Ritorno Paesi Bassi

Terug in Nederland. Het is even omschakelen van het prachtige Toscaanse heuvellandschap (of berglandschap) met haar prachtige begroeide hellingen naar het vlakke, winderige Noord-Holland. Wat zijn de weilanden lenteachtig groen? Hebben jullie veel regen gehad...?

Afgelopen twee dagen lekker getraind. Maandag de benen laten vallen en dinsdag een pittige D2 training. De Toscaanse trainingen hebben mijn benen goed gedaan. Nog twee weken tot de Vélomediane Criquielion. Onlangs de inschrijving ontvangen en mag voor het eerst in het bevoorrechte vak starten. Dus Johan, trouwe volger van mijn blog, het lijkt me leuk om je daar eens te ontmoeten!

Laatste werkdag

Vakantie is leuk. Op vakantie zijn is mogelijk nog leuker. Het allerleukst is aanschouwen dat anderen naar hun werk gaan. Op de fiets kan ik daar uitermate van genieten! Strakke gezichten in auto of Italiaanse scooter. Ik word er vrolijk van. Enige nadeel is op tijd het bed uit en dat ligt met onze Italiaanse levensstijl enigszins lastig. Überhaupt  trainen wil nogal eens lastig zijn. De aperitivo’s en diners met heerlijke wijnen, Aperol en Prosecco laten de benen de dienst nogal eens weigeren. Het eerste uur veroorzaakt de alcoholische aanwezigheid stramme spieren, daarna draaien ze er vrolijk op los.

Donderdag de laatste dag op de Toscaanse wegen. Even voorbij Castellina haak ik mijn fiets bij een Vlaamse collega aan. Gezellig babbelend naderen we Radda. De Vlaming slaat af en ik klim vervolgens over de top naar Gaiole. Eenmaal in Gaiole draai ik mijn trouwe carbon metgezel en klimmen we terug naar de top en dalen af in richting van Arezzo. Een naderende rotonde is het teken om te keren. In een heerlijke roes klim ik omhoog. Wattage schommelt rond 280 watt; hartslag net aan in D2. Van de warmte heb ik geen enkele last meer. Voorheen kon deze mij nog parten spelen.

Over de top daal ik af naar Radda en volg de weg naar Greve. Begin inmiddels door mijn voorraad drinken te geraken. Een klein restaurant brengt uitkomst. Wat kan een koude Cola heerlijk zijn. Bidons vullen, afrekenen en weer op weg. Langs hellingen begroeid met wijnranken klim ik omhoog naar Castellina. Een strook bos biedt wat verkoeling. 15% geeft een Italiaans verkeersbord aan. De Italiaanse verkeersbordenambtenaar in kwestie heeft zijn hand lichtelijk overspeeld. De Garmin geeft een maximale stijging van 9% aan.

Bij bijna thuiskomst besluit ik nog een ronde extra te rijden. Monteriggioni is een mooi doel. Het oude vestingsstadje dateert van 1203. De stad is geheel ommuurd met veertien zwaar verstrekte torens die de noordgrens van het Siënese grondgebied moesten beschermen tegen Florentijnse invallen. Ten tijden van belegering ontstond regelmatig voedselschaarste voor de inwoners van Monteriggioni. Ouderen, gehandicapten werden dan zonder pardon buiten de poort gezet en kwamen in handen van de belegeraars. Ook ik blijf buiten de poort. Het dorpje hebben we onlangs bezocht en vervolg mijn weg naar het laaggelegen Castellina Scalo. Bij een vreselijk chagrijnige Italiaan haal ik een fles water. Er kan geen woord bij de besnorde kroegbaas af. Wat een schril contrast met de gastvrije Italianen die ik tijdens mijn vakantie heb ontmoet. Met een luidkeels uitgesproken  ‘mazzel’ verlaat ik deze tent. De laatste klim van de vakantie wacht. Qua stijgingspercentages vrij gemakkelijk. Enkele stukken van 10% zijn lastig. De lastigheid zit in de niet aflatend hard rijdende Italianen, geen beschutting en de warmte. Voorheen zou de motivatie tot in mijn carbonzolen zijn gezakt; nu trap ik steevast tot in Castellina in Chianti door. De laatste ‘werkdag’ zit erop. 600 schitterende Toscaanse kilometers liggen achter me en onze vakantie in het heerlijke Toscane ook. Gelukkig zijn we leerkrachten; we hebben nog drie weken….. 

Pluimvee

Mijn oma hield vroeger altijd van zwarte kip. Vaak op zondag rond een uur of vijf werd deze op tafel gezet. Vanillevla was mijn eerste gedachte. ‘Kom maar op’. Mijn oma was een verstandige vrouw. Het kleinst beschikbare lepeltje werd uit de lade gehaald en ondergetekende mocht proeven. Dat smaakte verre van vanillevla. Advocaatje leerde ik.

Chiantiër (of Chiantees) houdt daarentegen van zwarte haan; il gallo nero. Het logo van de Chianti streek. Overal kom je de haan tegen: op de flessen wijn, op verkeersborden. Er zit een legende achter. In vroegere tijden heerste er tussen de twee grote steden Firenze en Siena  grote rivaliteit. Regelmatig vonden er veldslagen plaats. Op zeker moment vond men het welletjes. Er moest een grens komen. Tegelijkertijd werd in Siena en Firenze een zwarte haan losgelaten. Het punt waar de dieren elkaar zouden treffen, zou vanaf dat moment als de offciële grens gelden. De bevolking uit Siena legde hun haan flink in de watten. De Firenziërs hielden hun zwarte trots hongerig. Deze ging ging snel op zoek naar voedsel. Dat maakt tot op de dag van heden het gebied van Firenze, door een hongerige zwarte haan, stukken groter dan van het concurrerende Siena.

Mijn route van vandaag loopt regelmatig door dit grensgebied. Ik ga stukken van L’Eroica doen. Rijden over de Toscaanse witte wegen: la strada bianche. Voorbij Radda het eerste stuk. Kasseien zijn zwaarder, dit is gevaarlijker. Grote stukken steen ontwijkend weet ik me redelijk te handhaven op de witte stofweg. In Gaiole volg ik de weg naar Siena en sla spoedig linksaf naar Brolio.  Een slingerende strade bianche klim brengt me aan de voet van het kasteel. Toscaanser kan bijna niet. Cipressen, strade en wijngaarden en dan het prachtige kasteel.

Ik vervolg de uitgepijlde Eroica route in de richting van Siena. Begin overigens genoeg te krijgen van de strade. Risico op valpartijen, lekke banden en materiaalschade is me te groot. Tevreden rijd ik even later op de geasfalteerde weg naar Siena. Deze weg ken ik van enkele weken geleden. Even een stukje strade en naar Castellina. Mijn parcourskennis waarschuwt me voor de steile strade klim en leg de ketting op het binnenblad. Wat rijdt dit raar? Lek! Vloeken. Band wissel en wegrijden. Volgende stuk strade. Wederom lek! Een enkele passerende Italiaan staat raar op te kijken van een vloekende en tierende Nederlander. Geen binnenbandjes meer bij me. Roos bellen en een half uur later ligt de fiets in de auto. Balen! Had nog flink stuk willen trainen. Wat ik nu ga doen? Ik denk hard aan een stuk kip. Haan is overigens ook prima.

Dit zijn pas kasseien...Rome

Rome we kome

Heerlijk als plannen kunnen veranderen. Buiten Pisa geeft de Garmin een nog resterende afstand  van 452 kilometer naar Bolzano aan. Wat doen we onszelf aan? Zo’n enorme afstand om een stukkie te trappen! De keuze valt spoedig. Lekker terug naar Castellina en een weekend Rome eraan vastplakken. Vind ik het erg geen Giro te rijden? Neen, eigenlijk helemaal niet. Er zijn immers andere dingen in het leven. Deze gedachte had ik mezelf enkele maanden geleden overigens niet toegedicht. Ga hier lekker trainen om straks de Vélomediane te rijden. Mijn knie is het hier roerend mee eens. Deze stond redelijk in standje ‘protest’.

Op naar de Sellaronde

De afgelopen dagen heb ik met een rustdag op het strand lekker getraind. Het weer was zeer aangenaam. De temperatuur schommelde dagelijks tussen de 25 en 30 graden. Ik heb drie dagen afwisselend en in deze volgorde getraind: D3, D1 en D2. Totaal 215 kilometer gefietst. Erg tevreden en vooral erg veel genoten van de prachtige omgeving, prima wegen en het heerlijke klimaat. Opvallend hoe deze omgeving van het Chianti gebied verschilt met andere delen Toscane. Alleen al de vegetatie. Het is in dit gebied ruim en dik bebost. Heterogeen bos ook. Veel naaldbomen. Elders in Toscane de kaalslag soms ten top. Ook klimatologisch verschilt het flink. Het is hier wat koeler, frisse en meer zuurstof in de lucht. Een micro klimaat is me verteld.

Zaterdag 30 juli

Ik baalde nog erg van de-niet-opgeslagen-rit van donderdag. Heb daarom dezelfde rit nogmaals gedaan. Klimtijdrit vanuit Gaiole. Gedurende 12 minuten heb ik 343 watt (4,6 watt per kg) geleverd. Was erg tevreden met het resultaat. In zijn totaliteit kwam deze rit nog beter uit de bus met 31,5 gemiddeld met 1000 hoogtemeter. Klaar voor de Pordoi.

Zondag 31 juli

Vandaag een relatief rustige dag. Op aanraden ben ik naar Greve in Chianti gefietst. Prima weg met enkele mooie 5% klims erin. De klims heb ik in D1/D2 zone gereden. Heerlijk. Ook even geen muziek op mijn kop. Lekker peddelen en de gedachtes laten varen. Op de terugweg kom ik in Radda uit. Voor me een brug waar ik even later zelf overheen rijd. Een ouderwetse Mallorciaanse 270 graden bocht.

Dinsdag 2 augustus

We hebben besloten om samen naar de Dolomieten af te reizen, één etappe te doen en vervolgens enkele dagen Venetië eraan vast te plakken. Ik heb geen enkele behoefte om drie dagen daar alleen te verblijven. Te meer mijn knie niet helemaal in orde blijkt te zijn. Daarom rijd ik donderdag de mooiste etappe: de Sellaronde.

Maandag voelde ik me Mario Cippolini: een stranddag. Heerlijk! Vandaag een lange rit gemaakt. Op het heetst van de dag vertrokken vanuit Tregole. Van de warmte heb ik geen enkele last vreemd genoeg. In Castellina neem ik de weg naar Firenze om halverwege de afdaling in een schattig dorpje rechtsaf richting Greve te slaan. Ardens asfalt hobbelt onder mijn wielen door. Het is hier werkelijk adembenemend. Een prachtig beschaduwde klim brengt me naar 400 meter hoogte, afdaling in en rij bijna een schitterend gelegen restaurant in. Daar gaan we zeker nog eens naartoe. Vervolgens kom ik op de weg van zondag. De weg naar Greve. Na Greve gaat het naar 529 meter hoogte: een heuse passo: passo del Sugame. Een mooie afdaling naar de Val d’Arno volgt. Bij een benzinepomp bestel ik in mijn beste Italiaans een fles water. Het is hier warm en de weg is ronduit vervelend met druk verkeer. Na een kilometer of zeven in de drukkende warmte sla ik af om gestaag aan de laatste klim te beginnen. Ik kom op een splitsing: rechtdoor is de geplande route, rechtsaf staat Radda 11 kilometer. Laat ik de laatste maar nemen. Nooit doen! Ik kom op een klim waar je u tegen zegt. Twee kilometer aan 11,1% gemiddeld. Mijn knieën zullen me dankbaar zijn. Voordeel is wel dat je snel op hoogte bent. Dat is op 705 meter. Een molto technico afdaling volgt. Ook hier zijn de percentages heftig. Een moordenaar van een klim. Volgende keer! Spoedig arriveer ik in Radda. De weg naar Castellina is me nu bekend. Bij thuiskomst bijna 100 km, 1600 hm en 27 gemiddeld. Tevreden!

Tweeluik

Donderdag

Vergeetachtig. Niet bepaald de manier om een zelfomschrijving te geven. Gaat het echter over fietsen lijd ik chronisch aan amnesia.  Verklaar je nader! De afdaling van mijn tweede Toscaanse dag was molto technico met hele steile stroken. Dat doet pijn aan je benen. Iedere fietser weet dit. Waarom dan toch deze hindernissen opzoeken? Ik zeg: amnesia.

De route van donderdag is omgekeerd aan de route van afgelopen zondag. In razende vaart daal ik af. Deze afdaling is perfect aangelegd; hoef de remmen niet aan te raken. Haal 75 kilometer. In Staggia passeer ik La Rocca di Staggia en begint een korte venijnige klim. De omgeving is wederom prachtig en bijzonder dat ik weer andere landschappelijke aspecten zie. Nabij Villarosa begint de klim. Mijn trainingsdoel is op de steile stroken flink in de weerstand te gaan trainen. Het gaat me zowel staand als zittend goed af. Uiteindelijk kom ik redelijk uitgewoond in Castellina aan. Mijn oorspronkelijke plan om naar Poggibonsi af te dalen en terug te klimmen laat ik varen. Het is mooi geweest voor vandaag.

Vrijdag
Testen. Om inzicht te krijgen in mogelijke progressie moet je testen. In de klas is dit het sein om de toetsboeken te pakken en deze onder luidkeels protest van de groep uit te delen. Kinderen doe je er geen plezier mee. Op de fiets betekent testen een gelijkmatige en beschutte klim uitzoeken en heel erg je best te doen. Vooruitzicht op zo’n test is leuk, je weet immers waar je staat, maar vlak voor de uitvoering kan ik er letterlijk als een berg tegenop zien.

Op de weg via Radda naar Gaiole heb ik inmiddels al een aantal intensieve blokken ter opwarming gedaan. Voel wat verzuring als ik Gaiole uitrijd. De testklim heb ik zojuist als afdaling gebruikt en weet wat er komen gaat. Om met de Vlaming te spreken: een tempocol. Gemiddeld 4%. Weet goed de druk op mij pedalen te houden en de ademhaling kan ik goed reguleren. Met 12 minuten ben ik boven, heel even de hartslag laten zakken en dan het laatste wippertje omhoog. Dit ging goed!

Op de glooiende terugweg doe ik nog aantal intervallen. De Garmin geeft bij thuiskomst 1000 hoogtemeters aan, gemiddeld wattage op 283 watt en gemiddelde snelheid is 30,9. Ik kijk erg naar de analyse op de pc uit. Maar wat blijkt…geen tracks opgeslagen. Puur de gegevens. Weet ik nog niets.  Frustratie! Sta op punt om de Garmin richting olijfbomen te laten vliegen. Weet me te beheersen. Binnenkort opnieuw testen.

Rondje Chianti

Toscane is onder meer beroemd om haar wijnen. Een aantal beroemde wijnen zijn de Brunello di Montalcino uit zuid Toscane, de witte Vernaccia uit San Gimignano en de Chianti Classico uit deze streek. Vandaag rij ik een rondje door deze streek dorpen waarin de naam Chianti terugkomt: Castellina in Chianti, Radda in Chianti en Gaiole in Chianti. Dit is het domein van de Sangiovese druif welke in de Chianti wijnen wordt gebruikt. De Chianti Superiore staat voor een lagere opbrengst per hectare en de Riserva voor een rijpingstijd op fust van minstens twee jaar en daarna drie op de fles. De Sangiovese druif groeit goed op hoogtes tussen de 300 en 500 meter. Heuvellandschap. Precies waar deze fietsende wijnliefhebber van houdt.

De lucht is strakblauw en de temperatuur is aangenaam als ik richting Castellina in Chianti fiets. De lichtoplopende weg is een prima opwarmer. In Castellina vervolg ik de weg naar Radda. Ik blijf nagenoeg op hoogte rijden. Schitterende uitzichten doen mijn hart sneller kloppen (of zijn het de korte klimmetjes). Na Radda rij ik via een omweg naar Gaiole om een prachtige klim te nemen. Het loopt lekker ondanks de inspanningen van afgelopen dagen en de gekregen, heerlijke rosé van gisteravond. Opvallend dat de wegen zo bebost zijn. Doet me af en toe aan de Ardennen denken. Na de afzink kom ik Gaiole aan en vervolg mijn training naar Siena. Wijngaarden passerend gaat de weg vals plat naar beneden. In een van de beboste stroken sta ik oog in oog met een ree. Ook dat kan dus hier.

Nabij Siena sla ik scherp rechtsaf en rij ik een strook strade op. Afdalen gaat goed en na een stuk vlak gaat de weg scherp omhoog. Snel een foto nemen en de onverharde helling opklimmen. De Garmin geeft spoedig 17% aan, daar eindigt het klimwerk. Asfalt op, dorpje door, volgende strook. Vlak. Hard knallen. Stofwolk? Kijken durf ik niet. Volgend dorp, asfalt afdaling en prachtige fotogenieke beelden. Daarna de klim naar Castellina. Voldaan en tevreden met de 2,5 uur training! En de rest van de dag lekker genieten van onder meer  San Gimignano. Ook daar hoeft het thuisfront zich dus geen zorgen over te maken!

Regen in Toscane

Regen in Toscane! De lucht is koel en fris. Het is rond een uur of twee. Normaal gesproken geen tijd om me in de hitte op het carbon te begeven, maar ingegeven door de aangename koelte rij ik Castellina binnen. Thuis heb ik een aantal ritten voorbereid. Dit is de eerste van de geplande trips met als eerste een moeilijke afdaling volgt. ‘molto technico’,  zou de jury tijdens de Giro vermelden. Moeilijke lopende bochten, steile stukken tot 15% maken deze afdaling lastig maar mooi. De dicht begroeide weg valt me erg op. Af en toe een kort vinnig stukje omhoog een gehuchtje in. In de verte hangen nieuwe regenwolken te wachten. Ze staan scherp afgetekend tegen het Toscaanse landschap. Wie denkt dat alleen in Frankrijk zonnebloemen groeien heeft het mis. Vandaag staan ze ietwat met de kopjes naar beneden, zich ook van het mindere weer bewust zijnde.

Na de afdaling volgt een relatief vlak stuk. Na wat bochtwerk, kleine dorpjes, geurende dennenbomen sta ik ineens voor de vesting van Staggia: la Rocca di Staggia, een vesting uit de 10^de eeuw met een uit de 14^de eeuw stammende vestingsmuur. Hier word ik als fietser zo blij van; het element der verrassing.

De klim naar Castellina is niet bepaald fraai. Een zonovergoten tweebaansweg met wat lage begroeiing aan weerszijden. Inmiddels is het flink warm en rits ik het shirt geheel open. Het klimmen gaat me goed af. Toch krijg ik last van steken in maag/milt. Overkomt me vaak op de eerste dag klimmen. De klim is een kleine 10 kilometer lang en niet noemenswaardig mooi. Op de top in Castellina is het nog een afdalen en resteert nog strade bianche. ‘Klap! daar ‘vliegt de bidon weer uit de houder. Afdalen op de strade gaat me verder erg goed af. Angst om te vallen is weg. Bij thuiskomst gaat het wederom voorzichtig regenen. Regen in Toscane!

Toscaans debuut

Stoffig, beige gekleurd, vol met kuilen, losliggende stenen in allerlei groottes: de Toscaanse strade bianche. Mijn debuut vandaag! In mijn hoofd waren deze wegen vergelijkbaar met de schelpenwegen door de Noord-Hollandse duinen. Alles is minder waar. Kasseien kunnen verschrikkelijk zijn, la strade zijn dit evenzo of mogelijk erger. Vooral naar beneden is heftig. Gelijk een kasseienafzink staat het beeld geen seconde stil. Je wordt letterlijk door elkaar geschud. Mijn bidon weet er inmiddels alles van. Bij thuiskomst inspecteer ik mijn fiets. In eerste instantie valt me nog niets op, maar later begint mij te dagen dat ik toch echt twee bidons mee had. Wederom de fiets op en op zoek naar de verloren zoon. Even verderop ligt The Shack bidon keurig op het witte gruis. Klimmen gaat daarentegen beter. Zeker het laatste 15% klimmetje voor het huis is goed te doen. Wel vanuit het zadel; staan is slippen.

Kan mezelf vandaag niet inhouden; ondanks de zware reis wil ik perse een stuk fietsen. Besluit om naar Siena af te dalen is snel genomen. Mooie wegen met dito asfalt. De afdaling loopt lekker, niet steil. Af en toe loopt de weg omhoog. De wind staat vol op de kop. Prachtige vergezichten over het Toscaanse land. Pittoreske dorpjes. Spoedig ben ik nabij Siena en draai de fiets om de terugweg aan te vangen. Klimmen gaat boven verwachting erg goed. Ben ik na dag reizen meestal niet zo klimwaardig en voelen de benen als elastiek aan, zo lekker loopt het vandaag. Klim is niet bepaald lastig. Maximum van 8% en veelal stroken tussen 4% en 5% is goed om mee op te warmen. Na klein uur ben ik terug. Heerlijk Toscaans debuut.

Laatste training op Hollandse bodem

Een ietwat open deur trap ik in: het is zomer in Nederland. Laat me niet lachen! Realiseer me wel dat ons voorjaar fantastisch is geweest. En met een Tacx op zolder kom je trainingstechnisch gezien ook een eind. Afgelopen dinsdag en woensdag zware Tacx trainingen gedaan. Dinsdag in D2 de Stelvio opgereden met blokken D3 van 5 minuten. Woensdag met de Sellaronde hetzelfde, maar dan wat intensiever: drie minuten D3 en twee minuten 'rust' in D2. Geen idee dat mijn lijf zoveel zweet bevatte!  

Vandaag kan ik gelukkig buiten trainen. Vader en zoon Van Driel vergezellen me. Onderweg valt er een enkel buitje, maar deze mag geen naam hebben. Klimatologisch perfect trainingsweer: fris met veel zuurstof in de lucht. Het valt me overigens wederom op dat 300 watt op de Tacx van heel andere orde van grootte is dan hetzelfde aantal op de weg. Draai ik 300 watt op de weg relatief makkelijk weg, op de Tacx val ik bijkans van mijn fiets. Wat is dit toch? Minder zuurstof beschikbaar op de zolder? Beide ritten overigens met de Powertap gedaan.


Om half vier schuif ik aan bij Maarten, Herbert en Michael voor de 14de rit naar het Plateau de Beille. Vooraf heb ik me erg verheugd op de rit, maar deze valt me toch erg tegen. Lijkt erop dat de Schlecks niet beter kunnen of hebben zij elkaar bij de strot? Durft Andy niet zijn broer in de vernieling te rijden? Zonder pech wint mijns inziens Cadel Evans de Tour de France. Kan ik vrede mee hebben. Alles beter dan die clowneske, aanstellerige Fransoos in het geel in Parijs. Aan zijn rijden valt overigens niets aan te merken.

Volgende week maak ik mijn opwachting in het warme Toscane. Mezelf voorbereiden op de Giro en de Criquielion heet dat. Deze week heb ik al enkele ritten gepland zoals de toerversie van de Montepaschi Strade Bianche - Eroica Toscana.  Verheug me erg op de Toscaanse witte wegen: la strade bianche. Eroica is overigens Italiaans voor heroïsch. Stofhappen is mij voorspeld. En het weer zal er goed zijn!

Klassieke rondje

Elke wielrenner heeft ze: zijn/haar vaste trainingsronde. Ik heb er een aantal (gelukkig) en dit is wel één van mijn favoriete rondes: Purmerend, Jisp, Wormer, Driehuizen, Mijzepolder. Waarom? Het prachtige dijkje Oosthuizen-Purmerend, Jisp, Driehuizen-Grootschermer: heerlijk wind in de rug over de dijk stoempen, Mijzepolder... Ik rij deze rit al sinds ik serieus met fietsen begon; medio 2004 zal dit geweest moeten zijn. Soms verruil ik Driehuizen tegen De Rijp. Ook een aanrader!

Vandaag liep het geweldig. De wind was best heftig, ik schat windkracht 4-5 uit het zuidwesten. Het lijkt alsof de twee weken rust me ongelofelijk goed hebben gedaan. Liep het vorige week al goed, vandaag was top. Heerlijke gemiddeldes. Laat de Giro, Toscane en de Criquielion maar komen.

Huis schoon? Check! Rapporten voor groep 7 klaar? Check! Een paar huizen verderop wordt feest gegeven, inclusief Frans Bauer achtige meuk. Wegwezen dus! Madone onder mijn kont schuiven en wind trotseren. Wat waait het weer! Een stevige noordwestenwind snijdt me de adem op het Klompenmakerspad af. Zoeken naar een goede cadans en ademhaling. Spoedig vind ik deze. Ik merk net zoals donderdag dat de twee weken relatieve rust me erg goed heeft gedaan. Sterker nog: voel me erg in vorm (of was het nou in conditie) en zelfs verbeterd! Bij thuiskomst staat een mooie 34 kilometer gemiddeld op de Garmin te pronken. Gemiddeld wattage ligt rond de 250 watt. Dit zijn erg prettige en geruststellende gegevens. 

Resumerend: 250 kilometer D1, met uitzondering van deze dag, getraind. Een prettige opmaat naar Giro en Criquielion. Deze laatste ga ik, ijs en weder dienende, op zeker rijden.