Corvara-Corvara

Eén van mijn favoriete Tacx races: Dolomieten Marathon. Meestal rij ik de Sellaronde, maar dit keer de tweede lus: Corvara-Corvara. Dus de Campolongo, Santa Lucia, Giau, Valparola. Totaal 81,9 kilometer (stand: nog 185 km) met bijna 3 uur. Zowel Giau als Valparola grotendeels D2 gereden. Ik was goed hersteld na zware rit van gisteren. Nu lekker cross kijken.

Tacx: Glandon en Gavia

En de score is: nog 267 luttele kilometers tacxiën. Vandaag eerst de Glandon (zuidzijde) en daarna de Gavia (eveneens de klassieke zuidzijde) beklommen. Veel D2 gereden met krachtblokken van ongeveer 5 minuten met een cadans rond de 50. Twee uur op de Tacx gezeten. Goed te doen!

Ik stel de Tacx niet op de werkelijke stijgingspercentages in; geen trek in de 12 procenten. Je kunt in de Tacx software de power mode instellen. Glandon op 30% gedaan en de Gavia op 50%. Zo draait de Tacx beetje soepel. Boven de 10% wordt het toch beetje stroef en schokken. Ook kom ik makkelijker aan mijn kilometers ;-)

Voor de Gavia liefhebbers: Johan van der Velde in 1988 met commentaar van Mart Smeets.

Fietshumor: gaat ie fietsen?

Zaterdagochtend, halfzeven, een wielerfanaat ontwaakt, glipt stilletjes uit bed om z'n vrouw niet te wekken en verdwijnt in alle stilte in de badkamer. Eenmaal in zijn rennersoutfit, gaat hij op z'n tenen naar de garage om de banden van zijn fiets op te pompen. Bij het openen van de garagepoort slaat de ijskoude sneeuwregen hem in het gezicht. Alhoewel hij al erger meegemaakt heeft, besluit hij toch maar eerst naar het weerbericht te luisteren op de radio. De weersvoorspelling is dramatisch: sneeuw, ijzel, hagel, stormwind... Uiteindelijk besluit hij daarom toch maar terug naar bed te gaan. Hij kleedt zich uit en kruipt hij dicht tegen z'n vrouw d'r rug en fluistert: "Het is verschrikkelijk slecht weer, schat!" Waarop z'n vrouw antwoordt: "Ja, niet te geloven hè, dat m'n man zelfs in dit weer, weer is gaan fietsen!"

Nog 347

De tussenstand is 9653 kilometer. Met nog twee weken hoop ik de magische grens van de 10.000 kilometer te doorbreken. Vandaag lekkere 'knuppel in hoenderhok' rit met Arno, Jan en John. De Wieringermeer in! Tegen de wind in buffelen dus. Helaas geen Kwelweg dit keer. Op terugweg lekker windje-in-de-rug en ouwehoeren maar. Met Arno praten over de vakanties (Mallorca en Dolomieten). Wellicht na de Dolomieten naar Briancon???

Colle delle Finestre
(bron: www.cyclingcols.com)

Sinds de Giro van 2005 ben ik verliefd op de Colle delle Finestre. Een lange klim met deel sterato (onverhard). Deze col staat al heel lang op mijn wenslijst. Vanuit Briancon is de klim via mooie ronde goed te doen, alsmede de Izoard. Ook deze staat op de hitlist. Gisteren mailcontact met Martin Kool over de Finestre. Martin heeft de Finestre afgelopen jaar gedaan. Lees zijn verslag hier.

Scorebord

Nog 427 kilometer om de 10.000 te halen. Einddatum 31 december.... Hopelijk zijn de wegen in eerste week kerstvakantie goed begaanbaar, anders worden het 427 lange Tacx kilometers (oefff).

Tacxiën

Voorheen vond ik het vreselijk: trainen (tacxiën) op een hometrainer. Dat saaie trappen was helemaal niets voor mij. Na een kwartier fietsen verlangde ik al naar mijn bank. Sinds twee jaar heb ik een Tacx Virtual Reality trainer en ziedaar....helemaal leuk. Prachtige ritten in Italië, Spanje of Frankrijk. Zo wordt het een stuk makkelijker en leuker om je trainingstijd binnenshuis te volbrengen. 

Zweten, zweten en nog eens zweten

Na de koude tocht van afgelopen zondag begon de Tacx al een beetje te kriebelen. Maar ja, ietwat overmoedige wielertoerist laat je je niet zomaar van de Westfriese weg afjagen. Dan moet er wel wat meer gebeuren. Zo geschiedde.

De eerste sneeuwvlokken vielen maandag. Woensdag zat ik op de Tacx. Nieuwe 3.0 software geïnstalleerd alsmede twee nieuwe films: Giro del Mortirolo (met Mortirolo, Gavia en Stelvio) en Alpine Classic 2 (met onder meer de Madeleine). Als aandachtig volger van deze blog weet je ongetwijfeld welke col er als eerste aan moest geloven. Nog even nadenken misschien.............natuurlijk de Mortirolo!!! Wel even 50 procent  van de reële stijgingspercentages eraf halen, anders draait de Tacx niet lekker. Wat een klim is dit toch. De 10% plussers vliegen je  bijna de gehele rit om de oren. Na 1 uur en 5 minuten had ik klim en deel afdaling volbracht. Daarna even naar Frankrijk om de Galibier af te dalen. Mooie 1,5 uur in D1.

Donderdag verbleef ik een uur op Mallorca. Lekker op het geaccidenteerde terrein draaien met als laatste een leuke klim. Dat moest wel even in D2 gebeuren, want het eten wachtte.

Over kruisende profs...

Het is toch wel hufterig koud als ik de Grote Waal uitrij. Ik heb een D1 duurtraining gepland van 1,5 uur. Beetje bevreesd voor eventuele gladheid doe ik het rustig aan in de bochten en op bruggen. Via Purmerend rij ik langs het Noordhollands kanaal. Prachtig weer is het en koud.... nee dat heb ik het al lang niet meer. Het kanaal ligt er stil bij. Enkele watervogels vliegen op. De zon glinstert in het water. Na het Noordhollands kanaal zet ik koers naar Grootschermer via Driehuizen. Even de steentjes van De Rijp vermijden. Als ik vlakbij Grootschermer ben, zie ik een Rabobank renner. Mooie soepele tred  en als ik dichterbij ben: een witte Giant. Vlakbij gekomen komt tegengesteld een rood-wit-blauw tenue aanfietsen: Niki Terpstra. De Raborenner blijkt Jetse Bol te zijn. Gezamenlijk fietsen en kletsen we richting Obdam, Opmeer en Wognum. Aardige kerel. Vertelde leuk verhaal over wedstrijd  Ronde van Ierland met onder meer ene Lance Armstrong. Dan tel je mee, Jetse! Helaas bleef hartslag niet in D1, werd lichtjes D2. Niet dat we zo hard reden, nee ik reed het meeste in de wind ha ha.

Over haantjes en hoenderhokken....

Spreekwoordentijd: de knuppel in het hoenderhok gooien en haantjesgedrag ergo de knuppel in het haantjeshok gooien. Hoe werkt dit? Je neemt vier fietsende mannen van rond de 40 (slechts 1 is er een jongere god) en spreekt met elkaar een D1 training af. In eerste instantie peddel je twee-aan-twee druk kletsend richting Wormer. Windje mee, zonnetje op de kop. Niets aan het handje. Dan volgen de klinkertjes van Jisp en vervolgens de brug over de Zaan: een prelude van wat komen gaat. Ongemerkt gaat tempo omhoog, de wind van opzij, een voorzichtig gesprek, de wind snijdt de stem af en de knuppel wordt gegooid. Geen demarrage, maar een gevoelige versnelling. De volgende neemt tikkie harder over, deze wordt op zijn beurt ook weer stevig afgelost en het spel is op de wagen. We bevinden ons in een waaierwedstrijd. Op kop en rammen maar. De hartslag voldoet al lang niet meer aan D1. D2 soms, maar meer "hallo D3". Voorbij Grootschermer herstelt de rust zich weer. Welkom in D1. Hoe dan ook: bedankt John! Voor jou de knuppel van de week......

Na deze enerverende rit haal ik Arjan op. Hij heeft onlangs een Trek Madone 5.5 van 2011 aangeschaft. Prachtig mooi karretje. We rijden via Blokker naar de IJsselmeerdijk. We wisselen nog van fiets. Aangezien Arjan langer is heb ik het gevoel op een troon te zitten en Arjan voelt alsof hij op zijn dochters fiets aan het karren is. Ondanks dat voelt zijn fiets heerlijk aan. Het is overigens prachtig om over de dijk te rijden. Schitterende zon op het water. Bergen zijn fraai, maar dit beeld is ook niet te versmaden....

Ook deze week heb ik me voorgenomen veel D1 te rijden en op zaterdag D2/D3. Zaterdag wachtten immers de klimmetjes rondom Doorwerth en Arnhem op me. Mijn training begon dinsdag. De keuze was spinning of D1 de Gavia op. Het werd het laatste. Flink wat procentjes eraf en in hoge cadans (90+) omhoog. Oppassen dat de hartslag niet in D2 terecht kwam. Donderdag heb ik me geamuseerd met de leg press en een spinning les. Zaterdag: op naar Doorwerth voor een leuk rondje met o.a. Italiaanse weg, Emmapyramide, Zyperberg en de Posbank. Vlak voor de tip nog een leuk wedstrijdje. Ik haal twee renners bij en rijd in constant tempo door. Die zien we nooit meer....terug, denk ik nog. Even later: flits....een van die gasten gaat erop en erover. Dat laat ik uiteraard niet op me zitten. Iets aanzetten en zit in zijn wiel. De enthousiaste 'demarreur' blijft ietwat hangen. Reden genoeg om er een tandje bij te zetten en met hartslag 189 boven te komen. Gemiddeld 501 watt in deze minuut. Heerlijk!

Trainingstijd: 7:53 met 185 kilometer

Garmin zaterdag

Garmin zondag

Blik op de week

Doelstelling van de week: lekker veel D1 rijden. Ik had mezelf voorgenomen op rond de 5 uur te trainen. Het zijn er meer geworden: 7:28 uur met 218 kilometer. Bijna geen D2, wel veel D1 en H zone.

Maandag de eerste echte Tacx training van het nieuwe seizoen. D1 trainen op favoriete parcours: Dolomieten marathon. Start in Corvara, dan de Passalongo, Pordoi, Sella en Gardena als laatste. Ik haal er altijd 50% vanaf; de Tacx rijdt dan lekkerder. Lastig om niet een klap erop te geven: klimmen met 80-90 tpm en dan niet over de 149 slagen. Lastig! Soms moet het 'gewoon' even.

Zaterdag een hele leuke rit over de Veluwe gemaakt. Starten in Ermelo en via o.a. Vierhouten naar Aardhuisweg (ruim 100 meter; wauw). We hebben toch wat water in onze nekken gekregen. Mooie rit, veel bladeren, dus rustig aan. Klik hier voor het Garmin bestand.

Vandaag met Jan, John, Danilo (leerling vorige jaren) en Erik (zijn vader) goede rit gehad. Via Monnickendam naar Purmerend en naar Hoorn. Voor mij was de tank nog niet leeg: Heb er nog wat rondjes aangemaakt. Die 100 kilometer wilde ik nog wel halen.

Inschrijven voor Vlaanderen

Het inschrijven voor het dokkeren kan beginnen. Ronde van Vlaanderen 2011.

Wie gaat ermee? Mail me! Gisteren kreeg ik van Arno het parcours van Giro delle Dolomiti voor me neus. Wauw! Enkele hoogtepunten zijn Sellaronde vanuit Bolzano, Passo Nigra, Alpe di Pampeago, Rondje Stelvio. 594,2 kilometer met 11.254 hoogtemeter.

Voor de liefhebber: enkele hoogteprofielen van Cyclingcols

Obereggen

Pampeago

Passo Nigra (let op de 16%)

Vakantie

Vraagt Rosa gisteren aan mij: "heb jij ook vakantie?" "Ja", antwoordde ik naar eer en geweten. "Hoef je niet te fietsen dan," reageerde Rosa meteen terug. Nou vraag ik me de hele tijd af: fiets ik nou teveel of bedoelde Rosa wat anders....?

De laatste dag

Grijs en wit

De Ardennen zien er vanochtend weer potloodgrijs uit. De thermometer in CCR geeft een buitentemperatuur van 0 graden aan. Rustig ontbijt genuttigd, wat op internet kijken en tegen elf uur mijn kloffie aantrekken. Vandaag laatste keer klimmen dit jaar. Ik heb de adviezen van mijn andere ik overgenomen en kies vooral lange, gelijkmatige klimmen. Af en toe een steil stukje, maar dat mag de pret niet drukken.

Bijna helder

Als ik buiten ben, begint de lucht open te trekken. Het is nog wel koud tijdens de afdaling van de Haut Regard. Handschoenen houd ik voor mijn gezicht, want heb gevoel dat mijn hoofd een 'magnum blanc' aan het worden is. In Aywaille sla ik linksaf voor de Côte de Kin. Loopt lekker, zelfs de eerste steile kilometer. Prachtige klim! Na de lastige afdaling voorbij Lorcé rechts Côte de Bru op. Een bijna verlaten weg. Hieraan stond vroeger de fabriek van bronwater producent Bru. Vandaar de naamgeving van de klim. Op de top komt er een hond iets te enthousiast aanrennen en blaffen. Het beestje heeft het op mijn linkerbeen voorzien. Voor het dier het door heeft, is mijn linkervoet uit het pedaal geklikt en raakt het beest op z'n snufferd. Hebbes kreng!

Afdaling Rochelinval

Volgende doelwit is Ancienne Barrière (ook wel Côte de Brume). Lange rechte klim. Bovenop rechts en neem wat kleine klimmetjes. Na dorpje Bergeval heb ik op internet een weggetje richting voet Wanne gevonden. Wat een weg!!! Steil, smal, grind en af en toe asfalt. Naar boven moet helemaal een hel zijn. Laat ik de klim voor het gemak de Rochelinval noemen. Heelhuids beneden gekomen, beklim ik de Wanne vanuit Trois Ponts (Côte d'Aisomont). Klim zat in de Tour. In Wanne rechtdoor naar top Stockeu. Afdaling in. Regelmatig zie ik borden 'slipgevaar'. Dat meneer Pescieux, parcoursbouwer van de Tour, dit niet heeft gezien. Wat een gevaarlijke afdaling blijft dit. Hard naar beneden met slecht wegdek (understatement).

Even kasseien pikken in Stavelot, stoppen bij benzinepomp voor water en chocolade en dan hop...Haute Levee. Wat een naar ding blijft dit. Ongezellige weg. Afdaling en dan kom ik de eerste van deze dagen tegen: een wielrenner in het wild! Rosier op (moeizaam). Aanloop naar Vecquee stukje spinning (4 staan, 4 zitten) en dan de Vecquee zelf. Merkwaardig genoeg loopt de klim goed, in tegenstelling tot de Rosier. Zo wordt maar weer eens duidelijk hoe je kop/moreel je in de maling kan nemen. Laatste stuk even gas geven, want ik ruik de stal van het CCR. Wederom prachtige rit! Heerlijke dagen gehad, waarin het weer erg meezat.

Morgen terug naar Nederland, Rosa in Waalwijk ophalen! Zin in. Voor paar dagen fulltime papa zijn. Dat wordt weinig herstellen...

Chevron: zomaar een dorpje, maar prachtige kerk!

Prachtige rit

De lucht is potloodgrijs en het zicht minder dan 50 meter. Acht uur 's ochtends in de Ardennen. Ik maakte me verder niet druk, dit was voorspeld. Rustig ontbijten, boodschappen doen en bij terugkomst op CCR: een flauw zonnetje tracht door te breken. Rond een uur of elf zat ik op de fiets. Route uitgezet over Rosier, Thier de Coo, Stockeu naar de Fermee Libert. Volgens kuitenbijters.com een smerig ding. Rosier gaat lekker. Stop zelfs om foto te maken. Thier de Coo en Stockeu gaan ook verrassend goed. Zouden de compressiesokken werken.....

Rosier

Fermee Libert, laatste stuk

Op naar de Fermee! Eerst stukje door Malmedy, dan vals plat richting Signal Botrange, smerig Belgisch asfalt (butsen en kuilen) en ineens geen wattage/trapfrequentie meer. Batterij van de Powertap zal wel op zijn. Ik besluit niet bij de pakken neer te zitten en sla spoedig linksaf: de Fermee Libert. Wat een hufter! Veelal stukken tussen de 15% en 20%. Weinig herstelmogelijkheden. En hij loopt maar door. In mijn beleving de zwaarste Ardennenklim, hoewel de Stockeu en Les Hezalles aardig in de buurt komen. Vervolgens rij ik langs het circuit van Francorchamps. Een aantal snelle wagens zijn aan het racen. Na even gekeken te hebben, zet ik mijn racekar weer aan het werk. Op naar de Wanne vanuit Stavelot. Dat blijft ook een naar ding. Met Luik-Bastenaken-Luik dalen ze hier af. Ik kom regelmatig op stukken van 15%. Wel krijg ik de beloning: prachtige afdaling van d'Aisomont naar Trois Pont. Op naar Les Hézalles. Je mag hier blij zijn als je 8 km per uur haalt. Steil!!! Niet al te lang. Vervolgens weer afdalen naar Trois Ponts en dan Côte de Bru op. Prachtige klim. Afdaling en opeens sta ik op plek waar Elma en ik ooit cappuccino hebben gedronken. Nou ja, cappuccino....slagroom, slagroom en beetje espresso. Prachtige plek. Eén nadeel: de klim Les Forges. Hier trakteerde ik Arno begin dit jaar op. Hij zag de klim niet aankomen en kreeg'em niet op binnenblad. Het heerlijke 'gevloek' klinkt nog als muziek in de oren. Eigenlijk was dit laatste klim. Afdalen en dan die lange vervelende weg naar Remouchamps. Dit keer geen zin in de klim naar CCR over de Rue de Spa. Neem afslagje om via plateau van Moirmomont naar CCR te klimmen. Bijna 5 uur op de fiets, 112 km met bijna 2300 hoogtemeters en oh ja op zeker moment doet de Powertap het weer!

Prachtige plek, cappuccino minder...