Moeder aller gemiddeldes

Zoals ik in mijn vorige blogbericht aankondigde: dinsdag wordt het tijdrit/interval rijden in de Mijzepolder. Mijn reisgenoten vanaf Hoorn zijn Arno op zijn Argon TT en Jan op zijn Fondriest Super Diesel. Even beetje bijkletsen en spoedig rijden we de brug op de Mijzepolder in. Meteen wordt er flink de pees opgelegd door mijn companen. Bij de brug naar Ursem pikken we medeblogger Martin op. Gang maken, kijken of iedereen zit en karren maar. In de bebouwde kom van Schermerhorn rijden we rustig vanwege mogelijk gevaar, maar buiten Schermerhorn wordt het gaspedaal snel ingedrukt. Regelmatig tegen de 50 kilometer per uur aanschurkend rammen we windje mee, totdat we de brug tegenkomen waar we de polder binnenkwamen. Dan wordt het tegen de wind in stoempen. 

Volgens mij hebben we drie rondes gereden, maar ik zou het niet met zekerheid kunnen zeggen. Gedachten heb je niet tijdens tijdrijden. Alle gedachten die je hebt, lijken je achterhoofd uit te rollen. Benieuwd wat er op het wegdek aan gedachten ligt.

In vorm? Pfoehhh. Ja ik denk het wel. Om populair te stellen: ´tijdrijden is niet mijn ding´. Maar wel is de moeder aller gemiddeldes bereikt: bijna 38 kilometer per uur. Da´s pas vorm!

Vorm?

Afgelopen zondag op de terugweg naar Hoorn bespraken Arno en ik het woord vorm. We hadden net twee zalige rondjes Posbank gedaan. 'Vorm is pijn lekker vinden', luidde onze conclusie. Ietwat sadomasochistisch? Wellicht, maar is de (wieler)sport niet sadomasochisme pur sang? 


Om het begrip vorm nader uit te leggen: de inspanning doet zeer tijdens de klim, maar op een of andere manier minder dan anders. Met anders bedoel ik in bijvoorbeeld december. Dan ben je immers (nog) niet in vorm. Hier raak ik een ander vlak. Conditie. Om überhaupt vorm te hebben, heb je conditie nodig. En het liefste een hele goede conditie. Conditie ontstaat door het lichaam regelmatig te belasten door middel van training, te rusten en dan afwisselend zwaarder en lang te belasten. Het lichaam past zich aan de omstandigheden aan en heeft van nature de neiging zichzelf tegen de belasting te wapenen. Hierdoor neemt conditie en kracht toe. Overigens is dit geen oneindig principe. Te veel en te hard trainen leidt tot vermindering van conditie!


Conditie en vorm zijn twee lastig te bevatten begrippen. Mijns inziens is conditie een fysieke aangelegenheid en vorm mentaal. Conditie is redelijk goed te meten. Ik gebruik hiervoor drie ratio's: 
- S/H ratio (snelheid:hartslag*350)
- W/H ratio (wattage:hartslag*35)
- NP/H ratio (normalised power:hartslag*35)
Deze drie getallen schetsen een beeld van de gedane inspanning en kunnen onder vergelijkbare omstandigheden als conditie-indicator worden gebruikt. De meest nadelige vergelijkbare factor is de hartslag. Tijdens de trainingsweek op Mallorca raakte ik gedurende de week logischerwijs vermoeid. Hierdoor reikt de hartslag niet hoog. Dit heeft direct invloed op alle drie de ratio's. Wanneer kun je de conditie wel meten? Het beste is een klimtijdrit of een tijdritronde zoals in de Mijzepolder. Draag zorg voor gelijke omstandigheden. Overigens is snelheid ook vrij subjectief. Wind speelt hierin een grote bepalende rol. Daarom ben ik erg blij met mijn wattagemeter. Deze geeft direct aan welke inspanning ik lever. Ik verzeker u: het wordt dan leuk om met wind tegen de trainen!

De denker:
niet geschikt op de fiets

Vorm dan? Totaal niet meetbaar en puur ongrijpbaar. Je kunt bij wijze in februari in vorm zijn als je iemand uit het wiel kletst, nieuwe sokken of Konijnenpak hebt aangeschaft of als de vogels fluiten. Vorm is de mentale staat waarin je verkeert. Dodelijk voor vorm is nadenken. Jezelf vragen stellen tijdens de beklimming van de Mortirolo: hoe lang is het nog, hoe snel rijden profs hier omhoog en de dodelijkste aller afwegingen: waarom doe ik dit eigenlijk? Wijlen Peter Post zei ook dat nadenken het slechtste is wat een wielrenner kan overkomen. Vandaar dat Joop zoveel succes had....?


Hoe stond de vlag er zondag voor? De conditie is dik in orde en voelde me lekker tijdens het klimmen. Genoot van de pijn. Dus ook in vorm zou je zeggen. Houd even slag om de arm...dinsdag tijdritten rijden met o.a. Arno, Jan, Norbert en Martin en tijdrijden is niet bepaald mijn liefhebberij. Ik laat na afloop weten hoe het met de vorm staat...

Stilte voor de storm?

Afgelopen week werd ik op een fijne manier geattendeerd dat het stil op mijn blog was. Gaat het goed met je? Fietsdipje? Fijne reacties van (fiets)vrienden. In de meivakantie heb ik iets gedaan waar veel van mijn fietsende collega's knikkende knieën en bibberangst voor hebben: een week zonder fiets. Een rustweek! Nou ja, bijna een week dan. 's Woensdags in de vakantie een kleine twee uur in D1 getraind. Maar wat heb je verder dan gedaan? Fulltime papa geweest. Echt rust gehouden? Kan dat wel? Niet bang dat je conditie achteruit holt? En je hebt een druk programma voor de boeg met Steven Rooks en de Trois Ballons? Geloof me, een weekje rust doet wonderen. Vorig seizoen een aantal keer gedaan. Pakte toen erg goed uit. 


Dus je hebt vorige week weer lekker getraind? Nou ja, dat ook weer niet echt. Kreeg er een noodgedwongen rustweek erachteraan. Juist ja, ziek dus. Vrijdag de 13de even rondje gemaakt met een 10 minuten blok in de Mijzepolder. Ging erg goed met prima resultaat. Wat reed je dan? Dat houd ik voor mezelf, anders krijg ik subiet commentaar van medeblogger Norbert.


Naast het ziek zijn was het een zwarte week voor het wielrennen met het overlijden van Wouter Weylandt tijdens de tweede etappe van de Giro d'Italia. Het overlijden heeft me erg aangegrepen. Herinneringen van 1995 met Casartelli tijdens de Tour kwam weer boven. 


Wat zijn de plannen voor komende week? Zondag met Arno (die zojuist zijn te gekke tijdritfiets kwam showen) rondje Posbank, dinsdag tijdrit Mijzepolder met een flinke groep. Dat wordt de stenen uit de straat rijden. Vrijdag met Frits naar Duitsland om zaterdag en zondag met o.a. Norbert, Jan en John de Eifel onveilig te maken. Die Hohe Acht beklimmen. 't Zal mij benieuwen. Jullie misschien ook? De verslagen volgen.

Weekend Limburg

Vrijdag: Zuid Limburg
Op tijd in de auto gestapt om naar Zuid-Limburg af te reizen. Het blijkt voor mij eens te meer niet te werken: de eerste dag klimmen. De eerste klim van de dag gaat overigens wel lekker: Schweiberg. Daarna de gevaarlijke afdaling van de Gieveldstraat, waar een groep onvoorzichtige wandelaars de gehele breedte van de weg bevolkt. Kort klimmetje omhoog, waar twee andere wielrenners me voorbij schieten. Laat dit uiteraard niet op me zitten en ga op z'n Gilberts (buitenblad) in de achtervolging en haal ze voor de top bij. Heb mijn eigen hand overspeeld. Kom gedurende een uur niet meer in een fatsoenlijk klimritme. Erg veel last van steken in de buik. Ook het aanvankelijk prachtige weer komt niet meer in haar ritme. Waar men elders in Nederland geniet van prachtig lenteweer, vallen hier regelmatig enkele buien. Het frist wel op. Tijdens één van de buitjes rijd ik in heerlijk de prachtige Loorberg op. Daarna volgen enkele hufters van formaat: Gulperberg, Kruisberg, Eyserbosweg en Keutenberg als uitsmijter. Een innige relatie met de laatste zal ik nimmer krijgen. Verdere uitleg overbodig.

Koolzaad met uitzicht op de hoogst gelegen kerk van Nederland: Vijlen

Om het gestelde doel van de 100 kilometer te voltooien rij ik na de Keutenberg richting Gulpen en beklim daar de Koning van Spanje. Wat merk ik nu? Sturen gaat lastig en rij zwaar. Lek! Het is weliswaar even droog en binnen enkele minuten ligt de nieuwe binnenband erin. Vijf minuten later wederom lek! $%-*! Buitenband toch goed gecontroleerd en uiteraard geen tweede binnenband. Pompen, rijden, pompen, rijden... Mijn gevoelstemperatuur geeft Elfsteden aan. Dik onder het vriespunt. Douchen en in de auto naar Math Salden voor nieuwe binnen en buitenbanden. Op de terugweg staat de auto stil. Pech! Morgen kan alleen maar beter.


Zaterdag: Voerstreek
Morgen kan alleen maar beter. Laat me niet lachen. Het eerste uur gaat erg beroerd. Tocht van gisteren heeft erin gehakt. Gezocht: nieuw stel benen! Chagrijnig als een bos uien hark ik door Zuid-Limburg. Vandaag rij ik deel van Limburgs Mooiste en zet verder koers richting Voerstreek. Verderop spot ik hoog in de lucht een nat makende rakker. Niet weer.


De Voerstreek. Een prachtig gebied ten zuiden van Limburg waar akkerland, bospartijen, kleine boerderijen elkaar in rap tempo afwisselen. Schitterende vergezichten zorgen voor een blijer gemoed van ondergetekende. Klimmen gaat weer lekker: draaien, draaien, draaien (80+ rpm) is het devies. De Voerstreek is bekend van de taalstrijd in België. Voor de officiële vaststelling van de taalgrens in 1963 behoorde de Voerstreek tot de Frans sprekende provincie Luik. Na 1963 behoort het tot het Nederlandstalige Belgisch Limburg en feitelijk Vlaanderen. Het zorgt voor een verdere aanscherping van de slechte relatie tussen Nederlands en Frans sprekenden in de regio.


De eerste Belgische Tourheld, Marcel Kerff, is uit de Voerstreek afkomstig. In 1902 komt zijn broer, Charles, te overlijden tijdens de voorganger van de Tour: Marseille-Parijs. Wat er precies gebeurd is, blijft een raadsel. Een val tijdens slecht weer of doodgeslagen door supporters van de koploper Lesna. Het raakt Marcel diep. In 1903 zal Marcel starten als onafhankelijke in de eerste Tour de France. Hij finisht als 6de in Parijs. Als de eerste wereldoorlog een feit is, bezoekt Marcel op zijn motor in de buurt van Visé een groep Pruisische Uhlanen. Ondanks waarschuwingen van lokalen nemen de Uhlanen hem gevangen en hangen hem zonder enig vorm van proces op, waarbij Kerff het leven laat. Kerff is nog geen 48 jaar oud geworden.

Abdij Val Dieu

Ik maak een korte stop bij de abdij van Val Dieu. De cisterciënzermonniken vestigden zich op geïsoleerde plekken. Hun doel was om zich terug te trekken van de wereld en te kiezen voor een omgeving die onbewoond was, meestal in valleien. De vallei van de rivier de Berwinne voldeed aan deze voorwaarde. De monniken brouwen onder de vlag van Val Dieu er drie soorten bieren: blond, bruin en triple. Het idee van een flesje in de bidon laat ik varen.


Na de Voerstreek kom ik weer uit in Limburg. Een schril contrast! In de stille Voersteek kom ik bijna niemand tegen. In Limburg kan je over de koppen rijden. Na de Loorberg (gaat super), Camerig op naar de Kruisberg en Eyserbosweg. 


Voor een ieder die naar Limburg wil afreizen. Laat gaan die helse drukte en rij is de Voerstreek binnen. Geniet van de rust, ruimte en natuur. Maar niet verder vertellen hoor, anders wordt het daar net zo druk als in Limburg.


Gps Limburg
Gps Voerstreek

Zet 'em op

Een dubbele betekenis: zet 'em op. Vandaag vertelde mijn vriendin dat de zoon van haar vriendin/collega een zwaar ongeluk tijdens een wielerwedstrijd heeft gehad. De precieze toedracht ken ik niet, maar feit is dat hij met zijn hoofd tegen een verkeershindernis is aangekomen. De helm heeft de klap nog opgevangen. Zonder helm... 


Regelmatig zie ik collega wielertoeristen helmloos door polder, heuvel of berglandschap pedaleren. Ondanks alle voorlichting zoals: http://www.ikfietsproper.be/zet-m-op-je-kop toch zonder bescherming jezelf in gevaar brengen. Wat bezielt mijn fietsende medemens? Stoerheid, onbezonnenheid, mij-kan-niets-gebeuren? Dat je nu jezelf in de vernieling rijdt, maar jouw verantwoording ten aanzien van je medefietser. Daarom de volgende mededeling aan mijn helmloze medefietser: jij rijdt in mijn wiel, ik wijk uit, maak een stuurfout en jij valt met jouw helmloze hoofd tegen het trottoir. Bedenk dan ook wat het mij doet.....als je dat naderhand nog lukt.


Jochem: van harte beterschap. Zet ´em op (jouw herstel in dit geval) en tot gauw op de Agnello.

Klimronde Veluwezoom

Een aanrader voor iedereen die van klimmen houdt: klimronde Veluwezoom. Binnen 60 kilometer een kleine 900 hoogtemeters overbruggen bevalt mij zeer goed. Deze ronde heb ik vorig jaar voor het eerst gedaan als test voor de Boogies Extreme. Reed toen een gemiddelde van 30,9 met 154 hartslag gemiddeld. Boogies Extreme liep vervolgens geweldig. De klimronde is dus een goede conditie-indicatie. Zondag 31,9 gereden met 150 hartslag. Met de conditie zit het dik in orde.


De klimronde begint met de beklimming van de Emma-piramide. In 1891 werd er voor werkverschaffing op de Kluizenaarberg een uitkijkheuvel gebouwd. Vanaf deze berg werd gekeken of er bosbranden ergens in de omgeving waren. Later veranderde de naam van de uitkijkberg in Emmaheuvel, naar de toen regerende koningin Emma. Later werd er op de Emmaheuvel een houten uitkijktoren geplaatst om nog verder te kunnen kijken. Door de houten wallen die op de heuvel werden geplaatst om aardverzakkingen te voorkomen, had de heuvel wel iets weg van een piramide. Daarom werd er steeds vaker tegen de Emmaheuvel "Emma-Piramide" gezegd, waardoor dat langzamerhand de echte naam werd. Opmerkelijk voor Nederland: een haarspeldbocht.


De Zijpenberg (106 meter) is de tweede klim van de dag. Een goed lopende klim met hier en daar wat 'steilere' stroken. De zuidkant vanuit Rheden is een lastiger ding. Deze loopt eigenlijk van geen kant: een getrapte klim. Vlak, vals plat en een aantal gemene stukken.


De meest bekende klim is de 90 meter hoge Posbank. De Posbank is genoemd naar het monument in de vorm van een halfronde stenen bank dat aanwezig is op een markant uitzichtpunt. Deze bank is vernoemd naar de heer G.A. Pos, oud-voorzitter van de ANWB. De stenen bank is gebouwd door aannemer Gerrit Bennink (1869–1936) uit Rheden ter ere van het 25 jarig jubileum (7 mei 1893-1918) van de heer Pos als de tweede voorzitter van de ANWB. De Posbank is in de volksmond ook de benaming van het heidegebied waarin het ligt. De eigenlijke naam van het heidegebied is echter Herikhuizerveld. De Posbank is een wat vreemde beklimming. Vals plat waar je redelijk buitenblad kan draaien tot de laatste 400 meter. Als je top of Gilbert bent, kun je er daar op het buitenblad een flinke klap op geven. 


Onbekend is voor sommigen de beklimming van de Posbank via de Rozenbos. Een prachtig stuk! Eerst rijd je vals plat langs enkele leuke optrekjes, daarna begint het bos. Ongemerkt wordt het zwaarder, totdat je in de holle weg van het Rozenbos komt. Prachtig asfalt met een 8% helling, waar je er een goede snok aan kunt geven.


Leuke site: http://www.heuvelsfietsen.nl


Bron: wikipedia

Briljant camerawerk Parijs-Roubaix Holland Sport

Dankzij de ijstijd

Dankzij de ijstijd rijd ik vandaag Veenendaal-Veenendaal. Zo’n 150.000 jaar geleden warmde de Aarde (wederom???) op en trokken de Noorse gletsjers zich tijdens het Saalien terug uit Nederland. Een prachtig heuvellandschap ten noorden van de Rijn achterlatend: de Utrechtse heuvelrug en de Veluwezoom. Al enkele jaren maak ik graag gebruik van deze glaciale afzetting. Stuwwalletjes pikken mag ik graag doen.

Axa de Valleirenners organiseert al enkele jaren de toerversie van Nederlands tweede wielerklassieker: Veenendaal-Veenendaal. Voor de profs heet deze de Dutch food valley classic. De parcoursen verschillen overigens behoorlijk. Ik mag tenminste aannemen dat men geen profpeloton over kleine weggetjes zoals de Italiaanse weg en de Holleweg te Doorwerth stuurt. Prachtige klimmetjes overigens, maar dit terzijde. De valleirenners afficheren hun koers vanwege de vele klimmetjes als dé voorbereiding voor de Amstel Gold Race. Deze laatste rijd ik al enkele jaren niet meer. Reden: attractiepark Zuid Limburg.

Erik op Posbank

Om acht uur sta ik klaar voor mijn vierde Veenendaal-Veenendaal en aangezien ik hier frequent train, herbergt het parcours voor mij weinig geheimen. Erik arriveert enkele minuten later. De eerste klim is de Amerongse berg: mijn trainingscol. Daarna doemen achtereenvolgens Defensieweg, Koerheuvel, Wageningse berg alvorens in Doorwerth de Italiaanse weg te doen. Dit is eigenlijk een veredeld parkpad, maar de stijgingspercentages en de klinkertjes maken het tot een lastige klim. Op naar de drie-eenheid van de Veluwezoom: de Emmapyramide, de Zypenberg (106 meter) en de Posbank. Vervelend ding deze laatste. Loopt vals plat omhoog en wordt gemeen aan het einde. Bovenop wacht ik op mister jetlag, Erik, gisteren vanuit de VS naar Nederland gevlogen en nu de 130 km doen. Chapeau!

Het pannenkoekenhuis is gesloten en daarom vervolgen we in gestrekte draf het parcours. Op de dijk tussen Wageningen en Rhenen verstoppen we ons in een kleine grupetto. Grebbeberg op, Defensieweg en mijn vierde Veenendaal zit erop. Mooi gemiddelde gereden van 31 kilometer, ruim 1000 hoogtemeters en …. wederom geen last van de knie. 

Attractiepark Vlaanderen

'Da's geheel niet evident', reageert mijn tijdelijk fietsgezel in typisch Vlaams op de drukte. Ongeveer 20.000 wielertoeristen fietsen verdeelt over aantal parcoursen hun eigen Ronde van Vlaanderen, de hoogmis van het Vlaams Wielrennen. De meesten rijden de 140 kilometer. Fietsers van diverse pluimage maken hun opwachting voor hun Vlaanderens Mooiste: dun, oud, MTB, dik, racefiets, jong, man, ligfiets, vrouw... Start en finish ligt in Ninové. De 'die hards' starten in Brugge en rijden de officiële Ronde: de 260 kilometer van de profs. 


De Vlaamse Ardennen, ontdaan van smeltwateroverlast en ontwakend uit hun winterslaap. Een eeuwenoud heuvelachtig landschap gesitueerd ten westen van Brussel en ten zuiden van Gent. Kronkelige weggetjes, kasseien, holle wegen, pittoreske dorpjes, heel veel akkerbouw en nimmer aflatende wind. De getuigenheuvels van de Vlaamse Ardennen zijn ontstaan, nadat de zeespiegel daalde en moeilijk eroderende bulten van ijzerzandsteen achterliet. De Vlaamse Ardennen hebben overigens in slechts de naamgeving een overeenkomst met de Waalse Ardennen.

Jan daags voor de Ronde op de Koppenberg

Half acht rijden Jan en ik op het parcours van de 140 kilometer cyclo. Uitstekend georganiseerd met seingevers, afzettingen en bewegwijzering. Tot aan de ravitaillering van Ronse doen we weinig noemenswaardige beklimmingen aan. Slechts de Rekelberg en de Kaperij zijn kleine obstakels. We worden al wel op kasseien getrakteerd. Was het even vergeten hoe het ook alweer was. Eerste strook liep lastig, maar over de tweede vlogen we. Letterlijk rock ´n roll. Kasseien rijden, eveneens niet evident. Ze zijn er in allerlei soorten, vormen en maten: grijs, rond, vierkant, klein, groot. Dat is slechts bijzaak. De manier van aanleggen van de kinderkopkes, dat is de hoofdzaak. Zijn de stroken door een plaatselijke tuinarchitect aangelegd of door Napoleon uit een helikopter gegooid. Op de eerste noemenswaardige klim, de Kruisberg, liggen de stenen er slecht bij. Hotsen en botsen. De Oude Kwaremont is mogelijk nog beroerder. Vlak rijden over kasseien is al lastig, heuvelop maakt het nog moeilijker. Zeker als de Paterberg en de Koppenberg opdoemen. Beide klims hebben stijgingspercentages van 20 procent en meer. Dat is op asfalt al aanpoten. Met kasseien en heel veel fietsers onmogelijk. Let's walk! Balen. Weer niet omhoog op de Koppenberg. Halverwege de heilige Muur van Geraardsbergen staan we ook stil. Gelukkig kunnen we op het laatste deel, de Kapelmuur, wel doorrijden. Nog even de kasseien van de Bosberg verteren, platleggen en met ruim 42 naar de finish in Ninové rammen. Mijn 3de Ronde van Vlaanderen zit erop. Het zal zeer waarschijnlijk mijn laatste Ronde worden. Door de enorme drukte is het haast niet meer te doen. Desondanks hebben we genoten van onze inspanning, het parcours en het mooie weer. 

De eerste dinsdag...

...van het zomerseizoen. Tijdrit rijden in de Mijzepolder met Arno en John. Heerlijk hard geknald. We hebben drie polderrondes afgelegd, met telkens een korte rust van twee minuten in Schermerhorn. Bij thuiskomst een prachtig gemiddelde van 35,4 km op de Garmin. Klaar voor de kasseien, klaar voor Vlaanderen. Opgelucht en uitermate tevreden.

Lente

Vandaag duidelijk gevoeld: lente! Wat een heerlijke dag. Einde van de dag mezelf op de Utrechtse heuvelrug getest. Eindelijk, ik heb het gevoel weer terug. Kleine twee uur getraind met een gemiddelde van 30,2 en 610 hoogtemeters.


Ben rustig begonnen met lange aanloop naar de Amerongse berg. Deze heb ik vijf maal achter elkaar gedaan. Absoluut geen volle bak, maar elke beklimming trapte ik rond de 340 watt weg en het beste komt nog...bijna kniepijnvrij! Ik constateerde gisteren dat mijn zadel wederom 2 centimeter te laag stond. Aanpassing gedaan en klein streepje op zadelpen aangebracht, zodat ik in het vervolg de hoogte eenvoudig kan controleren. Het fietste ook meteen stukken beter. Ook positief dat ik goed hersteld was van de drie uur durende Tacx rit op school. Kortom: polonaise, ballonnen en slingers in de auto op de terugweg.

Goede doel

Vrijdag 25 maart werd er op twee fronten voor het goede doel gefietst. In Sporthal de Vredehof organiseerde Corine een vier uur durende spinning marathon voor het Pisa inloophuis, Giro d' Pisa. Hiermee haalde zij 8000 euro op. Mijn bescheiden aandeel bestond uit het aanleveren van de videobeelden. Beelden van enkele Italiaanse Tacx beklimmingen zoals de Mortirolo, Giau en Gavia afgewisseld met diverse Milaan-San Remo's en Giro etappes.

Vlnr: Sam, Rosa, ondergetekende en Clyde

Op school sloten we het thema Afrika met een fancy fair af. Tobias, Sven en Robin vanuit mijn sportieve groep 7/8 hadden twee hometrainers gehuurd en in ouders van school sponsoren gevonden. Gedurende de hele week werd er in ploegendienst door de kinderen gefietst. Op de afscheidsavond heb ik mijn Tacx aangesloten en er samen met de kinderen nog wat kilometers bij gedaan. Enkele ouders sponsorden ons namelijk per kilometer. Uiteindelijk hebben we 1591 kilometer bij elkaar getrapt. Een prachtig resultaat!

Pfffff

Een duidelijk waarneembaar 'pfffff' ontsnapte regelmatig uit de mond van Nederlands tweede Tourwinnaar als hij geïnterviewd werd. 'Pfffff' ontsnapte ook uit onze monden, nadat we de warme auto verruilen voor de koude buitenlucht van Zuid Holland. Trok bij ons in Noord-Holland de mist snel weg, rondom Leiden is hier absoluut geen sprake van. Met 1 graad is het zelfs koud te noemen. Swift Leiden, organiseert dit jaar voor de vierde keer de Joop Zoetemelk Classic. Mijn eerste deelname dateert van 2008 en was geen succes. Na 70 kilometer bleef ik in John's derailleur haken en moesten we rechtsomkeert maken. Dat we daarna bijna een kat naar het hiernamaals reden doet verder niet ter zake.


Na de inschrijving (druk) verlaten Jan, Frits en ik het sombere Leiden. Een klein uur later begint de zon door te komen. Pffff wat lekker. Zelf voel ik me allerminst goed. Knie blijft opspelen en schuil achter de brede ruggen en sterke benen van mijn kompanen. Frits en Jan rijden stevig door. 

Na de eerste stop in Woerden voel ik me beter. We komen in een goede groep terecht en rijden gezamenlijk tot nabij Wilnis, waar de tweede goede ravitaillering georganiseerd is. Het groepje wordt na de stop gedecimeerd tot zes man. Hard rijden we langs prachtige watertjes en weilanden. Heb er slechts weinig oog voor. Dit is Jan's geboortegrond en op zeker moment zegt hij tegen me: 'mooi hè hier, Rob'. Zonder te overdrijven antwoord ik met: 'Ja Jan, het asfalt is hier prachtig". 


Leiden nadert. Vlakbij Rijpwetering zien we een renner op het asfalt liggen. De schrik slaat even in de benen. Nabij Leiden rijden we op klinkertjes. Aha, Vlaanderen. Handen op het stuur en gas. We vliegen werkelijk. Het is de laatste inspanning. Zit daarna flink stuk. Gelukkig maakt het weer en de naderende finish veel goed. Pfffffff. Na 4:30 zit de Joop Zoetemelk erop. We hebben de tocht met een gemiddelde van 33,3 afgelegd. Dank daarvoor Frits en Jan. Het komt jullie toe. Knie heeft zich redelijk goed gehouden. Conditie ben ik niet echt tevreden over. Hoge gemiddelde hartslag (158) duidt hierop. Herstellen maar! Pffffffffff