Nog 347

De tussenstand is 9653 kilometer. Met nog twee weken hoop ik de magische grens van de 10.000 kilometer te doorbreken. Vandaag lekkere 'knuppel in hoenderhok' rit met Arno, Jan en John. De Wieringermeer in! Tegen de wind in buffelen dus. Helaas geen Kwelweg dit keer. Op terugweg lekker windje-in-de-rug en ouwehoeren maar. Met Arno praten over de vakanties (Mallorca en Dolomieten). Wellicht na de Dolomieten naar Briancon???

Colle delle Finestre
(bron: www.cyclingcols.com)

Sinds de Giro van 2005 ben ik verliefd op de Colle delle Finestre. Een lange klim met deel sterato (onverhard). Deze col staat al heel lang op mijn wenslijst. Vanuit Briancon is de klim via mooie ronde goed te doen, alsmede de Izoard. Ook deze staat op de hitlist. Gisteren mailcontact met Martin Kool over de Finestre. Martin heeft de Finestre afgelopen jaar gedaan. Lees zijn verslag hier.

Scorebord

Nog 427 kilometer om de 10.000 te halen. Einddatum 31 december.... Hopelijk zijn de wegen in eerste week kerstvakantie goed begaanbaar, anders worden het 427 lange Tacx kilometers (oefff).

Tacxiën

Voorheen vond ik het vreselijk: trainen (tacxiën) op een hometrainer. Dat saaie trappen was helemaal niets voor mij. Na een kwartier fietsen verlangde ik al naar mijn bank. Sinds twee jaar heb ik een Tacx Virtual Reality trainer en ziedaar....helemaal leuk. Prachtige ritten in Italië, Spanje of Frankrijk. Zo wordt het een stuk makkelijker en leuker om je trainingstijd binnenshuis te volbrengen. 

Zweten, zweten en nog eens zweten

Na de koude tocht van afgelopen zondag begon de Tacx al een beetje te kriebelen. Maar ja, ietwat overmoedige wielertoerist laat je je niet zomaar van de Westfriese weg afjagen. Dan moet er wel wat meer gebeuren. Zo geschiedde.

De eerste sneeuwvlokken vielen maandag. Woensdag zat ik op de Tacx. Nieuwe 3.0 software geïnstalleerd alsmede twee nieuwe films: Giro del Mortirolo (met Mortirolo, Gavia en Stelvio) en Alpine Classic 2 (met onder meer de Madeleine). Als aandachtig volger van deze blog weet je ongetwijfeld welke col er als eerste aan moest geloven. Nog even nadenken misschien.............natuurlijk de Mortirolo!!! Wel even 50 procent  van de reële stijgingspercentages eraf halen, anders draait de Tacx niet lekker. Wat een klim is dit toch. De 10% plussers vliegen je  bijna de gehele rit om de oren. Na 1 uur en 5 minuten had ik klim en deel afdaling volbracht. Daarna even naar Frankrijk om de Galibier af te dalen. Mooie 1,5 uur in D1.

Donderdag verbleef ik een uur op Mallorca. Lekker op het geaccidenteerde terrein draaien met als laatste een leuke klim. Dat moest wel even in D2 gebeuren, want het eten wachtte.

Over kruisende profs...

Het is toch wel hufterig koud als ik de Grote Waal uitrij. Ik heb een D1 duurtraining gepland van 1,5 uur. Beetje bevreesd voor eventuele gladheid doe ik het rustig aan in de bochten en op bruggen. Via Purmerend rij ik langs het Noordhollands kanaal. Prachtig weer is het en koud.... nee dat heb ik het al lang niet meer. Het kanaal ligt er stil bij. Enkele watervogels vliegen op. De zon glinstert in het water. Na het Noordhollands kanaal zet ik koers naar Grootschermer via Driehuizen. Even de steentjes van De Rijp vermijden. Als ik vlakbij Grootschermer ben, zie ik een Rabobank renner. Mooie soepele tred  en als ik dichterbij ben: een witte Giant. Vlakbij gekomen komt tegengesteld een rood-wit-blauw tenue aanfietsen: Niki Terpstra. De Raborenner blijkt Jetse Bol te zijn. Gezamenlijk fietsen en kletsen we richting Obdam, Opmeer en Wognum. Aardige kerel. Vertelde leuk verhaal over wedstrijd  Ronde van Ierland met onder meer ene Lance Armstrong. Dan tel je mee, Jetse! Helaas bleef hartslag niet in D1, werd lichtjes D2. Niet dat we zo hard reden, nee ik reed het meeste in de wind ha ha.

Over haantjes en hoenderhokken....

Spreekwoordentijd: de knuppel in het hoenderhok gooien en haantjesgedrag ergo de knuppel in het haantjeshok gooien. Hoe werkt dit? Je neemt vier fietsende mannen van rond de 40 (slechts 1 is er een jongere god) en spreekt met elkaar een D1 training af. In eerste instantie peddel je twee-aan-twee druk kletsend richting Wormer. Windje mee, zonnetje op de kop. Niets aan het handje. Dan volgen de klinkertjes van Jisp en vervolgens de brug over de Zaan: een prelude van wat komen gaat. Ongemerkt gaat tempo omhoog, de wind van opzij, een voorzichtig gesprek, de wind snijdt de stem af en de knuppel wordt gegooid. Geen demarrage, maar een gevoelige versnelling. De volgende neemt tikkie harder over, deze wordt op zijn beurt ook weer stevig afgelost en het spel is op de wagen. We bevinden ons in een waaierwedstrijd. Op kop en rammen maar. De hartslag voldoet al lang niet meer aan D1. D2 soms, maar meer "hallo D3". Voorbij Grootschermer herstelt de rust zich weer. Welkom in D1. Hoe dan ook: bedankt John! Voor jou de knuppel van de week......

Na deze enerverende rit haal ik Arjan op. Hij heeft onlangs een Trek Madone 5.5 van 2011 aangeschaft. Prachtig mooi karretje. We rijden via Blokker naar de IJsselmeerdijk. We wisselen nog van fiets. Aangezien Arjan langer is heb ik het gevoel op een troon te zitten en Arjan voelt alsof hij op zijn dochters fiets aan het karren is. Ondanks dat voelt zijn fiets heerlijk aan. Het is overigens prachtig om over de dijk te rijden. Schitterende zon op het water. Bergen zijn fraai, maar dit beeld is ook niet te versmaden....

Ook deze week heb ik me voorgenomen veel D1 te rijden en op zaterdag D2/D3. Zaterdag wachtten immers de klimmetjes rondom Doorwerth en Arnhem op me. Mijn training begon dinsdag. De keuze was spinning of D1 de Gavia op. Het werd het laatste. Flink wat procentjes eraf en in hoge cadans (90+) omhoog. Oppassen dat de hartslag niet in D2 terecht kwam. Donderdag heb ik me geamuseerd met de leg press en een spinning les. Zaterdag: op naar Doorwerth voor een leuk rondje met o.a. Italiaanse weg, Emmapyramide, Zyperberg en de Posbank. Vlak voor de tip nog een leuk wedstrijdje. Ik haal twee renners bij en rijd in constant tempo door. Die zien we nooit meer....terug, denk ik nog. Even later: flits....een van die gasten gaat erop en erover. Dat laat ik uiteraard niet op me zitten. Iets aanzetten en zit in zijn wiel. De enthousiaste 'demarreur' blijft ietwat hangen. Reden genoeg om er een tandje bij te zetten en met hartslag 189 boven te komen. Gemiddeld 501 watt in deze minuut. Heerlijk!

Trainingstijd: 7:53 met 185 kilometer

Garmin zaterdag

Garmin zondag

Blik op de week

Doelstelling van de week: lekker veel D1 rijden. Ik had mezelf voorgenomen op rond de 5 uur te trainen. Het zijn er meer geworden: 7:28 uur met 218 kilometer. Bijna geen D2, wel veel D1 en H zone.

Maandag de eerste echte Tacx training van het nieuwe seizoen. D1 trainen op favoriete parcours: Dolomieten marathon. Start in Corvara, dan de Passalongo, Pordoi, Sella en Gardena als laatste. Ik haal er altijd 50% vanaf; de Tacx rijdt dan lekkerder. Lastig om niet een klap erop te geven: klimmen met 80-90 tpm en dan niet over de 149 slagen. Lastig! Soms moet het 'gewoon' even.

Zaterdag een hele leuke rit over de Veluwe gemaakt. Starten in Ermelo en via o.a. Vierhouten naar Aardhuisweg (ruim 100 meter; wauw). We hebben toch wat water in onze nekken gekregen. Mooie rit, veel bladeren, dus rustig aan. Klik hier voor het Garmin bestand.

Vandaag met Jan, John, Danilo (leerling vorige jaren) en Erik (zijn vader) goede rit gehad. Via Monnickendam naar Purmerend en naar Hoorn. Voor mij was de tank nog niet leeg: Heb er nog wat rondjes aangemaakt. Die 100 kilometer wilde ik nog wel halen.

Inschrijven voor Vlaanderen

Het inschrijven voor het dokkeren kan beginnen. Ronde van Vlaanderen 2011.

Wie gaat ermee? Mail me! Gisteren kreeg ik van Arno het parcours van Giro delle Dolomiti voor me neus. Wauw! Enkele hoogtepunten zijn Sellaronde vanuit Bolzano, Passo Nigra, Alpe di Pampeago, Rondje Stelvio. 594,2 kilometer met 11.254 hoogtemeter.

Voor de liefhebber: enkele hoogteprofielen van Cyclingcols

Obereggen

Pampeago

Passo Nigra (let op de 16%)

Vakantie

Vraagt Rosa gisteren aan mij: "heb jij ook vakantie?" "Ja", antwoordde ik naar eer en geweten. "Hoef je niet te fietsen dan," reageerde Rosa meteen terug. Nou vraag ik me de hele tijd af: fiets ik nou teveel of bedoelde Rosa wat anders....?

De laatste dag

Grijs en wit

De Ardennen zien er vanochtend weer potloodgrijs uit. De thermometer in CCR geeft een buitentemperatuur van 0 graden aan. Rustig ontbijt genuttigd, wat op internet kijken en tegen elf uur mijn kloffie aantrekken. Vandaag laatste keer klimmen dit jaar. Ik heb de adviezen van mijn andere ik overgenomen en kies vooral lange, gelijkmatige klimmen. Af en toe een steil stukje, maar dat mag de pret niet drukken.

Bijna helder

Als ik buiten ben, begint de lucht open te trekken. Het is nog wel koud tijdens de afdaling van de Haut Regard. Handschoenen houd ik voor mijn gezicht, want heb gevoel dat mijn hoofd een 'magnum blanc' aan het worden is. In Aywaille sla ik linksaf voor de Côte de Kin. Loopt lekker, zelfs de eerste steile kilometer. Prachtige klim! Na de lastige afdaling voorbij Lorcé rechts Côte de Bru op. Een bijna verlaten weg. Hieraan stond vroeger de fabriek van bronwater producent Bru. Vandaar de naamgeving van de klim. Op de top komt er een hond iets te enthousiast aanrennen en blaffen. Het beestje heeft het op mijn linkerbeen voorzien. Voor het dier het door heeft, is mijn linkervoet uit het pedaal geklikt en raakt het beest op z'n snufferd. Hebbes kreng!

Afdaling Rochelinval

Volgende doelwit is Ancienne Barrière (ook wel Côte de Brume). Lange rechte klim. Bovenop rechts en neem wat kleine klimmetjes. Na dorpje Bergeval heb ik op internet een weggetje richting voet Wanne gevonden. Wat een weg!!! Steil, smal, grind en af en toe asfalt. Naar boven moet helemaal een hel zijn. Laat ik de klim voor het gemak de Rochelinval noemen. Heelhuids beneden gekomen, beklim ik de Wanne vanuit Trois Ponts (Côte d'Aisomont). Klim zat in de Tour. In Wanne rechtdoor naar top Stockeu. Afdaling in. Regelmatig zie ik borden 'slipgevaar'. Dat meneer Pescieux, parcoursbouwer van de Tour, dit niet heeft gezien. Wat een gevaarlijke afdaling blijft dit. Hard naar beneden met slecht wegdek (understatement).

Even kasseien pikken in Stavelot, stoppen bij benzinepomp voor water en chocolade en dan hop...Haute Levee. Wat een naar ding blijft dit. Ongezellige weg. Afdaling en dan kom ik de eerste van deze dagen tegen: een wielrenner in het wild! Rosier op (moeizaam). Aanloop naar Vecquee stukje spinning (4 staan, 4 zitten) en dan de Vecquee zelf. Merkwaardig genoeg loopt de klim goed, in tegenstelling tot de Rosier. Zo wordt maar weer eens duidelijk hoe je kop/moreel je in de maling kan nemen. Laatste stuk even gas geven, want ik ruik de stal van het CCR. Wederom prachtige rit! Heerlijke dagen gehad, waarin het weer erg meezat.

Morgen terug naar Nederland, Rosa in Waalwijk ophalen! Zin in. Voor paar dagen fulltime papa zijn. Dat wordt weinig herstellen...

Chevron: zomaar een dorpje, maar prachtige kerk!

Prachtige rit

De lucht is potloodgrijs en het zicht minder dan 50 meter. Acht uur 's ochtends in de Ardennen. Ik maakte me verder niet druk, dit was voorspeld. Rustig ontbijten, boodschappen doen en bij terugkomst op CCR: een flauw zonnetje tracht door te breken. Rond een uur of elf zat ik op de fiets. Route uitgezet over Rosier, Thier de Coo, Stockeu naar de Fermee Libert. Volgens kuitenbijters.com een smerig ding. Rosier gaat lekker. Stop zelfs om foto te maken. Thier de Coo en Stockeu gaan ook verrassend goed. Zouden de compressiesokken werken.....

Rosier

Fermee Libert, laatste stuk

Op naar de Fermee! Eerst stukje door Malmedy, dan vals plat richting Signal Botrange, smerig Belgisch asfalt (butsen en kuilen) en ineens geen wattage/trapfrequentie meer. Batterij van de Powertap zal wel op zijn. Ik besluit niet bij de pakken neer te zitten en sla spoedig linksaf: de Fermee Libert. Wat een hufter! Veelal stukken tussen de 15% en 20%. Weinig herstelmogelijkheden. En hij loopt maar door. In mijn beleving de zwaarste Ardennenklim, hoewel de Stockeu en Les Hezalles aardig in de buurt komen. Vervolgens rij ik langs het circuit van Francorchamps. Een aantal snelle wagens zijn aan het racen. Na even gekeken te hebben, zet ik mijn racekar weer aan het werk. Op naar de Wanne vanuit Stavelot. Dat blijft ook een naar ding. Met Luik-Bastenaken-Luik dalen ze hier af. Ik kom regelmatig op stukken van 15%. Wel krijg ik de beloning: prachtige afdaling van d'Aisomont naar Trois Pont. Op naar Les Hézalles. Je mag hier blij zijn als je 8 km per uur haalt. Steil!!! Niet al te lang. Vervolgens weer afdalen naar Trois Ponts en dan Côte de Bru op. Prachtige klim. Afdaling en opeens sta ik op plek waar Elma en ik ooit cappuccino hebben gedronken. Nou ja, cappuccino....slagroom, slagroom en beetje espresso. Prachtige plek. Eén nadeel: de klim Les Forges. Hier trakteerde ik Arno begin dit jaar op. Hij zag de klim niet aankomen en kreeg'em niet op binnenblad. Het heerlijke 'gevloek' klinkt nog als muziek in de oren. Eigenlijk was dit laatste klim. Afdalen en dan die lange vervelende weg naar Remouchamps. Dit keer geen zin in de klim naar CCR over de Rue de Spa. Neem afslagje om via plateau van Moirmomont naar CCR te klimmen. Bijna 5 uur op de fiets, 112 km met bijna 2300 hoogtemeters en oh ja op zeker moment doet de Powertap het weer!

Prachtige plek, cappuccino minder...

Post aan mezelf

Beste Roberto,
 

Je kent me wel, ik ben je ander ik. Normaal gesproken houden we fietsen en privé gescheiden, maar ik moet nu toch eens ernstig met je praten. Wat ben je nou helemaal aan het doen, man! Het is eind oktober, geef jezelf toch eens

Eerste keer Drolenval

wat rust. Ga lekker op die bank van je hangen en ga desnoods wielrennen kijken. Maar om nu, einde seizoen actief te gaan wielrennen... Akkoord een rondje Beemster, Wormer of weet ik veel welke polder is natuurlijk prima.Lekker D1. Maar wat je nu aan het doen bent! Ik heb wel een vraag voor je: ben je nu masochistisch, naïef of een veel te optimistische routebouwer? Welke halve zool gaat in oktober achtereenvolgens de Redoute, Transinster, Drolenval, Roche aux Faucons én de Chambralles doen? Ik vind dit niet gezond. Laat staan verstandig. Als je nu zo nodig moet....neem wat geleidelijke klims zoals de Rosier, Vecquee. Nee hoor, last van de testosteron zeker. Macho! Ik heb je wel zien stuntelen hoor! Die Redoute ging nog wel, je was nog fris, maar op die Drolenval heb je toch even flink afgezien. Dan zeg ik maar even niets op die onbekende klim vanuit Trooz. En die Roche aux Faucons? Toen je die klim aanschouwde, zag ik de moed al in je klikpedalen zakken. Heb wel om je gelachen op die Valkenrots.

Begin Chambralles

Wat een krabber ha ha! Daarna lekker schuilen voor die bui op de Côte de Lincé. Je verraste me wel weer op de Chambralles. Steil hè dat begin, maar je trapte jezelf er toch flink doorheen. Je gaf er zelfs een klein lapje op. Beginnen je sokjes te werken misschien? Hersteldrankje zit erin, fietsje schoon, kleren drogen en hapje gegeten. Beste Roberto, ik ben niet van de adviezen & conclusies, maar toch bij deze: jij bent verslaafd! En niet zo'n klein beetje. Ga er nou eens lekker tussenuit, bossen in, frisse kop halen, weids landschap. Ardennen misschien?!?

Groet, Rob

Mijn Mont Ventoux

Tijdens de spinningles van afgelopen donderdag zei Rob ineens tegen me: zie je de Pordoi voor je? Vervolgens raakten we in gesprek over favoriete en mooie klims. Ik zei hem de Gavia en Mortirolo prachtige klims te vinden. Toch doet de Ventoux mij het meest. Afgezien van de klim is het de omgeving én dat het mijn eerste echte col is geweest. In 2004 beklim ik eerst de Malaucène zijde (bel mijn moeder) om enkele dagen later de Bedoin zijde te doen. Ik had van Sonja het boek 'De kale berg' gekregen, waarin allerlei andere fietsgekken over hun Ventoux schreven. Ik bedacht mij vandaag dat ik ook een 'mijn Ventoux' had geschreven. Even zoeken in de archieven en ja hoor. Uitstekend geschikt om op mijn weblog te zetten. Oh ja, ook toen mijn moeder gebeld.....

Mijn Mont Ventoux

Juli 2004

De weg draait scherp langs de bebouwing naar links. Het is alsof ik tegen een zwarte geasfalteerde muur aan kijk, zo steil is het hier. Meteen vraag ik me af: ga ik hier wel omhoog komen. Snel krijg ik een andere wielrenner in het vizier en bemerk hoe vlot ik hem voorbij rijd. Schitterend is het hier, de zon laat haar vroege goudgele stralen tegen het lage geboomte op de rotswanden links van de weg vallen. Vliegen zoemen en vormen grote wolken in de bochten. Mijn tempo blijft gelijkmatig, hartslag komt niet boven de 177 uit. Daar verschijnt ineens de top.

Ventoux top binnen bereik

Als een witte puist doemt hij boven de lage bossage uit. Zo snel de top gekomen is, verdwijnt hij ook weer uit het zicht. Haarspeldbocht. De enige. Binnenkant. Het wordt nu drukker met andere renners. Ik maak een praatje met een Duitser op een mountainbike. “Sehr schwer”, zucht hij mij toe. Waar blijft het chalet nu? De weg wordt wat vlakker en mijn teller zegt mij dat ik er bijna ben. Ineens doemt uit de bomen het Chalet Reynard op. Even doortrappend uitblazen, de rug rechten en het maandlandschap in. De eerste bocht valt nog mee, ik heb nu continue zicht op de top. De witte stenen schitteren in mijn ogen en de warmte... Ik merk dat de ademhaling moeilijk gaat. Ze hadden me gewaarschuwd, de hoogte, de warmte en dus de ijle lucht.

Bijna boven

Rechts van me is het gedenkteken van Tommy Simpson, de wielrenner die in de jaren ’60 het leven in dit onherbergzame gebied liet. In gedachte groet ik hem en raak enigszins geëmotioneerd. Nog het laatste stuk door de warmte, mooi uitzicht, vermoeid, vrienden aan de weg, vermoeid,  foto maken, vermoeid, doorstampen, vermoeid, nog een bocht, vermoeid, laatste steile stuk, nieuwe energie, sprint en eindtijd.

Boven!

Steun

Steun trekken, steunzolen en steunkousen. Wil de echte steun opstaan? Je ziet ze er soms mee fietsen, Armstrong introduceerde ze, in de atletiek zijn ze al lang in en bij ons wielertoeristen begint het door te komen. Speciale kousen om onder andere het herstel te bevorderen. Ze worden compressiekousen genoemd. Gekocht bij Runners World op Grote Noord. Merk Herzog. Klinkt stukken beter. Goede recensies erover gelezen. Momenteel typ ik dit met een stel van die kousen aan de voeten. Herstel afwachten. Enne.....steunzolen heb ik ook. Wat een krakkemikkig geheel!