uit eigen ervaring en/of uit het nieuws.


Veel leesplezier!


Rob(erto)

Training woensdag

Totaal verregende rit, wel lekker hoor. Klik hier voor Garmin bestand.

'Boogies extreme'

Het beste van Luik en Amstel

11 september 2010

Video Boogies Extreme

Het gaat mijn derde Boogerd worden. Eerste maal was groot succes. Heerlijk gereden. Vorig jaar was het drie keer niets: ziek, slecht weer en dus geen moraal (lees: moreel). Leuke bijkomstigheid is de video compilatie. Klik hier of op onderschrift voor mijn video Boogies Extreme: Cauberg, Cote de Foret, Eyserbosweg en Cauberg.






Heerlijke weersvoorspellingen doen Jan en mij goed. We parkeren de auto vlakbij de start in het dorpje Vilt. Van daaruit rijden we naar de start bovenop de Cauberg. Het is nog wat fris, zodat armstukken nodig zijn. Via grensovergang de Planck rijden we Belgisch grondgebied binnen. Prachtig mooi de Voerstreek. We doen wat lekker lopende klims aan en komen op parcours van Steven Rooks Classic. Ik herken de aanloop naar een klim als plotseling de prachtige abdij van Val Dieu opdoemt. Die heb ik dus tijdens Rooks gemist! Even later besluit Jan het officiële parcours te verlaten en rijd ik door. In

La Redoute

Louveigné raak ik even de weg kwijt. Ik heb namelijk besloten de lus over Redoute te pakken. Dankzij de Garmin vind ik de weg weer. Ik ben blij deze beslissing genomen te hebben, want de Redoute loopt lekker en de klims erna zijn achteraf mooi en mij onbekend. Ik rij bijna alleen. Slechts af en toe haal ik collega renner bij. Inmiddels zijn de kruikjes leeg en heb dringend behoefte aan ravitaillering. Deze volgt spoedig als ik het parcours van de 160km weer opdraai. Wat een drukte! In de rij staan voor drank. Wegwezen. In Trooz vind ik net zoals andere ravitailleringvermijders een winkel. Fles kopen, bidons vullen en op naar de Cote de Foret. Leuke klim. Ook de rest van de rit naar Nederland gaat lekker. 

In St. Geertruid is het bij de stop ook weer druk. Vooruit dan maar. Wachten, vullen en wegwezen. Leuk: haal Boogerd met groepje bij. Ze rijden rustig! Acht klims nog te gaan. Benen beginnen de rit te voelen. Na elke klim is het aftellen. Finale rijden heet dit. Wolfsberg, Loorberg, Gulperberg, Kruisberg,

Eyserbosweg

Eyserbosweg, Loorberg, Keutenberg en Cauberg. Liefhebbers moeten deze volgorde van klims 's nachts op kunnen dreunen. Ze bijten en bijten me in de benen, maar krijgen me er niet onder. Eyserbosweg gaat goed. Mooiste klim van Nederland. Keutenberg: wat een wandelaars (met racefiets)! Rammen. Daalhemmerweg afdaling, Cauberg. Kramp schiet er bijna in. Word ik toch nog ingehaald. Zal hij ook 200km hebben gereden? Finish. Hallo Jan!