 |
| Pordoi met het schitterende landschap van de Dolomieten |
Groundhog day
Geweldige film met zuurpruim Bill Murray in de hoofdrol. Weerman Phil beleeft dezelfde dag, groundhog day, elke keer weer opnieuw. Hilarisch, grappig en enigszins zwartgallig. Ik beleef mijn groundhog day telkens op de Tacx, rijdend door het prachtige landschap dat Dolomieten heet. Vandaag is het weer zover. Omstreeks twaalf uur stap ik op de fiets. In Corvara beleef ik mijn eerste Groundhog moment; in 3, 2, 1....een auto van rechts die te hard komt aanrijden. Op de Pordoi vijf kilometer onder de top: wielrenners in afschuwelijk korte broeken. Afzink Gardena: grasmaaiers. Telkens geven ze weer acte de présence. Ze maken het echter niet zo bont als de twee urinerende motoragenten in de Amstel Gold Race 2010. Telkens wil ik afstappen en ze op agentelijke toon vragen: 'waar zijn WE mee bezig?'
Vandaag maak ik het redelijk bont. Ik leg het parcours van de Dolomieten Marathon tot 7 kilometer onder de top van de Giau af: 2u45 training. Broek is kleddernat, het zweet in mijn haren ruikt nog naar de fondue van de vorige avond. Voldaan stap ik af. Elke keer beleef ik het moment van voldoening. Enig idee welke film ik ga kijken?
Ingeloot
'Beste Roberto,
Je bent ingeloot om deel te nemen aan de Toerversie Amstel Gold Race 2013.'
Limburg en Amstel Gold Race 2013; here I come. Vandaag het verlossende digitale woord van de organisatie ontvangen: ingeloot!
Het verlossende bericht kwam einde deze middag, terwijl ik de mythische Stelvio vanuit Bormio in Noord-Italië aan het bedwingen was. Tien minuten inrijden, gevolgd door 10 minuten D2 met een lage trapfrequentie om de beenspieren wat verder aan te sterken. Elke vijf minuten binnen het blok een sprint van 1 minuut. Ook deze met een lage trapfrequentie. Na het D2 blok volgt vijf minuten rust, met daarna weer eenzelfde blok van 10 minuten. In totaal heb ik drie blokken getraind. Alle drie 260 watt gemiddeld.
Je bent ingeloot om deel te nemen aan de Toerversie Amstel Gold Race 2013.'
Limburg en Amstel Gold Race 2013; here I come. Vandaag het verlossende digitale woord van de organisatie ontvangen: ingeloot!
Het verlossende bericht kwam einde deze middag, terwijl ik de mythische Stelvio vanuit Bormio in Noord-Italië aan het bedwingen was. Tien minuten inrijden, gevolgd door 10 minuten D2 met een lage trapfrequentie om de beenspieren wat verder aan te sterken. Elke vijf minuten binnen het blok een sprint van 1 minuut. Ook deze met een lage trapfrequentie. Na het D2 blok volgt vijf minuten rust, met daarna weer eenzelfde blok van 10 minuten. In totaal heb ik drie blokken getraind. Alle drie 260 watt gemiddeld.
Uitgewrongen, uitgewoond, uitgeleefd en uitgereden
Na een terugblik is het vooruit kijken. Kijken naar 2013! In terugblik blikte ik vooruit betreffende de toertochten in 2013. Het is nog even wachten op de loting, maar ik hoop erbij te zijn bij de Amstel Gold Race in april. Met deze en de Klimclassic in het achterhoofd ben ik het wielerjaar 2013 vol enthousiasme begonnen. De overheerlijke cupcakes van Roos laat ik al staan en vorige week 225 kilometer getraind. Een kleine acht uur heb ik vanaf mijn zadel beschouwd. Het verliep zwaar maar lekker.
Dinsdag een intensieve training op de Tacx. Deze werkt weer naar behoren, nadat de stuurcomputer door Tacx is vervangen door een nieuw exemplaar. Tegen vijven is alles bedrijfsklaar en bevind ik me in Italië, op de door mij verheerlijkte passo Gavia. Tien minuten inrijden met vervolgens 9 blokken van 3 minuten in D3 gevolgd door 2 minuten rust. Uitgewrongen stapte ik na een uur van de fiets.
Donderdag blijkt een mooie dag te zijn en dan ben ik nog vrij ook. Tijd voor een flinke duurrit via Purmerend, Krommenie, Bergen, Schoorl. Tevreden over de eerste 100 kilometer van het jaar kom ik, behoorlijk uitgewoond, thuis.
Zaterdag met Rick, de kou met af en toe natte sneeuw trotserend, naar Edam gefietst. Blokken van vijf minuten op kop, gevolgd door vijf minuten relatieve rust. Windje mee bespreken we het komende seizoen en gaan we proberen de Amstel met een gemiddelde van 29 km/uur af te leggen, gevolgd door de Klimclassic op Hemelvaartsdag. Flink uitgeleefd.
Zondag een relatief rustige rit. De hemel is strak blauw. De lucht is vriezend koud. Wind in de rug. Rustig inrijden. Muur van wind tegen. Cadans. Net bergop. Lekker uitgereden.
Dinsdag een intensieve training op de Tacx. Deze werkt weer naar behoren, nadat de stuurcomputer door Tacx is vervangen door een nieuw exemplaar. Tegen vijven is alles bedrijfsklaar en bevind ik me in Italië, op de door mij verheerlijkte passo Gavia. Tien minuten inrijden met vervolgens 9 blokken van 3 minuten in D3 gevolgd door 2 minuten rust. Uitgewrongen stapte ik na een uur van de fiets.
Donderdag blijkt een mooie dag te zijn en dan ben ik nog vrij ook. Tijd voor een flinke duurrit via Purmerend, Krommenie, Bergen, Schoorl. Tevreden over de eerste 100 kilometer van het jaar kom ik, behoorlijk uitgewoond, thuis.
Zaterdag met Rick, de kou met af en toe natte sneeuw trotserend, naar Edam gefietst. Blokken van vijf minuten op kop, gevolgd door vijf minuten relatieve rust. Windje mee bespreken we het komende seizoen en gaan we proberen de Amstel met een gemiddelde van 29 km/uur af te leggen, gevolgd door de Klimclassic op Hemelvaartsdag. Flink uitgeleefd.
Zondag een relatief rustige rit. De hemel is strak blauw. De lucht is vriezend koud. Wind in de rug. Rustig inrijden. Muur van wind tegen. Cadans. Net bergop. Lekker uitgereden.
Terugblik 2012
Het is weer zover...een nieuw wielerjaar heeft haar intrede gedaan en het oude ligt achter me. Een wielerjaar zonder al te veel fietsende hoogtepunten, maar wel om even bij stil te staan.
Getallen
Voor de gecijferden onder ons:
- 106 trainingen
- 5509 kilometer
- 185 uur en 50 minuten trainingstijd
- 30.250 hoogtemeters
- 29,6 gemiddelde snelheid
- 144 gemiddelde hartslag
- 165.178 KCal (wat ongeveer neerkomt op 165.000 bruine boterhammen). Eet smakelijk!
Toertochten
In 2011 had ik veel toertochten gereden met o.a. Joop Zoetemelk, Ronde van Vlaanderen, Veenendaal-Veenendaal, Steven Rooks en Trois Ballon als kers op de taart. De massaliteit met bijkomende a-socialiteit deden mij besluiten om in 2012 geen toertochten te rijden. Uitzondering heb ik afgelopen jaar voor Veenendaal-Veenendaal gemaakt. Toch heb ik de tochten en de voorbereiding erop node gemist en dan met name het (toe)leven naar een tocht. Uitzondering was het beklimmen van de Mont Ventoux. Middels lange intervallen en tijdrijden heb ik me daar goed op voor kunnen bereiden, wat resulteerde in een goede beklimming, maar vooral in een niet te vergeten vakantie met Roos, John, Marijke en de familie Van Driel.
In de zomervakantie heb ik in Italië nog wat mooie tochten kunnen maken, maar de conditie en kracht was aanmerkelijk minder dan in mijn topjaar 2011. Ook hier miste ik wat ambitie en de noodzakelijke motivatie.
Voor 2013 ga ik me richten op enkele toertochten in april/mei: Veenendaal-Veenendaal, Amstel Gold Race en de Klimclassic. Waarschijnlijk laat ik de Superklassieker schieten.
Armstrong
Als één iemand mijn wielernieuws van 2012 heeft bepaald is het Lance Armstrong wel. Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb me flink belazerd gevoeld. Jaren heb ik in hem geloofd, tegen een ieder verdedigd en nu dus tegen beter weten in. Na het USADA rapport kan ik niets anders concluderen: bedrieger! Ik kan me echter troosten met de gedachte dat het gehele peloton louter uit bedriegers bestond en dat hij daar dan ook weer de beste in was. Het herschrijven van de geschiedenis, hem te ontdoen van al zijn titels, was wat mij betreft niet nodig, al hoop ik wel dat er lering uit getrokken gaat worden voor de naaste toekomst van het wielrennen.
Bewondering over man's inzet, toewijding en mentaliteit op cyclistisch als charitatief vlak heb ik nog steeds. Na het lezen van het formidabele boek 'de wielermaffia' van Tyler Hamilton en Daniel Coyle heeft hij als mens voor mij volkomen afgedaan. De wijze waarop hij (en ploegleider Bruyneel) zijn teamgenoten zoals Hamilton, Landis, Livingston en Andreu heeft behandeld, laat flink de wensen over en niet passend bij grote leiders.
Wielrenners dopinggebruikers! De selectieve verontwaardiging ergert mij nog steeds. Ik las onlangs dat in de tenniswereld 21 out-of-competition controles zijn gehouden en bij het wielrennen ruim 3000. Hoezo liggen de verhoudingen scheef en is de pakkans kleiner bij tennissen en al die andere sporten.
Getallen
- 106 trainingen
- 5509 kilometer
- 185 uur en 50 minuten trainingstijd
- 30.250 hoogtemeters
- 29,6 gemiddelde snelheid
- 144 gemiddelde hartslag
- 165.178 KCal (wat ongeveer neerkomt op 165.000 bruine boterhammen). Eet smakelijk!
Toertochten
In 2011 had ik veel toertochten gereden met o.a. Joop Zoetemelk, Ronde van Vlaanderen, Veenendaal-Veenendaal, Steven Rooks en Trois Ballon als kers op de taart. De massaliteit met bijkomende a-socialiteit deden mij besluiten om in 2012 geen toertochten te rijden. Uitzondering heb ik afgelopen jaar voor Veenendaal-Veenendaal gemaakt. Toch heb ik de tochten en de voorbereiding erop node gemist en dan met name het (toe)leven naar een tocht. Uitzondering was het beklimmen van de Mont Ventoux. Middels lange intervallen en tijdrijden heb ik me daar goed op voor kunnen bereiden, wat resulteerde in een goede beklimming, maar vooral in een niet te vergeten vakantie met Roos, John, Marijke en de familie Van Driel.
In de zomervakantie heb ik in Italië nog wat mooie tochten kunnen maken, maar de conditie en kracht was aanmerkelijk minder dan in mijn topjaar 2011. Ook hier miste ik wat ambitie en de noodzakelijke motivatie.
Voor 2013 ga ik me richten op enkele toertochten in april/mei: Veenendaal-Veenendaal, Amstel Gold Race en de Klimclassic. Waarschijnlijk laat ik de Superklassieker schieten.
Armstrong
Als één iemand mijn wielernieuws van 2012 heeft bepaald is het Lance Armstrong wel. Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb me flink belazerd gevoeld. Jaren heb ik in hem geloofd, tegen een ieder verdedigd en nu dus tegen beter weten in. Na het USADA rapport kan ik niets anders concluderen: bedrieger! Ik kan me echter troosten met de gedachte dat het gehele peloton louter uit bedriegers bestond en dat hij daar dan ook weer de beste in was. Het herschrijven van de geschiedenis, hem te ontdoen van al zijn titels, was wat mij betreft niet nodig, al hoop ik wel dat er lering uit getrokken gaat worden voor de naaste toekomst van het wielrennen.
Bewondering over man's inzet, toewijding en mentaliteit op cyclistisch als charitatief vlak heb ik nog steeds. Na het lezen van het formidabele boek 'de wielermaffia' van Tyler Hamilton en Daniel Coyle heeft hij als mens voor mij volkomen afgedaan. De wijze waarop hij (en ploegleider Bruyneel) zijn teamgenoten zoals Hamilton, Landis, Livingston en Andreu heeft behandeld, laat flink de wensen over en niet passend bij grote leiders.
Wielrenners dopinggebruikers! De selectieve verontwaardiging ergert mij nog steeds. Ik las onlangs dat in de tenniswereld 21 out-of-competition controles zijn gehouden en bij het wielrennen ruim 3000. Hoezo liggen de verhoudingen scheef en is de pakkans kleiner bij tennissen en al die andere sporten.
Hobby
'Pijn is fijn', 'lijden leidt je naar je doel' en 'zonder lijden leidt de weg naar nergens.' Bestaande uitspraken of heb ik deze zelf verzonnen, half in trance van de koude en ontbering lijdend over de parallelweg langs de A7 van Wognum naar Hoorn. 'Leuk hè, het hebben van een hobby, sukkel!' 'Ga toch postzegels verzamelen of met je Marklin trein spelen!' Nee hoor, je bent vrij vandaag, de buienradar geeft venijnige onrust in de lucht aan, genoeg leuke films en het is warm binnen en toch op de fiets? telkens weer speelt het duivels dilemma in mijn hoofd: 'ga je fietsen of nietsen?' Herkenbaar of ben ik de enige die zichzelf wel eens een schop moet geven om op de fiets te gaan zitten; wind, koude, regen en polder trotserend?
De noordenwind staat redelijk strak, windkracht vijf, boven het IJsselmeer zijn talrijke buien zichtbaar, scherp afstekend tegen de, met grijze wolken getekende, blauwe lucht. Ik fiets vandaag niet mijn favoriete gebied binnen: het noorden van Hoorn. Alles beter dan de Streek, de regio tussen Hoorn, Medemblik en Enkhuizen. Open vlaktes, kale populieren, grote boerderijen en af en toe kleine dorpjes. Her en der is men bezig met de weg op te kalefateren. Dat is wel nodig ook.
Vlakbij Nieuwe Niedorp wordt de lucht donkergrijs. Geen ontsnappen meer aan. Ik zet mezelf voor de keuze: terug naar Hoorn of de geplande route vervolgen. Heel even laat ik me verleiden tot het volgen van de gemakkelijkste keuze, maar duik vervolgens toch de koude regen in. In Winkel klaart het op en rijd langs de Westfriese omringdijk in de richting van Medemblik. Was de lucht boven de Niedorpen donkergrijs, de naderende bui boven de Wieringermeerpolder is zo mogelijk zwart. Ik besluit bij de grasdrogerij af te slaan en te kiezen voor rugwind richting Hoorn. Wijs besluit. De hagelbui raakt me grotendeels van achteren. De striemende korrels slaan op mijn rug stuk; slechts een klein bijt in mijn gezicht. Blij met de rugwind voer ik het tempo op, de met mezelf gemaakte D1 belofte achter me latend. Dit is een noodgeval; hard rijden en mezelf warm houden. De hagelbui gaat over in een stevige regenbui. Geen vezel is droog. Mijn hand en fietsschoenen zijn dermate nat, dat ik er ongetwijfeld een middelgroot aquarium mee kan vullen.
In Hoorn moet ik wachten bij het verkeerslicht. 'Schiet op, schiet op!' Ik heb het zo koud dat ik verderop de neergaande spoorwegbomen onderdoor sprint, ondanks de aanwezigheid van gesignaleerde politiewagen. Thuisgekomen wurm ik me uit mijn koude, natte kleding en onderga ik een nieuwe martelgang: met koud lijf onder de warme douche. Leuke hobby dat fietsen. Ik had de keuze om lekker op de bank te blijven liggen (die van ons is namelijk heerlijk), maar toch 'een foute keuze, maar leuk dat ie was!'
De noordenwind staat redelijk strak, windkracht vijf, boven het IJsselmeer zijn talrijke buien zichtbaar, scherp afstekend tegen de, met grijze wolken getekende, blauwe lucht. Ik fiets vandaag niet mijn favoriete gebied binnen: het noorden van Hoorn. Alles beter dan de Streek, de regio tussen Hoorn, Medemblik en Enkhuizen. Open vlaktes, kale populieren, grote boerderijen en af en toe kleine dorpjes. Her en der is men bezig met de weg op te kalefateren. Dat is wel nodig ook.
Vlakbij Nieuwe Niedorp wordt de lucht donkergrijs. Geen ontsnappen meer aan. Ik zet mezelf voor de keuze: terug naar Hoorn of de geplande route vervolgen. Heel even laat ik me verleiden tot het volgen van de gemakkelijkste keuze, maar duik vervolgens toch de koude regen in. In Winkel klaart het op en rijd langs de Westfriese omringdijk in de richting van Medemblik. Was de lucht boven de Niedorpen donkergrijs, de naderende bui boven de Wieringermeerpolder is zo mogelijk zwart. Ik besluit bij de grasdrogerij af te slaan en te kiezen voor rugwind richting Hoorn. Wijs besluit. De hagelbui raakt me grotendeels van achteren. De striemende korrels slaan op mijn rug stuk; slechts een klein bijt in mijn gezicht. Blij met de rugwind voer ik het tempo op, de met mezelf gemaakte D1 belofte achter me latend. Dit is een noodgeval; hard rijden en mezelf warm houden. De hagelbui gaat over in een stevige regenbui. Geen vezel is droog. Mijn hand en fietsschoenen zijn dermate nat, dat ik er ongetwijfeld een middelgroot aquarium mee kan vullen.
In Hoorn moet ik wachten bij het verkeerslicht. 'Schiet op, schiet op!' Ik heb het zo koud dat ik verderop de neergaande spoorwegbomen onderdoor sprint, ondanks de aanwezigheid van gesignaleerde politiewagen. Thuisgekomen wurm ik me uit mijn koude, natte kleding en onderga ik een nieuwe martelgang: met koud lijf onder de warme douche. Leuke hobby dat fietsen. Ik had de keuze om lekker op de bank te blijven liggen (die van ons is namelijk heerlijk), maar toch 'een foute keuze, maar leuk dat ie was!'
Amstel Gold Race
Als het kalenderjaar op het eind loopt, wordt het tijd voor de evaluatie. Zo ook voor deze goedwillende amateur wielrenner. Om u als lezer niet lastig te vallen met al te uitgebreide details, deel ik slechts mede de toertochten en het er naar toe trainen erg gemist te hebben. Kortom: een doel stellen voor komend jaar. Vorig jaar was de geslaagde beklimming van de Mont Ventoux het enige doel. Daarna was het freewheelen. Ook leuk, maar het gaf me weinig voldoening. Ben je dan genezen van je eigen gestelde bezwaren ten aanzien van de toertochten? Neen! De drukte eromheen zal ik voor lief moeten nemen. Op tijd starten om de grootste drukte te omzeilen wordt het devies.
Momenteel heb ik twee doelen: Amstel Gold Race en de Superklassieker. Tochten niet te ver van huis, bekend en onbekend, bemind en onbemind, oud en nieuw, heuvels en kasseien. De Superklassieker combineert het Ronde van Vlaanderen met Parijs-Roubaix. In de maand april ga ik proberen 'goed te zijn'. Veenendaal-Veenendaal rijd ik traditiegetrouw en ditmaal als opmaat naar de Amstel.
De Amstel Gold Race. Vijf keer gereden, waarvan de eerste in natte omstandigheden. De honderd kilometer reed ik indertijd (2005) met John, Arjan en Rob. De vier jaren daarop volgend legde ik, telkens in gezelschap van John, de 150 kilometer af. Mooi parcours. Daarom ben ik mijn seizoen ook deels in Amstel Gold Race beleving gestart. Woensdag een dik uur op de Tacx met de AGR versie 2010. Donderdag een langere training buiten via Wormer en zaterdag in het echte Limburg.
Limburg zaterdagochtend. Koud. Nevelig. Een voorzichtig streepte blauw met een flauw zonnetje. De auto heb ik in Slenaken geparkeerd. Doel is de Limburgse lopers aan te doen middels 80+ klimcadans en wattages tussen de 280 en 300 watt om mezelf niet over de kop te rijden en de basisconditie te leggen. De eerste klim van de dag is één van de mooiste in deze regio: de Loorberg. Na de klim volgt de afdaling van de Gieveldstraat. Voorzichtig afdalen, beducht op glibberige bladeren kom ik Teuven aan. België dus. De volgende klim is de Crutzberg. Mooie klim door het bos. Het loopt erg lekker. Ik focus me op cadans, wattage en ademhaling. Ook de Kasteelstraat, Camerig en pas van de Wolfhaag lopen onverwachts goed. Onverwacht vanwege de weinige fiets en dus klimkilometers. Via de stadjes Moresnet, Montzen en Hombourg kom ik weer in Slenaken aan. Gemiddelde snelheid valt me mee: bijna 25 kilometer. Qua duurvermogen merk ik, net als donderdag, dat na twee uur de koek wel op is. Kortom: werk aan de winkel!
Momenteel heb ik twee doelen: Amstel Gold Race en de Superklassieker. Tochten niet te ver van huis, bekend en onbekend, bemind en onbemind, oud en nieuw, heuvels en kasseien. De Superklassieker combineert het Ronde van Vlaanderen met Parijs-Roubaix. In de maand april ga ik proberen 'goed te zijn'. Veenendaal-Veenendaal rijd ik traditiegetrouw en ditmaal als opmaat naar de Amstel.
De Amstel Gold Race. Vijf keer gereden, waarvan de eerste in natte omstandigheden. De honderd kilometer reed ik indertijd (2005) met John, Arjan en Rob. De vier jaren daarop volgend legde ik, telkens in gezelschap van John, de 150 kilometer af. Mooi parcours. Daarom ben ik mijn seizoen ook deels in Amstel Gold Race beleving gestart. Woensdag een dik uur op de Tacx met de AGR versie 2010. Donderdag een langere training buiten via Wormer en zaterdag in het echte Limburg.
 |
| Kasteel in afdaling Kasteelstraat |
Nadine OK run
'Wat, ga jij hardlopen!? Ik dacht dat jij alleen kon fietsen.' De boodschapper had in eerste geen benul dat ik voorfietser voor de Nadine OK run 2012 was. Ik heb er overigens wel eens over nagedacht om ook te gaan lopen, maar mijn gewrichten laten de loopimpact niet toe.
Zondag. Regen. Wind. Voorfietsen van de 10 km mannen en daarna de 20 km vrouwen. De start laat op zich wachten of beter gezegd de starter laat de lopers lang wachten. Na het startschot is het maken dat je vooruit schiet op de fiets. Een horde hardlopers komt me achterna. Bij de oude dijkdoorbraak valt de wedstrijd in een voorlopige plooi. Marathonschaatser Erik Jan Spijkerman ligt ruim aan kop en heeft een prachtige loop. Mijn medevoorfietser rijdt bij de eerste splitsing lek en rijd ik verder met Erik Jan. Enkele buien trotserend komen we bij Ootje Konkel aan en komen we terecht in de Kids Run. De situatie wordt enigszins gevaarlijk. Luid roepend probeer ik iedereen aan de kant te krijgen, zo ook mijn eigen vriendin.
In het park halen we de 5 km in. Ook hier tracht ik iedereen aan de kant te krijgen. Erik Jan wordt echter ingehaald en finisht uiteindelijk vrij kort achter winnaar Ruud Beerepoot. Naderhand komt Erik Jan me nog even bedanken voor het voorfietsen. Hij vertelt dat hij gisteren nog een marathon van 100 rondes te hebben geschaatst. Respect!
Daarna is het wachten op de eerste dame die bij Ootje Konkel langskomt voor de 20 kilometer. Inge Smit laat me niet lang wachten. Geflankeerd door twee lopers van de loopgroep Hoorn houdt ze een mooi tempo aan. De zon breekt door. De koude trekt weg uit mijn lijf. Wederom in het park aangekomen haalt ze nog enkele 20 kilometer mannen in. Tijdens het lopen vertelt ze dat ze nog 15 kilometer naar huis gaat lopen. Wederom respect! Ik feliciteer haar met de behaalde overwinning.
Ondanks de regen een prachtige dag met mooie sportmensen. Leuk om als vrijwilliger aan de slag te gaan, gecombineerd met een prima hersteltraining. Speel overigens met de gedachte om in mei 2013 voor de Nadine Foundation een biatlon (tijdrijden en lopen) te organiseren.
Zondag. Regen. Wind. Voorfietsen van de 10 km mannen en daarna de 20 km vrouwen. De start laat op zich wachten of beter gezegd de starter laat de lopers lang wachten. Na het startschot is het maken dat je vooruit schiet op de fiets. Een horde hardlopers komt me achterna. Bij de oude dijkdoorbraak valt de wedstrijd in een voorlopige plooi. Marathonschaatser Erik Jan Spijkerman ligt ruim aan kop en heeft een prachtige loop. Mijn medevoorfietser rijdt bij de eerste splitsing lek en rijd ik verder met Erik Jan. Enkele buien trotserend komen we bij Ootje Konkel aan en komen we terecht in de Kids Run. De situatie wordt enigszins gevaarlijk. Luid roepend probeer ik iedereen aan de kant te krijgen, zo ook mijn eigen vriendin.
In het park halen we de 5 km in. Ook hier tracht ik iedereen aan de kant te krijgen. Erik Jan wordt echter ingehaald en finisht uiteindelijk vrij kort achter winnaar Ruud Beerepoot. Naderhand komt Erik Jan me nog even bedanken voor het voorfietsen. Hij vertelt dat hij gisteren nog een marathon van 100 rondes te hebben geschaatst. Respect!
Daarna is het wachten op de eerste dame die bij Ootje Konkel langskomt voor de 20 kilometer. Inge Smit laat me niet lang wachten. Geflankeerd door twee lopers van de loopgroep Hoorn houdt ze een mooi tempo aan. De zon breekt door. De koude trekt weg uit mijn lijf. Wederom in het park aangekomen haalt ze nog enkele 20 kilometer mannen in. Tijdens het lopen vertelt ze dat ze nog 15 kilometer naar huis gaat lopen. Wederom respect! Ik feliciteer haar met de behaalde overwinning.
Ondanks de regen een prachtige dag met mooie sportmensen. Leuk om als vrijwilliger aan de slag te gaan, gecombineerd met een prima hersteltraining. Speel overigens met de gedachte om in mei 2013 voor de Nadine Foundation een biatlon (tijdrijden en lopen) te organiseren.
Beemster
Na de kuch en rocheltocht van vorige week gaat het wat trainingen en gevoel betreft crescendo. Afgelopen maandag en woensdag twee heerlijke anderhalf uur trainingen afgewerkt onder een prachtige herfstzon met een straffe wind. Telkens verlaat ik Hoorn via de Westerdijk, het IJsselmeer met haar prachtige luchten aanschouwend en waar het groen links in de berm nog fier overeind staand. Maandag rijd ik mijn vaste trainingsrit via de prachtige dorpjes Beets, Middenbeemster, het-juweel-van-Noord-Holland-De-Rijp, Grootschermer en Schermerhorn. Ik voel me al stukken beter dan tijdens de training van afgelopen zaterdag. Kennelijk pakt het lijf de training en ritme weer snel op. Doet me denken aan een anekdote over levende legende Jens Voigt. Een toerrijder daagde hem eens uit en stelde dat als hij net zo vaak zou kunnen trainen als Voigt, hij hem op z'n minst zou kunnen evenaren. 'Je kan me voor een jaar in een doos stoppen en zoveel trainen als je wilt, als je die doos openmaakt spring ik eruit en rijd ik je waar dan ook af'. (Karsten Kroon: kronieken)
Rondje andersom rijden is een uitdaging. Ik durf zonder enige gene te beweren dat ik met ogen dicht nog de goede weg zou vinden van mijn vaste trainingsrondes. Andersom rijden doet me enkele afslagen missen! Ik rij door de 400 jaar oude Beemster. Unesco erfgoed. Ongelofelijk dat hier 1200 jaar geleden een riviertje genaamd Banestra door het omvangrijke veengebied stroomde. Ontginning van het veen leidde er toe dat hier een grote binnenzee ontstond. In 1607 besloot de gemeente Amsterdam het gebied met behulp van 43 poldermolens droog te malen. In 1610 zorgde een dijkdoorbraak ervoor dat het gebied weer onder water kwam te staan. Daarop begon men met de aanleg van ringdijken rondom het gebied en op 19 mei 1612 was de Beemster droog. Ruim 400 jaar later stop ik bij de kerk van Westbeemster. Prachtig gebouw. Opvallend een katholieke kerk in het overwegend protestantse poldergebied. Het gebouw tekent schitterend af tegen de donkere regenlucht.
Zaterdag is de lucht grauw. Het waait hard. De brandweer takelt een in het IJsselmeer gereden auto uit het water (link). Remco en ik zetten via Middelie koers richting Purmerend om via Ilpendam naar Monnickendam te rijden. Langs de provinciale weg schroeven we het tempo flink op. We blijven geregeld boven de 40 kilometer en omdat we op de heenweg ook het gas hebben open getrokken prijkt er in Hoorn een mooi gemiddelde op de teller: 33,6 km/uur. Crescendo dus.
Wat betreft de fietsplannen en doelen gaat het ook crescendo. Afgelopen jaar heb ik ondervonden dat ik de toertochten en het toeleven naar deze tochten mis. Voorlopig ga ik voor de volgende trilogie:
- Veenendaal-Veenendaal
- Amstel Gold Race
- Superklassieker (beste van Vlaanderen en Roubaix).
Ook hebben we erg zin om in het voorjaar naar Mallorca te trekken. Na een jaar in een fietsdoos te hebben gezeten, spring ik er weer uit!
Rondje andersom rijden is een uitdaging. Ik durf zonder enige gene te beweren dat ik met ogen dicht nog de goede weg zou vinden van mijn vaste trainingsrondes. Andersom rijden doet me enkele afslagen missen! Ik rij door de 400 jaar oude Beemster. Unesco erfgoed. Ongelofelijk dat hier 1200 jaar geleden een riviertje genaamd Banestra door het omvangrijke veengebied stroomde. Ontginning van het veen leidde er toe dat hier een grote binnenzee ontstond. In 1607 besloot de gemeente Amsterdam het gebied met behulp van 43 poldermolens droog te malen. In 1610 zorgde een dijkdoorbraak ervoor dat het gebied weer onder water kwam te staan. Daarop begon men met de aanleg van ringdijken rondom het gebied en op 19 mei 1612 was de Beemster droog. Ruim 400 jaar later stop ik bij de kerk van Westbeemster. Prachtig gebouw. Opvallend een katholieke kerk in het overwegend protestantse poldergebied. Het gebouw tekent schitterend af tegen de donkere regenlucht.
 |
| Johannes de Doper kerk te Westbeemster |
Wat betreft de fietsplannen en doelen gaat het ook crescendo. Afgelopen jaar heb ik ondervonden dat ik de toertochten en het toeleven naar deze tochten mis. Voorlopig ga ik voor de volgende trilogie:
- Veenendaal-Veenendaal
- Amstel Gold Race
- Superklassieker (beste van Vlaanderen en Roubaix).
Ook hebben we erg zin om in het voorjaar naar Mallorca te trekken. Na een jaar in een fietsdoos te hebben gezeten, spring ik er weer uit!
Conditie
Weg, gewoon weg. Geen conditie meer. Amechtig hijgen en aanpikken. Volkomen en bloc op de kasseien van de Munnikenweg. Hartslag 183. Remco rijdt me los. Lekke band. Verroest CO2 patroon. Handpompen dus. Roestige luchtpijp. Kuchen en rochelen. Drie weken niets doen. Toch twee uur trainen. Je weet het: opnieuw beginnen. Al het begin is pijnlijk. Eveneens leuk.
Poepkade
'Wegens aanleg nieuwe asfaltlaag is de Poepkade slecht berijdbaar'. Daar sta je dan even voorbij Winkel. Vanochtend een kris-kras route gepland met als doel nieuwe wegen verkennen. De wind zou variërend uit noord dan wel noordwesten blazen; de route plan ik door Aartswoud en verder in de richting van Winkel en Schagen. 'Poepkade', een bijzondere naam realiseer ik me als ik het risico van wegafsluiting verkies boven zinloos andere richting trachten te zoeken. Gelukkig biedt collega Nico de volgende dag uitsluitsel. Eind 19de eeuw arriveerden in het maaiseizoen veel arbeiders uit het noordelijk deel van Duitsland. Zij werden door de lokale bevolking 'Poepen' genoemd. Op de kaart is de Poepkade overigens niet te vinden: Moerbekerweg wordt deze genoemd.
Hoogbieren is de volgende weg met dito bijzondere naam. Even dacht ik dat de weg genoemd was naar de drie aanwezige wegwerkers met flinke buikomvang. Ook hier biedt collega Nico oplossing. Bieren zijn de boerderijen die vroeger op verhogingen van ongeveer een meter in het landschap stonden.
Deze week heb ik louter D1 getraind. Afgelopen zaterdag met Jacques Beemsterboer de route van de Nadine OK run voorgereden. Op zondag 14 oktober begeleid ik de hardlopers van de 10 kilometer mannen en 20 kilometer vrouwen als voorfietser. Taak is richting aangeven aan de voorste lopers. Maandag en woensdag eveneens lekkere D1 ritten gemaakt. Een voorzichtig doel nestelt zich in mijn hoofd: Amstel Gold Race 2013.
Hoogbieren is de volgende weg met dito bijzondere naam. Even dacht ik dat de weg genoemd was naar de drie aanwezige wegwerkers met flinke buikomvang. Ook hier biedt collega Nico oplossing. Bieren zijn de boerderijen die vroeger op verhogingen van ongeveer een meter in het landschap stonden.
Deze week heb ik louter D1 getraind. Afgelopen zaterdag met Jacques Beemsterboer de route van de Nadine OK run voorgereden. Op zondag 14 oktober begeleid ik de hardlopers van de 10 kilometer mannen en 20 kilometer vrouwen als voorfietser. Taak is richting aangeven aan de voorste lopers. Maandag en woensdag eveneens lekkere D1 ritten gemaakt. Een voorzichtig doel nestelt zich in mijn hoofd: Amstel Gold Race 2013.
Doping
'Heb je je doping genomen' klinkt het quasi grappig als ik in wielertenue richting fiets loop. In mijn amateuristische wereld is dit een geintje, maar ik kan me zo voorstellen dat menig prof hier behoorlijk aanstoot aan zal nemen. Je zult maar dag-in-dag-uit je scheel trainen, 60 wedstrijddagen hebben, zware valpartijen meemaken, door weer en wind rijden, driekwart jaar van huis, een salaris van een gemiddeld eredivisiespeler verdienen en dan voor bedrieger worden uitgemaakt!
Onze sport was de afgelopen weken weer eens flink in het nieuws. Dan bedoel ik overigens niet de geweldige Vuelta, maar de wederom in opspraak geraakte held Lance Armstrong. Ik zal mijn handen voor niemand in het vuur steken, maar wat voor zin heeft het om zijn Tour overwinningen van 13 tot 8 jaar geleden af te nemen! Wie is de volgende te ontmantelen Tourheld? Jan Ullrich? Nee, die is al zwaar verdacht én veroordeeld, maar zoals het er nu uitziet 'wint' hij drie Tours. Idee: laten we Fausto Coppi's graf schenden en wat DNA uit hem halen. Wellicht dat we hem nog ergens op kunnen betrappen! De geschiedenis veranderen heeft in deze weinig zin. Armstrong reed in een tijd waarin EPO gemeengoed in het peloton was. Blijft hij nog steeds de beste of is er iemand die denkt dat hij zonder doping een middelmatige renner met een laag arbeidsethos was?
Regelmatig erger ik me aan de berichtgeving rondom doping. Iemand de namen van de betrapte atleten tijdens de meest recente Olympische spelen onthouden? De meesten weten ongetwijfeld welke wielrenners onlangs 'betrapt' zijn. Deze namen stonden immers op teletekst pagina 101, terwijl de Olympische sporters nog niet eens de headlines van het sportkatern van teletekst haalden! Operacion puerto: het dopingschandaal rondom de Spaanse arts Fuentes. 200 namen van sporters worden genoemd, onder meer voetballers en tennissers. 57 namen komen naar buiten. Wielrenners! De rest blijft buiten schot. Hoe? Dankzij een zeer dubieus en maffieus systeem dat FIFA heet. Opvallend dat de Spaanse sporters en dan met name de heren voetballers het zo goed doen? Goed 'herstel' doet wonderen. Ik baal er verschrikkelijk van dat mijn sport zo vaak door het slijk gehaald wordt. Dat het daar zelf ook verantwoordelijk is, concludeer ik in.
Maandag overigens een heerlijke rit gereden. 105 kilometer met 32,8 gemiddeld. Ruim dus de tijd gehad om dit blogstuk te componeren. Leuk moment tijdens de rit: twee files meegemaakt en dat beiden met koeien. Zie hieronder.
Maar om op de vraag 'heb je je doping genomen' terug te komen zal ik naar eer en geweten een volmondig 'ja' als antwoord geven. Ik zit tot mijn nek toe vol met doping. Hoe mijn dopingprodukt heet? Ik zit aan de ITL: inzet, toewijding en liefde. Of ik dan ook even mijn leverancier wil vermelden? Zonder naam en toenaam: ik woon ermee samen en dan bedoel ik niet onze poezen Wous en Bobbie. Die kunnen gezien hun inspanningsniveau namelijk wel een shotje dope gebruiken.
Onze sport was de afgelopen weken weer eens flink in het nieuws. Dan bedoel ik overigens niet de geweldige Vuelta, maar de wederom in opspraak geraakte held Lance Armstrong. Ik zal mijn handen voor niemand in het vuur steken, maar wat voor zin heeft het om zijn Tour overwinningen van 13 tot 8 jaar geleden af te nemen! Wie is de volgende te ontmantelen Tourheld? Jan Ullrich? Nee, die is al zwaar verdacht én veroordeeld, maar zoals het er nu uitziet 'wint' hij drie Tours. Idee: laten we Fausto Coppi's graf schenden en wat DNA uit hem halen. Wellicht dat we hem nog ergens op kunnen betrappen! De geschiedenis veranderen heeft in deze weinig zin. Armstrong reed in een tijd waarin EPO gemeengoed in het peloton was. Blijft hij nog steeds de beste of is er iemand die denkt dat hij zonder doping een middelmatige renner met een laag arbeidsethos was?
Regelmatig erger ik me aan de berichtgeving rondom doping. Iemand de namen van de betrapte atleten tijdens de meest recente Olympische spelen onthouden? De meesten weten ongetwijfeld welke wielrenners onlangs 'betrapt' zijn. Deze namen stonden immers op teletekst pagina 101, terwijl de Olympische sporters nog niet eens de headlines van het sportkatern van teletekst haalden! Operacion puerto: het dopingschandaal rondom de Spaanse arts Fuentes. 200 namen van sporters worden genoemd, onder meer voetballers en tennissers. 57 namen komen naar buiten. Wielrenners! De rest blijft buiten schot. Hoe? Dankzij een zeer dubieus en maffieus systeem dat FIFA heet. Opvallend dat de Spaanse sporters en dan met name de heren voetballers het zo goed doen? Goed 'herstel' doet wonderen. Ik baal er verschrikkelijk van dat mijn sport zo vaak door het slijk gehaald wordt. Dat het daar zelf ook verantwoordelijk is, concludeer ik in.
Maandag overigens een heerlijke rit gereden. 105 kilometer met 32,8 gemiddeld. Ruim dus de tijd gehad om dit blogstuk te componeren. Leuk moment tijdens de rit: twee files meegemaakt en dat beiden met koeien. Zie hieronder.
 |
| File van koeien nabij Durgerdam |
 |
| File van 'heilige' koeien bij Purmerend |
Afwisseling
Nederland is gewoon een mooi land, alhoewel ik dit altijd anders heb gezien. Deze week een training in het Noord-Hollandse met Jan gedaan, de rest in de glooiende delen des lands. Woensdag reden Roos en ik rondom Rhenen, waar we de Grebbeberg als eerste hindernis hadden, om achtereenvolgens de Koerheuvel, Dikkeberg en Amerongse berg te nemen en uiteindelijk bij de pont van Amerongen uit te komen. Via de Betuwe reden we terug, mezelf verbazend over de veelzijdigheid van Nederland dan wel deze regio. Bossen, heuvels (twijfelglooiingen volgens Iris), rivier, uiterwaarden, weide en veel fruitteelt. Dit alles is bijna in een shot te vangen én met een verdwaalde ooievaar vervolmaakt. Afgelopen dagen zijn we in Maastricht, waar we bij aankomst een rit rondom het Jekerdal maken. Nadat we een cappuccino in Maastricht hebben genomen, knoop ik er nog wat kilometers aan vast. Via st. Geertruid beklim ik achtereenvolgens de Wolfsberg, Loorberg, Kruisberg, de-klim-die-je-niet-mag-laten-liggen Eyserbosweg en het Sibbergrubbe als laatste. Met bijna 90 kilometer kom ik redelijk uitgewoond in Maastricht aan.
Zaterdag is het prachtig weer, in tegenstelling tot de rest van het land, wat uitnodigt voor weer een rit. Voerstreek dus. Roos zet met in Visé af en trouw volg ik mijn eigen geplande route. Links, rechts, klimmen, dalen, vergezichten, kleine dorpjes, bospercelen: de Voerstreek ten voeten uit. Prachtig! Enig nadeel zijn sommige wegen. Het mag de naam weg overigens niet dragen. Je zou je vee er nog niet overheen sturen. Het asfalt, inclusief grind, lijkt uit een helikopter kokend en wel naar beneden te zijn gegooid. De herstelwerkzaamheden aan het wegdek zijn vermoedelijk op dezelfde manier gedaan. Het leuke van een route ontwerpen is, naast het ontdekken van nieuwe wegen, het opnemen van nieuwe of juist ontwijken van bekende kuitenbijters. De Halembaye is zo'n obstakel dat ik graag links laat liggen. Steile klim, rechtdoor, drukke weg, voorbij zoevende auto's, reden te meer de hufter niet in het parcours op te nemen. Kennelijk was ik er tijdens het plannen van mijn route niet alert genoeg op, want wat kom ik tegen...Gelukkig rijdt er een groep fietsers een stuk voor me, wat uitnodigt om ze voorbij te rijden. Het gaat lekker wat de Halembaye tot mijn vriend van deze dag maakt.
De Voerstreek mag dan wel geen Nederland zijn, maar wat ik deze week aan landschappen heb mogen aanschouwen. Nederland is gewoon een mooi land.
Oostenrijk
We zijn op de weg terug naar Nederland en traditioneel onderbreken we de reis in het Oostenrijkse Brixlegg bij Frau Fong. Brixlegg ligt 20 kilometer ten oosten van Innsbruck en het uitzicht op de met naaldbomen begroeide puntige bergen is hier schitterend.
Rond drie uur ’s middags stap ik op de fiets. In Italië heb ik een leuke rit gepland, eerst een lopende klim achter Brixlegg met Roos en daarna naar Hochfügen. Helaas zit het tochtje met Roos er niet in. Aan het einde van onze laatste tocht in Toscane, afdalend over de strade Bianche naar Tregole, is ze vervelend gevallen. Ondanks de betrekkelijk lage snelheid zorgen de stenen voor een lelijke verwonding.
Wat is het Oostenrijks decor toch anders dan de Italiaanse! De droge en dorre akkers hebben plaatsgemaakt voor fris groen. Geraniums sieren de typische Oostenrijkse chalets. Puntige witte kerken steken boven de overwegend witte huizen in het groene dal uit. Deze sierlijkheid wordt door machtige bergwanden geflankeerd. Bijzonder hoe lieflijkheid en ruigheid elkaar zo kunnen ontmoeten.
Na de lastige afdaling vol met klaterende bergstroompjes kom ik moe maar voldaan in het hotel aan. De vakantie zit erop en de laatste berg van 2012 is beklommen. Douchen en aan de Oostenrijkse hersteldrank.
Abonneren op:
Posts (Atom)