Doorslapen, duinen en dijk
De tas gepakt, fiets schoongemaakt, eten gekocht, alarm op zes uur gezet; alles is in gereedheid voor Veenendaal-Veenendaal gebracht. Dochter Elisa beslist echter anders. Zij is normaal een goede doorslaapster, wordt 's nachts nooit wakker, maar heeft juist deze nacht uitgekozen om ons huis vocaal flink op te schudden. Dag nachtrust, dag Veenendaal-Veenendaal.
Even na achten rijd ik richting Purmerend. Vanochtend heb ik ter compensatie van de gemiste toertocht een lang alternatief uitgedokterd. Via Purmerend, Wormer, Uitgeest naar de duinen om bij Schoorl de Westfriese omringdijk op te pakken. Ik moet en zal de geplande kilometers en bijbehorende tijdsinspanning compenseren en het liefst overtreffen. Het gaat goed. De laatste 20 kilometers over de IJsselmeerdijk van Enkhuizen naar Hoorn zijn zwaar. Strakke wind op de kop. Het gemiddelde van 33,2 loopt langzaam terug. Die 33 kilometer wil ik absoluut houden. Moe, uitgewoond maar zeer tevreden arriveer ik een kleine vijf uur na vertrek in Hoorn. Goede generale voor de Amstel Gold Race van komende zaterdag. Ik bedank onze dochter voor het wakker houden, dit was een betere voorbereiding en stop haar in bed.
Run bike run
Zaterdag 5 april: d1 duurrit
De melodie blijft zich in mijn hoofd herhalen. Wat ertegen te doen? Afstappen van mijn principes en oordopjes indoen? Of toch accepteren, hoe hemeltergend het ook is. Als een metronomische klok tikt ook mijn geweten aan de binnenkant van mijn hoofd. Wel...niet...wel...niet om de uiteindelijke beslissing 'wel' te nemen, ondanks alle risico's van dien. Ik plug de oortjes van mijn mobiel in en zet deze op standje Dream Theater. Rond negen uur rijd ik Hoorn uit. De melodie in mijn hoofd lijkt verdwenen. Wat een verademing. Voortvarend rijd ik via Edam, Monnickendam naar Durgerdam waar de nieuwe omstandigheden me te veel worden. Na een korte handeling treedt de rust weer in mijn hoofd. Geconcentreerd trappend en hartslag voortdurend in de gaten houdend zet ik koers richting Purmerend, de last van de ochtend ligt al lang en breed achter mij. De zon breekt door de wolken; het laatste half uur dient zich aan. Zonder erg en moeite bereik ik Hoorn. 103 kilometer, blauwe hemel en leeg hoofd. Nietsvermoedend kom ik thuis aan en tref vrouw en kind spelend aan. Een moment van opperst geluk wordt wreed verstoord op het moment dat zij het tergende kindermelodietje van de vroege ochtend volkomen onbewust en zich van geen kwaad bewust inzet. Hier kan geen Dream Theater tegenop.
Zondag 6 april: run bike run
Tijdrit rijden. Oef. Niet mijn bepaald sterkste punt. Ik kan nogal een watje zijn en tijdrijden doet zo'n pijn. Tijdens training nopen mijn gedachten mij nogal eens tot opgeven of het vinden van een excuus, wat tijdens een wedstrijd onmogelijk is of althans lijkt. Jezelf een watje vinden is nogal wat, maar als anderen dat denken door je tergend hard voorbij te racen. Tijdens het warm rijden doen de benen zeer en sta ik in gedachte al op een minuut.
Het plenst. Grote plassen verschijnen voor de ijsbaan de Westfries in Hoorn. De rugnummers hebben we opgespeld.
Zwager Samir neemt het lopen voor zijn rekening, ik de tijdrit. Tegen elf uur wordt het minder nat. De lopers staan klaar voor hun 5 kilometer. Na het startschot fiets ik naar het startvak, waar ik met enkele andere duo's ons apart opstellen. De eerste lopers dienen zich spoedig aan, wisselen van schoeisel en springen op hun fiets. De spanning neemt toe, ik haal enkele keren diep adem. Samir tikt me aan, ik spring op mijn fiets en haal klimmend de eerste renner in. Dat geeft vertrouwen. Eenmaal het viaduct over heb ik spoedig twee andere renners ingehaald. Ik besluit te gaan tellen.
Tijdens de verkenning viel mijn oog op een lastige bocht. Onder droge omstandigheden een kandidaat buikschuiver, maar nattigheid en gras maken de bocht zeer verraderlijk. Een seingever gebaart mij. Door de bocht gekomen wordt het me duidelijk waarom. Mijn voorganger met modder besmeurde oranje tricot krabbelt overeind. Bermtoerist en nummer vier van de inhaallijst. Meer en meer renners haal ik in. Ingehaald word ik niet. De tel raak ik kwijt. In mijn hoofd is geen ruimte meer voor bijgedachtes, slechts voor euforie. Halverwege de tweede ronde haal ik Jacques Beemsterboer, oprichter van de Nadine Foundation, in. Ik moedig hem aan.
Het laatste stuk doet pijn. De concurrentie is beter, maar slaag er toch in enkelen op dure tijdritfietsen en ook wedstrijdrijders in te halen. Naar de finish toe staat de wind pal op de kop. Nog even naar boven rammen, afdalen en dan zit mijn rit erop. Het spreekwoordelijke stokje geef ik aan Samir door. Snel droge kleding aan en op weg naar de finish. Samir finish niet veel later. We worden vijfde van de vijftien duo's. Een goed gevoel overheerst bij ons, een kleine euforie bij mij. Tot volgend jaar!
De melodie blijft zich in mijn hoofd herhalen. Wat ertegen te doen? Afstappen van mijn principes en oordopjes indoen? Of toch accepteren, hoe hemeltergend het ook is. Als een metronomische klok tikt ook mijn geweten aan de binnenkant van mijn hoofd. Wel...niet...wel...niet om de uiteindelijke beslissing 'wel' te nemen, ondanks alle risico's van dien. Ik plug de oortjes van mijn mobiel in en zet deze op standje Dream Theater. Rond negen uur rijd ik Hoorn uit. De melodie in mijn hoofd lijkt verdwenen. Wat een verademing. Voortvarend rijd ik via Edam, Monnickendam naar Durgerdam waar de nieuwe omstandigheden me te veel worden. Na een korte handeling treedt de rust weer in mijn hoofd. Geconcentreerd trappend en hartslag voortdurend in de gaten houdend zet ik koers richting Purmerend, de last van de ochtend ligt al lang en breed achter mij. De zon breekt door de wolken; het laatste half uur dient zich aan. Zonder erg en moeite bereik ik Hoorn. 103 kilometer, blauwe hemel en leeg hoofd. Nietsvermoedend kom ik thuis aan en tref vrouw en kind spelend aan. Een moment van opperst geluk wordt wreed verstoord op het moment dat zij het tergende kindermelodietje van de vroege ochtend volkomen onbewust en zich van geen kwaad bewust inzet. Hier kan geen Dream Theater tegenop.
Zondag 6 april: run bike run
Tijdrit rijden. Oef. Niet mijn bepaald sterkste punt. Ik kan nogal een watje zijn en tijdrijden doet zo'n pijn. Tijdens training nopen mijn gedachten mij nogal eens tot opgeven of het vinden van een excuus, wat tijdens een wedstrijd onmogelijk is of althans lijkt. Jezelf een watje vinden is nogal wat, maar als anderen dat denken door je tergend hard voorbij te racen. Tijdens het warm rijden doen de benen zeer en sta ik in gedachte al op een minuut.
Het plenst. Grote plassen verschijnen voor de ijsbaan de Westfries in Hoorn. De rugnummers hebben we opgespeld.
Het laatste stuk doet pijn. De concurrentie is beter, maar slaag er toch in enkelen op dure tijdritfietsen en ook wedstrijdrijders in te halen. Naar de finish toe staat de wind pal op de kop. Nog even naar boven rammen, afdalen en dan zit mijn rit erop. Het spreekwoordelijke stokje geef ik aan Samir door. Snel droge kleding aan en op weg naar de finish. Samir finish niet veel later. We worden vijfde van de vijftien duo's. Een goed gevoel overheerst bij ons, een kleine euforie bij mij. Tot volgend jaar!
Ggghoep en de sigaret
"Heb je een sigaret voor mij?" Zijn vraag doet mij enigszins versteld staan. Het is half acht, fris met een stevige wind op de parkeerplaats van de grootste hamburgerketen van de wereld. "Of ik een sigaret heb? Wat een vraag zeg! Zie ik er zo slecht uit? Of staan hier alle rokers op dit tijdstip op zaterdagochtend!" Toch een mooie tijd om nog in je bed te liggen en te bedenken wat je vooral niet gaat doen. Ga wel wat doen. Fietsen. Dallacolline primavera. Pretentieuze titel voor een rondje Gelderse vallei en Utrechtse heuvelrug met start in het weinig Italiaanse Ede. Samen met Bart en Remco, ga ik eens kijken of de trainingen van de afgelopen periode succesvol zijn geweest. Beentjes testen.
In de voorjaarsvakantie heb ik, ondanks de stevige wind die er heerste, flink kunnen trainen. Toppunt was voor mij 100 kilometer door de Limburgse heuvels, waar ik mezelf flink heb kunnen testen op zowel de lange (Camerig) als de korte en steile klims zoals de Kruisberg, Eyserbosweg, Keutenberg en Cauberg. Dankzij de vermogensmeter en software van Trainingpeaks constateer ik dat het vermogen langzaam omhoog kruipt.
Echt tekeer kunnen gaan is vorige week op de 'nieuwe oude' tijdritfiets gebeurd. Mijn Trek Madone kon ik vorige week bij Konijn Cycling afhalen en na een twee uur durende training, waarvan een klein uur sleutelen, is mijn voormalige duurmaatje als tijdritfiets goed afgesteld. Dit luistert vrij nauw: hoogte van het zadel, hellingshoek van het stuur én het afstellen van het ligstuur. Het is weer wennen. Mijn knie had het na de eerste training lastig, maar gelukkig viel het drie trainingen later erg mee. Geen knieontsteking.
Aangekomen in Ede zetten we de fietsen in elkaar. Bart en Remco zijn nieuwsgierig naar mijn zwart witte bolide. Even na negen klikken we onszelf in gang. De wind is stevig in de vallei. Beurtelings doen we kopwerk, waarbij we zowel enkelingen als groepjes inhalen. We hebben haast! Haast om bij Maarn de eerste klim van de dag te doen. Eigenlijk maken we soort bokkensprongen over de heuvelrug; noord klimmen, zuid dalen, zuid klimmen, noord dalen. Voor de Amerongse berg bevinden we ons in een groep met Axa valleirenners. Het gaat hard, verdraaide hard. Ik handhaaf me op de zesde plek. Ggghoep, ggghoep, ggghoep. De wielen met carbonvelgen van mijn voorganger klinken als muziek in de oren. Dure fiets, Specialized met speciale ggghoep wielen. Goed postuur van de berijder. Dat wordt mijn wiel op de Amerongse heuvel. Zoals zo vaak bedriegt de schijn. Na de eerste hoogtemeters gaat ggghoep spartelen en steek hem voorbij. Ook ik word voorbijgereden. Hard. Volgen? Mmmm dat zit er niet in vandaag. Toch blijf ik hangen. Wegrijden doen ze niet. Achter mij zit niemand. Verderop rijdt Remco. Ik hang in een soort niemandsland. De top laat, het is en blijft Nederland, niet lang op zich wachten. Bovenop even wachten op de anderen en gedrieën rijden we naar Ede. Gemiddelde bijna 32 km per uur. Of ik een sigaret heb? Neen! "Ik ben wielrenner," antwoord ik hem met gepaste trots.
Ronde van Lankawi
(Van mijn speciale verslaggevers
op het Maleisische eiland Langkawi waar droogte en hitte om de voorrang
strijden)
Donderdag, 27 februari 2014. De
eerste etappe van de Ronde van Langkawi met een lengte van iets meer dan
honderd kilometer ligt aan snee. Geen lange etappe maar wel een die bij
gedeelten lastig is vanwege de vele korte doch steile klimmen. Om 9.30 uur
zullen de schoenen in de pedalen klikken en zal de adrenaline gaan stromen. Wij
zullen dat niet meemaken. Te vroeg en te ver.
Nu we vastgesteld hebben dat de
bevolking van het eiland niet massaal op de been is om het spektakel aan de
kant van de weg gade te slaan; spoeden we ons richting finish in Pantai Cenang
waar de aankomst van de renners rond twaalf uur wordt verwacht. Daar vinden we
op zo’n tachtig meter van de streep een mooie plaats in de schaduw. Hier is
iedereen – behalve de weinige toeschouwers - in opperste staat van paraatheid.
De speaker doet zijn uiterste best om het publiek in de gewenste stemming te
brengen maar slaagt daar slechts ten dele in. Een lauw gejuich en matig applaus
is het resultaat van zijn inspanningen. Een folkloristisch dansgroepje vermaakt
de hotemetoten op de eretribune.
En zo verstrijkt op aangename zij
het langzame wijze de tijd tot aan de doorkomst van de eerste renner, de
Colombiaan Duber Quintero. De man wordt niet bepaald op zijn hielen gezeten.
Pas na elf seconden snelt het peloton over de finish. Tot een massasprint komt
het echter niet. Het koppel Graeme Brown en Theo Bos, respectievelijk lead out en afmaker, hoeft vandaag zijn
kunstje niet te vertonen.
Geschreven door mijn vader, Leonardo Delvecchio (Leo van den Ouden)
Trek an
Als ik vroeger zei: "ik heb honger," dan werd er geantwoord: "dat kan niet, je hebt trek. Honger hebben ze in Afrika." Waarschijnlijk ben ik geobsedeerd door het woord trek geraakt. Zeker in 2004 toen een zekere L.A. uit Texas voor de zesde keer de Tour de France won. Zijn trek was dubbelzinnig: fietsenmerk en honger naar Tour de France overwinningen. Tegenwoordig driezinnig te noemen. Doping is daarbij gekomen.
Hoe het ook moge zijn, in 2004 schaften mijn toenmalige vriendin en ik twee Treks aan. Fietsen van Amerikaanse makelij. Mijn eerste Trek was een 1400 met Shimano 105 triple. Deze aluminium fiets had een carbon voorvork. Ik heb er ruim drie jaar op gereden. Helaas is deze fiets niet meer in mijn bezit.
Mijn tweede Trek is mijn stadsfiets/mountainbike. Een Trek Police. Mooi zwart, aluminium en met Shimano onderdelen. Deze is nog steeds in mijn bezit en maak ik bijna dagelijks gebruik van.
Trek nummer drie is een volledige carbon fiets. Een Madone 5.9. In de herfst van 2007 heb ik deze via Marktplaats in Utrecht aangeschaft. Hij was met Shimano Dura Ace afgemonteerd en prachtige carbon Bontrager cracks. Voor het eerst ging ik met een compact rijden. Op deze heerlijke fiets heb ik vele duizenden kilometers gedraaid. Zoals zo veel zaken in het leven, begon deze fiets ook 'op te raken'. Tijdens afdalingen begon de fiets wat te zwabberen en dat doet het vertrouwen weinig goeds.
.JPG)
Twee jaar geleden heb ik, wederom via Marktplaats, een korte liefde met een Madone 5.2 gehad. Deze fiets had ik tot tijdritfiets omgebouwd. Weliswaar met gewoon krom stuur. De Madone is snel verkocht, omdat we het geld nodig hadden voor een fiets voor mijn vriendin. U raadt het al: een Trek. Een aluminium 1.2 als ik me goed herinner.
De lezer snapt waar dit heen gaat: een nieuwe Trek vult de familie aan. Ditmaal een Domane 6.2 met Ultegra compact. Enkele weken geleden toog ik op een maandag namiddag naar het Oosten des lands. Een rit van bijna twee uur om de Domane te bekijken en hopelijk mee te nemen. Verkoper, bijna naamgenoot Robert, ontving me allerhartelijkst. Een korte proefrit was eigenlijk overbodig; ik was verkocht en zo de fiets. Inmiddels heb ik er drie ritten op gemaakt. Vorige week zaterdag getest op de klinkers van Kwadijk, woensdag het tijdritparcours van de Run-Bike-Run die ik met zwager Samir ga doen en afgelopen zaterdag. Om tien uur zat ik op de fiets. Koud, nat en winderig. Bij Ootje Konkel hield ik het voor gezien. Ziek worden in de voorbereiding; mij niet gezien. Aan het begin van de middag werd het droog. Wederom op de Domane gesprongen. Nu voor een langer rit van ruim twee uur. Door de IsoSpeed-decoupler krijg je het gevoel hebt op een platte band te rijden. Ook heb ik het gevoel dat er minder kracht verloren gaat. Elke trap is raak. Wel moet ik wennen aan de houding op de fiets. Alhoewel ik de maat van de Madone heb overgenomen, zit de Domane toch wezenlijk anders. Kortom: een fantastische fiets waar ik vele kilometers mee hoop te rijden.
De Madone laat ik binnenkort ombouwen tot tijdritfiets. Het ligstuur had ik al, nu nog een ossenkopstuur met handremmen (best prettig) en shifters op het ligstuur.
Treks omschrijving over de Domane:
Efficiënt: Domane haalt het maximale uit elke pedaalslag: Power Transfer Construction kan bogen op 30% meer laterale stijfheid dan de concurrentie. Geen verspilling, pure winst.
Topprestaties: OCLV Carbon frame. Perfecte kabelgeleiding voor wedstrijden. Het stempel van goedkeuring van wereldkampioen Fabian Cancellara. Betere prestaties kun je niet verwachten.
Soepele IsoSpeed-decoupler: lange dagen en ruwe wegen leggen het af tegen IsoSpeed-technologie. Onze innovatieve decoupler zorgt voor meer verticale flexibiliteit zodat je sterker en langer rijdt.
Stabiel: door de uitgebalanceerde, wedstrijd stabiele geometrie en geïntegreerde kettinghouder kun je met de Domane uitstekend sturen en foutloos schakelen op elke weg, onder elke belasting.
Hoe het ook moge zijn, in 2004 schaften mijn toenmalige vriendin en ik twee Treks aan. Fietsen van Amerikaanse makelij. Mijn eerste Trek was een 1400 met Shimano 105 triple. Deze aluminium fiets had een carbon voorvork. Ik heb er ruim drie jaar op gereden. Helaas is deze fiets niet meer in mijn bezit.
Mijn tweede Trek is mijn stadsfiets/mountainbike. Een Trek Police. Mooi zwart, aluminium en met Shimano onderdelen. Deze is nog steeds in mijn bezit en maak ik bijna dagelijks gebruik van.
Trek nummer drie is een volledige carbon fiets. Een Madone 5.9. In de herfst van 2007 heb ik deze via Marktplaats in Utrecht aangeschaft. Hij was met Shimano Dura Ace afgemonteerd en prachtige carbon Bontrager cracks. Voor het eerst ging ik met een compact rijden. Op deze heerlijke fiets heb ik vele duizenden kilometers gedraaid. Zoals zo veel zaken in het leven, begon deze fiets ook 'op te raken'. Tijdens afdalingen begon de fiets wat te zwabberen en dat doet het vertrouwen weinig goeds.
Twee jaar geleden heb ik, wederom via Marktplaats, een korte liefde met een Madone 5.2 gehad. Deze fiets had ik tot tijdritfiets omgebouwd. Weliswaar met gewoon krom stuur. De Madone is snel verkocht, omdat we het geld nodig hadden voor een fiets voor mijn vriendin. U raadt het al: een Trek. Een aluminium 1.2 als ik me goed herinner.
De Madone laat ik binnenkort ombouwen tot tijdritfiets. Het ligstuur had ik al, nu nog een ossenkopstuur met handremmen (best prettig) en shifters op het ligstuur.
Treks omschrijving over de Domane:
Efficiënt: Domane haalt het maximale uit elke pedaalslag: Power Transfer Construction kan bogen op 30% meer laterale stijfheid dan de concurrentie. Geen verspilling, pure winst.
Topprestaties: OCLV Carbon frame. Perfecte kabelgeleiding voor wedstrijden. Het stempel van goedkeuring van wereldkampioen Fabian Cancellara. Betere prestaties kun je niet verwachten.
Soepele IsoSpeed-decoupler: lange dagen en ruwe wegen leggen het af tegen IsoSpeed-technologie. Onze innovatieve decoupler zorgt voor meer verticale flexibiliteit zodat je sterker en langer rijdt.
Stabiel: door de uitgebalanceerde, wedstrijd stabiele geometrie en geïntegreerde kettinghouder kun je met de Domane uitstekend sturen en foutloos schakelen op elke weg, onder elke belasting.
Kattengejank
Katten zijn gek. Althans de meeste. Sommige dan. Het duurste voedsel laten ze staan. Ze schijten liever bij de buurvrouw in de plant dan op de eigen kattenbak. Wij hebben twee van die gekken thuis. Kat Bobbie rent de 100 meter in 10 seconden. Houdt ervan om 's nachts hard te miauwen (ga slapen, kreng) en kotst bij tijd en wijle op de meest onhandige plekken. Verder hebben we niet veel aan Bobbie. Kat Wous is daarentegen volslagen idioot. Drinkt het liefst uit de wc of douche. Sprint af en toe luidt miauwend weg alsof de duivel hem op de hielen zit. Vangt regelmatig een muis of ander gespuis, speelt ermee tot het bijna dood is en laat het slachtoffer vervolgens ontsnappen. Al zes weken zit er een muis onder het aanrecht. Kater Wous beloert het diertje frequent, in de tussentijd zich afvragend hoe het knaagdiertje weer te pakken te krijgen. Hoewel Wous en Bobbie geen vrienden zijn, kunnen ze ook niet zonder elkaar. Wous althans. Regelmatig botviert hij zijn dominantie op Bobbie. Als poezenopvoeder grijp je dan in. Het is immers toch zielig?
Wielrenners zijn net katten. Duur voedsel is niet aan ze besteed, pissen liefst in de berm, hebben last van dominantie en demarreren alsof de duivel hen op de hielen zit. Deze week was het Italiaanse katertje Danilo di Luca in opspraak; met zijn 1 meter 68 niet bepaald een kater te noemen. Dit recidivistje moest deze week even goed uit miauwen op de Italiaanse televisie. Het was allemaal niet eerlijk. Vorig jaar had hij weer eens van de verkeerde melk gesnoept (wc water is toch lekkerder) en meent dat 90% van alle andere fietsende katertjes dat nog steeds doen. Zelfs de Texaanse éénbalkater Lance Armstrong kreeg een haal, of was het juist een kopje? Verder vertelde Danilootje dat er motortjes in fietsen zitten. Alsof opwindmuizen uit zichzelf voortbewegen. Maak dat de kat wijs!
Danilo di Luca, bijnaam de killer van Spoltore, werd op 2 januari 1976 geboren. Als verdienstelijk amateur won hij de baby Giro. Het leverde hem een profcontract op bij Cantina Tollo. Als prof reed hij ondermeer voor Saeco, Liquigas, LPR, Katusha en Vini Fantini. Hij is onder meer winnaar van klassiekers zoals de Amstel Gold Race, de Waalse Pijl en verder tal van Italiaanse koersen. Zijn grootste overwinning behaalt hij in 2007 door de ronde van zijn eigen land, de Giro, te winnen. Hij bekent twintig jaar doping te hebben gebruikt. Ik heb hem in levende lijve ontmoet tijdens de start van de laatste etappe van de Brixia Tour.
De UCI spint ondertussen tevreden bij dit gejank. Immers: negatieve publiciteit is ook publiciteit. Uit de mand van voormalige vriendjes klonk een eensluidend gegrom, dikke staarten werden opgezet. Men speelde de vermoorde onschuld. Hoe durft die kleine killer toch? De Siciliaanse lapjeskat, winnaar van de Giro Nibali, zette de dikste staart op. "Hij is gek geworden, weet niet wat hij moet doen om geld te verdienen!" Zijn eigen nest vervuilen komt het op neer. Dezelfde Nibali die op luttele seconden tweede werd in de Ronde van Spanje achter de Amerikaanse Sphynx, de stokoude naaktkat Horner. Laatste uitermate verdacht van het nemen van stimulerende brokjes. Dat Nibali overigens uit Sicilië komt, doet zijn geloofwaardigheid uiteraard geen goed.
Waar maken we ons zo druk over? Wordt er in andere sporten niet gefraudeerd? En in het 'echte' leven? Is het niet zo dat de renners 'gedwongen' worden te gebruiken. Je traint je suf, leeft helemaal voor je sport en vervolgens word je in alle standen eraf gereden. Vervolgens biedt je dierenarts je een wondermiddel aan. Dat is toch de kat op het spek binden! Wielrenners zijn niet gek. Althans de meeste. Sommigen dan. Mensen zijn gek! Aldus Wous en Bobbie.
Wielrenners zijn net katten. Duur voedsel is niet aan ze besteed, pissen liefst in de berm, hebben last van dominantie en demarreren alsof de duivel hen op de hielen zit. Deze week was het Italiaanse katertje Danilo di Luca in opspraak; met zijn 1 meter 68 niet bepaald een kater te noemen. Dit recidivistje moest deze week even goed uit miauwen op de Italiaanse televisie. Het was allemaal niet eerlijk. Vorig jaar had hij weer eens van de verkeerde melk gesnoept (wc water is toch lekkerder) en meent dat 90% van alle andere fietsende katertjes dat nog steeds doen. Zelfs de Texaanse éénbalkater Lance Armstrong kreeg een haal, of was het juist een kopje? Verder vertelde Danilootje dat er motortjes in fietsen zitten. Alsof opwindmuizen uit zichzelf voortbewegen. Maak dat de kat wijs!
Danilo di Luca, bijnaam de killer van Spoltore, werd op 2 januari 1976 geboren. Als verdienstelijk amateur won hij de baby Giro. Het leverde hem een profcontract op bij Cantina Tollo. Als prof reed hij ondermeer voor Saeco, Liquigas, LPR, Katusha en Vini Fantini. Hij is onder meer winnaar van klassiekers zoals de Amstel Gold Race, de Waalse Pijl en verder tal van Italiaanse koersen. Zijn grootste overwinning behaalt hij in 2007 door de ronde van zijn eigen land, de Giro, te winnen. Hij bekent twintig jaar doping te hebben gebruikt. Ik heb hem in levende lijve ontmoet tijdens de start van de laatste etappe van de Brixia Tour.
 |
| Di Luca links met rechts Garzelli |
Waar maken we ons zo druk over? Wordt er in andere sporten niet gefraudeerd? En in het 'echte' leven? Is het niet zo dat de renners 'gedwongen' worden te gebruiken. Je traint je suf, leeft helemaal voor je sport en vervolgens word je in alle standen eraf gereden. Vervolgens biedt je dierenarts je een wondermiddel aan. Dat is toch de kat op het spek binden! Wielrenners zijn niet gek. Althans de meeste. Sommigen dan. Mensen zijn gek! Aldus Wous en Bobbie.
Vliegen
Niet alleen de zware klim door het gevreesde bos met de hoge stijgingspercentages, alsmede de warmte en de vele andere fietsers maakte voor mij de beklimming van de Ventoux in 2004 zwaar, maar ook al die vervelende plakvliegen. Op diverse fora maken medebeklimmers gewag van die vervelende beesten, die een voorliefde voor zwetende fietsarmen schijnen te hebben. Overigens niet alleen op de Ventoux zijn er van die lastige beesten. Menig andere klim heb ik ze moeten verjagen. Vandaag heb ik ook last van vliegen, drie in totaal, die zich op enig moment op de IJsselmeerdijk richting Enkhuizen aan mij hechten. Helmloze vliegen die graag profiteren van mijn slipstream. De eerste vlieg plakt aan mijn wiel voorbij Schellinkhout. Vriendelijk doch dringend vraag ik hem solo verder te fietsen, daar ik geen verantwoording wil nemen voor helmloze coureurs. Het tweede helmloze insect maakt aanstalten zich hechten, zie zijn schaduw naderen. Ik trap het gaspedaal flink in, waardoor het dier al wapperend een prooi wordt voor de stevige zuidelijke wind. Het laatste geval van onnozel-, helmloos- en hersenloosheid, is een harker van formaat. Zwoegend en duwend rijdt hij voor me. Ik constateer een helm. Als ik dichterbij kom, blijkt de helm een koptelefoon van een formaat te zijn dat eenvoudig op de kop van een olifant past. Geen helm, doof voor verkeer; gaat lekker met de wielrenners zo! Ik tracht hem duidelijk te maken weg te wezen, maar hij verstaat mij uiteraard niet. Onhandig wurmt hij zijn koptelefoon van zijn helmloze hoofd, waarna ik hem hetzelfde duidelijk kan maken als de eerste plakker.
"Op 11 maart 2003, tijdens de tweede etappe van de rittenkoers Parijs-Nice, kwam Kivilev tezamen met Volker Ordowski en ploeggenoot Marek Rutkiewicz ten val in Saint-Étienne. Hij had een schedelbasisfractuur en twee gebroken ribben en raakte meteen in coma. Hij overleed de volgende morgen in het ziekenhuis aan zijn verwondingen. Kivilev droeg bij zijn val geen helm. Als gevolg van zijn ongeluk is door de UCI de helmplicht in alle wielerkoersen ingevoerd." (bron: Wikipedia)
Getuige was ik van Casartelli's val, de Olympisch kampioen van Barcelona in 1992. Het was bar slecht weer in Nederland. Mijn toenmalige vriendin was aan het werk en ik zat alleen bij haar ouders thuis. Wat te doen tijdens zo'n dag als deze? De NOS bood de oplossing door de hele etappe live uit te zenden. Ik weet nog zeer geschokt en emotioneel te zijn geweest bij het zien van de beelden.
Twee jaar geleden tijdens een afdaling van Hochfügen in Oostenrijk redde mijn helm waarschijnlijk mijn leven. Na een zware reisdag verliet ik het hotel om deze zware klim aan te doen. Als het klimmen al zwaar is vanwege de stijgingspercentages tussen 10 en 12% dan gaat afdalen heel snel. Nog vermoeid van de geleverde reis en inspanning daalde ik hard en onvoorzichtig af. De bocht kon ik onmogelijk houden, de begroeide bergwand kwam snel naderbij, brak mijn snelheid, deed mij van de fiets katapulteren en me met een salto op mijn hoofd landen. 'Krak' hoorde ik en dacht dat mijn rug of nek gebroken was. Gelukkig was ik in staat na te denken en op te staan. Mijn Giro Atmos had 'krak' gezegd en mij behoedt van invaliditeit of erger. Ik heb er overigens fysiek en emotioneel lang last van mijn val gehad.
Niet alleen daarom rij ik altijd met helm, behalve op de Tacx uiteraard, dat is te warm, maar ook esthetisch is het tegenwoordig zeer verantwoord. De meeste helmen laten zich niet vergelijken met de pothelmen van vele jaren terug. Ze zijn aerodynamisch en werken zelfs verkoelend. In mijn geval werkt een helm kapsel behoudend, notoire ijdeltuit die ik ben. Wellicht kent u mijn kapsel zonder helm; een grote bos haar met krullen. Als hier de wind vat op krijgt, ziet het eruit als een klassieke afro coup. Dat is op zich prima, alleen nestelen de vliegen zich er zo makkelijk in.
 |
| Gedenkmonument Casartelli |
"Op 18 juli 1995 kwam Casartelli op
24-jarige leeftijd om het leven bij een valpartij in de 15de etappe van
de Ronde van Frankrijk tijdens
de afdaling van de Col de Portet d'Aspet.
Hij kwam met zijn hoofd tegen een betonblok en overleed enkele uren later in
het ziekenhuis. Hij droeg geen helm en volgens sommigen had een helm zijn leven
kunnen redden." (bron: Wikipedia)
"Op 11 maart 2003, tijdens de tweede etappe van de rittenkoers Parijs-Nice, kwam Kivilev tezamen met Volker Ordowski en ploeggenoot Marek Rutkiewicz ten val in Saint-Étienne. Hij had een schedelbasisfractuur en twee gebroken ribben en raakte meteen in coma. Hij overleed de volgende morgen in het ziekenhuis aan zijn verwondingen. Kivilev droeg bij zijn val geen helm. Als gevolg van zijn ongeluk is door de UCI de helmplicht in alle wielerkoersen ingevoerd." (bron: Wikipedia)
Getuige was ik van Casartelli's val, de Olympisch kampioen van Barcelona in 1992. Het was bar slecht weer in Nederland. Mijn toenmalige vriendin was aan het werk en ik zat alleen bij haar ouders thuis. Wat te doen tijdens zo'n dag als deze? De NOS bood de oplossing door de hele etappe live uit te zenden. Ik weet nog zeer geschokt en emotioneel te zijn geweest bij het zien van de beelden.
Twee jaar geleden tijdens een afdaling van Hochfügen in Oostenrijk redde mijn helm waarschijnlijk mijn leven. Na een zware reisdag verliet ik het hotel om deze zware klim aan te doen. Als het klimmen al zwaar is vanwege de stijgingspercentages tussen 10 en 12% dan gaat afdalen heel snel. Nog vermoeid van de geleverde reis en inspanning daalde ik hard en onvoorzichtig af. De bocht kon ik onmogelijk houden, de begroeide bergwand kwam snel naderbij, brak mijn snelheid, deed mij van de fiets katapulteren en me met een salto op mijn hoofd landen. 'Krak' hoorde ik en dacht dat mijn rug of nek gebroken was. Gelukkig was ik in staat na te denken en op te staan. Mijn Giro Atmos had 'krak' gezegd en mij behoedt van invaliditeit of erger. Ik heb er overigens fysiek en emotioneel lang last van mijn val gehad.
Niet alleen daarom rij ik altijd met helm, behalve op de Tacx uiteraard, dat is te warm, maar ook esthetisch is het tegenwoordig zeer verantwoord. De meeste helmen laten zich niet vergelijken met de pothelmen van vele jaren terug. Ze zijn aerodynamisch en werken zelfs verkoelend. In mijn geval werkt een helm kapsel behoudend, notoire ijdeltuit die ik ben. Wellicht kent u mijn kapsel zonder helm; een grote bos haar met krullen. Als hier de wind vat op krijgt, ziet het eruit als een klassieke afro coup. Dat is op zich prima, alleen nestelen de vliegen zich er zo makkelijk in.
Gilling
"Hoe hard rij jij in augustus?" vraagt de man mij. Ik moet hem het antwoord deels schuldig blijven, "hard hoop ik", zijn mijn woorden. Even voorbij Wormer heb ik hem ingehaald. Vrijwel direct schakelt hij bij en blijft in mijn wiel. Na de eerder gememoreerde dialoog blijkt hij dezelfde kant op te gaan als ik. Dat is lang geleden realiseer ik me, dat ik met een onbekende een stuk op fiets en aan de praat raak. Of ik wedstrijden rijd? Zijn vraag vleit mij. Ik ontken en stel hem dezelfde vraag. "Vroeger wel," antwoordt hij. "Bij de amateurs heb ik Olympia's Tour gereden, Ronde van Polen, ... Enigszins onder de indruk vraag ik hem naar zijn naam. "Co Gilling," luidt zijn antwoord. "Bent u dan toevallig familie van Bas Gilling?" "Dat is mijn zoon!" antwoordt hij. Ineens snap ik zijn fiets. Een zwart roze Giant met T-Mobile erop. Fiets van zijn zoon. Bas heeft in het seizoen 2005-2006 bij een zekere Jan Ullrich in het team gereden. Zijn vader naast wie ik nu fiets, is drievoudig Nederlands kampioen marathonschaatsen op kunstijs (1977, 1980 en 1981). Ook won hij viermaal de KNSB cup. De schaatsinformatie heb ik van internet. Co zelf vertelt dat hij voornamelijk aan schaatsen heeft gedaan. Me dunkt! Ik informeer wat Bas momenteel doet (werkt voor Specialized in Geraardsbergen) en spreken kort over zijn periode bij T-Mobile. Co zegt: "je snapt zeker wel waardoor hij het niet kon maken bij de Duitse ploeg." Ik snap hem, zonder het D-woord te gebruiken.
Bij Avenhorn nemen we afscheid. Hij vervolgt zijn weg naar Warmenhuizen en ik ga naar Hoorn. Mijn training van twee uur zit erop. Een gemiddelde snelheid van 30,8 met een hartslag van 135. De 1000 van Jan zitten er bijna op. Ik heb een goede basis gelegd. Vanaf volgende week volg ik het trainingsschema van Adri van Diemen in Fiets.
Bij Avenhorn nemen we afscheid. Hij vervolgt zijn weg naar Warmenhuizen en ik ga naar Hoorn. Mijn training van twee uur zit erop. Een gemiddelde snelheid van 30,8 met een hartslag van 135. De 1000 van Jan zitten er bijna op. Ik heb een goede basis gelegd. Vanaf volgende week volg ik het trainingsschema van Adri van Diemen in Fiets.
Blues
Bent u ook zo bekend met het verschijnsel 'kerstblues' of 'oud en nieuw blues' of hoe het ook moge heten? Het gaat in ieder geval over dat moment dat de dagen op hun kortst zijn, de zomer even ver weg als dichtbij is en de zon het regelmatig laat afweten. Legio oplossingen zijn er op de markt voorhanden: daglichtlamp (mooi Scrabble woord), lichttherapieën. Heeft u wel eens aan een Tacx gedacht? De meeste wielrenners onder ons weten ongetwijfeld wat ik bedoel. Voor de onwetenden: je plaatst de racefiets in je warm gestookte huis, studeer of slaapkamer (wel even overleggen hoor) op een rollenbank, sluit deze aan op de computer, start het Tacx programma en gaat lekker fietsen in warmere oorden dan de onze. En weet je wat nou de gein is: je beult jezelf helemaal af, krijgt een prachtig bergpanorama voorgeschoteld en als klap op de vuurpijl ervaar je de zon die op het wegdek schijnt. Niks lichttherapie, het is geen december; gewoon zonnestralen op een deels beschaduwde bergweg, die puft en zucht van de warmte. Je voelt de banden aan het asfalt kleven, je krijgt dorst, het is benauwd, de zuurstof is ontoereikend, het zweet druipt van je gezicht. Kortom: een echt zomer gevoel! Heerlijk!?
Met mijn rit vandaag over de Ventoux (huiswerk) besluit ik mijn fietsseizoen. 5587 kilometer asfalt en rollenbank zijn onder mijn wielen doorgegaan gedurende 185 uur. Mijn gemiddelde snelheid was dit jaar 30,2 en het kostte mij 108.000 Kcal. Tevreden? Redelijk. Voorseizoen was deels geslaagd, maar na de Klimclassic was het over met de pret. Bewust vanwege onze kleine aanwinst Elisa. Nu zij wat groter is, kan ik de fietszaken weer eens goed op de rails krijgen. Het trainingsschema is tot en met de zomervakantie gemaakt.
Trainingsvolume van ruim honderd uur! Je zou er een depressie van overhouden. Zou de Tacx helpen?
Met mijn rit vandaag over de Ventoux (huiswerk) besluit ik mijn fietsseizoen. 5587 kilometer asfalt en rollenbank zijn onder mijn wielen doorgegaan gedurende 185 uur. Mijn gemiddelde snelheid was dit jaar 30,2 en het kostte mij 108.000 Kcal. Tevreden? Redelijk. Voorseizoen was deels geslaagd, maar na de Klimclassic was het over met de pret. Bewust vanwege onze kleine aanwinst Elisa. Nu zij wat groter is, kan ik de fietszaken weer eens goed op de rails krijgen. Het trainingsschema is tot en met de zomervakantie gemaakt.
Trainingsvolume van ruim honderd uur! Je zou er een depressie van overhouden. Zou de Tacx helpen?
Duivels
Woe to you, Oh Earth and Sea,
for the Devil sends the beast with wrath,
because he knows the time is short...
Let him who hath understanding reckon
the number of the beast for it is a human number,
it's number is Six hundred and sixty six"
(Iron Maiden: number of the beast)
Enigszins in twijfel gedompeld ga ik rillend en licht tollend naar buiten. De zondagavond heeft mij tot diep in mijn lever geraakt en wat is nu beter dan trainen om zo de kater uit mijn hersenpan te verjagen. De wind beukt me hard in het gezicht. De koppen staan op het IJsselmeer. Niet beter voor de Tacx gekozen? Lekker warm en behaaglijk binnen!
Via Ootje Konkel rij ik door Etersheim. De kerk in het dorpje zinnenprikkelt al jaren mijn duivelse fantasie. Was deze kerk vroeger een Satanskerk? Wikipedia leert dat de Amsterdamse Satanskerk het 100 jarige gebouw enige tijd huurde.
Via Purmerend kom ik op de weg langs het Noordhollands kanaal. Deze weg is één van mijn favoriete trainingswegen. Je kunt hier prima intervallen rijden. Het asfalt is prima, enige nadeel is het tegemoetkomende verkeer. Sommigen rijden hier als maniakken. Oplettendheid is geboden. Vandaag rijden er weinig auto's, de wind komt van opzij, zodat ik met Iron Maiden op mijn hoofd in overpeinzing wegzak. Ik neem de afgelopen trainingsperiode vanaf eind oktober in Toscane door. Vorig jaar ben ik veel te hard van stapel gefietst. Belachelijk zware Tacx trainingen in januari, waardoor ik nooit het gevoel van vorm heb gehad. Dit jaar ga ik trainen volgens de '1000 van Jan Moen'. Eerst 1000 kilometer in D1 en daarna verder. Momenteel heb ik er ruim 600 opzitten. Tevens heb ik een trainingsschema volgens de Fietscoach in Garmin gezet. Dit moet de opmaat zijn naar een succesvolle Amstel Gold Race, Klimclassic en tenslotte de Criquielion eind augustus. De vakantie is overigens ook geboekt: Pyreneeën en de Ventoux. Daar wil ik mijn tijd van 1u36 uit de boeken rijden. We gaan het zien.
Een sprintje bij de brug over het kanaal levert een duivels wattage op: 666. Des te bijzonder dat ik zojuist Iron Maidens 'number of the beast' op had. Pech gaat me toch niet achtervolgen? Ook mijn calorieën zijn beestachtig.
Twee uur na vertrek rijd ik Hoorn weer binnen. De kater is weg. Duivelsbeest.
for the Devil sends the beast with wrath,
because he knows the time is short...
Let him who hath understanding reckon
the number of the beast for it is a human number,
it's number is Six hundred and sixty six"
(Iron Maiden: number of the beast)
Enigszins in twijfel gedompeld ga ik rillend en licht tollend naar buiten. De zondagavond heeft mij tot diep in mijn lever geraakt en wat is nu beter dan trainen om zo de kater uit mijn hersenpan te verjagen. De wind beukt me hard in het gezicht. De koppen staan op het IJsselmeer. Niet beter voor de Tacx gekozen? Lekker warm en behaaglijk binnen!
Via Ootje Konkel rij ik door Etersheim. De kerk in het dorpje zinnenprikkelt al jaren mijn duivelse fantasie. Was deze kerk vroeger een Satanskerk? Wikipedia leert dat de Amsterdamse Satanskerk het 100 jarige gebouw enige tijd huurde.
Via Purmerend kom ik op de weg langs het Noordhollands kanaal. Deze weg is één van mijn favoriete trainingswegen. Je kunt hier prima intervallen rijden. Het asfalt is prima, enige nadeel is het tegemoetkomende verkeer. Sommigen rijden hier als maniakken. Oplettendheid is geboden. Vandaag rijden er weinig auto's, de wind komt van opzij, zodat ik met Iron Maiden op mijn hoofd in overpeinzing wegzak. Ik neem de afgelopen trainingsperiode vanaf eind oktober in Toscane door. Vorig jaar ben ik veel te hard van stapel gefietst. Belachelijk zware Tacx trainingen in januari, waardoor ik nooit het gevoel van vorm heb gehad. Dit jaar ga ik trainen volgens de '1000 van Jan Moen'. Eerst 1000 kilometer in D1 en daarna verder. Momenteel heb ik er ruim 600 opzitten. Tevens heb ik een trainingsschema volgens de Fietscoach in Garmin gezet. Dit moet de opmaat zijn naar een succesvolle Amstel Gold Race, Klimclassic en tenslotte de Criquielion eind augustus. De vakantie is overigens ook geboekt: Pyreneeën en de Ventoux. Daar wil ik mijn tijd van 1u36 uit de boeken rijden. We gaan het zien.
Een sprintje bij de brug over het kanaal levert een duivels wattage op: 666. Des te bijzonder dat ik zojuist Iron Maidens 'number of the beast' op had. Pech gaat me toch niet achtervolgen? Ook mijn calorieën zijn beestachtig.
Twee uur na vertrek rijd ik Hoorn weer binnen. De kater is weg. Duivelsbeest.
Aanslag
Vandaag, zondag 3 november, is het zover. Van verlatingsangst is geen sprake. De fiets is immers nog ergens tussen Toscane en Nederland. Afgelopen woensdag heb ik me in de winkel laten voorlichten en zijn ze aangeschaft. Vandaag blinken ze aan me voeten. Hardloopschoenen! Waarom in vredesnaam deze wissel? Ik plaats het liever in het kader van de afwisseling. Fietsen is mijn grote sportpassie, waar ik al jaren veel tijd en energie in stop. De tijd die noodzakelijk is om een goede conditie en kracht op te bouwen. Een beetje wielertraining is vanaf anderhalf uur en dat is erg minimaal. Van vele kanten heb ik begrepen dat een hardlooptraining korter en intensiever is. Kortom goed te combineren met mijn vaderschap. Bovendien wil ik mijn lichaam een andere prikkel aanbieden. Wellicht word ik hierdoor wat sterker en verminder ik mijn massa. Hardlopen zal dus in dienst van gebeuren. Komend jaar heb ik mezelf als doel gesteld, naast enkele toertochten te rijden, de Ventoux nogmaals aan te vallen. Extra kracht en vermindert gewicht kan hierbij geen kwaad.
Samen met mijn instructeur, zwager Samir, begeef ik me op het pad van hardloopland. We rennen met een snelheid rond de 10 kilometer richting Schouwburg, Visserseiland en Oostereiland. We doen twee korte intervallen. Ik moet erg wennen aan het lopen. Na een kwartier doen de benen akelig zeer. Conditioneel heb ik niet veel moeite. Een half uur training, vijf kilometer, finishen we. Ik voel me erg voldaan. Vele malen meer gesloopt dan na een fietstraining. Komende weken ga ik naar 10 kilometer toewerken. Uur duurtraining. Daarna zien we verder. En de fiets dan? De relatieproblemen zijn over.
Update 1
Een uur na de training loop ik de trap af. Lopen is een groot woord. Strompelend. Voel me 80 jaar. Wat een pijn in schenen, bovenbenen en heup. Wie pijn wil lijden...
Update 2
Het is inmiddels vier uur na de aanslag. Benen en heup voelen een stuk beter. Wordt vervolgd.
Herfst in Toscane
Herfst: overgang van leven naar dood. Het tijdelijk afsterven van de natuur in al haar volle glorie. Het onvermijdelijke van het jaar. Groen wordt rood wordt bruin wordt kaal. Het vager worden van het zonnelicht. Gelig. Het landschap komt tot rust. Het lijkt zich neer te leggen. De uitkomst staat al vast: kaal, guur, doods, stil en sereen. Winter wacht. Mens en dier schikken zich in hun lot. Rust nemen om weer op te bloeien. Supercompensatie in optima forma.
Afgelopen herfstvakantie zijn we met tutta la famiglia in Toscane geweest. We hebben een heerlijke week gehad met zalig eten, fantastische wijnen en mooi gezelschap. Voor het eerst met mijn beide dochters in het kloppende hart van Italië. Gefietst heb ik ook. Drie niet zulke lange tochten. De conditie is immers niet meer van dien aard dat de benen langere tochten dan 80 kilometer aankunnen. Zeker niet in heuvelachtige omstandigheden. Toch met volle teugen genoten. De laatste rit was een juweeltje met 'il mura di Massa' als zwaartepunt. Zeer zware klim vanuit het gehucht Massa. Aan massa bij de renner geen gebrek overigens. Drie kilometer gemiddeld 11% is zeer zwaar in topconditie. Laat staan in mijn herfstconditie. Het uitzicht op de bewolkte bergen van de Pratomagno (Apennijnen) vergoedt veel.
De Toscaanse omgeving is zich in haar lot aan het schikken. Vaal geel licht, bewolking en de wijnranken die zich tot rood laten kronen. Slechts ten dele helaas. Waar woorden sieren en tot fantasie kunnen prikkelen zeggen foto's soms evenveel dan hopelijk meer, maar zijn onlosmakelijk realistisch.
Afgelopen herfstvakantie zijn we met tutta la famiglia in Toscane geweest. We hebben een heerlijke week gehad met zalig eten, fantastische wijnen en mooi gezelschap. Voor het eerst met mijn beide dochters in het kloppende hart van Italië. Gefietst heb ik ook. Drie niet zulke lange tochten. De conditie is immers niet meer van dien aard dat de benen langere tochten dan 80 kilometer aankunnen. Zeker niet in heuvelachtige omstandigheden. Toch met volle teugen genoten. De laatste rit was een juweeltje met 'il mura di Massa' als zwaartepunt. Zeer zware klim vanuit het gehucht Massa. Aan massa bij de renner geen gebrek overigens. Drie kilometer gemiddeld 11% is zeer zwaar in topconditie. Laat staan in mijn herfstconditie. Het uitzicht op de bewolkte bergen van de Pratomagno (Apennijnen) vergoedt veel.
De Toscaanse omgeving is zich in haar lot aan het schikken. Vaal geel licht, bewolking en de wijnranken die zich tot rood laten kronen. Slechts ten dele helaas. Waar woorden sieren en tot fantasie kunnen prikkelen zeggen foto's soms evenveel dan hopelijk meer, maar zijn onlosmakelijk realistisch.
Relatieproblemen
Ik heb geen idee waar het precies mis is gegaan. Was het die korte onschuldige flirt twee weken geleden? Verder verliep de rit toch helemaal gesmeerd? Waarom toch de weerstand, de verwijten? Ik ben redelijk begripvol, maar zoals we het altijd hebben gedaan is gewoonweg niet vol te houden. Het leven verandert immers en de mijne zeker. Uit elkaar gaan is voor mij geen optie!
Twee weken hadden we het geluk toch nog aan onze zijde? Gelukzalig reden we samen een motregenachtig Limburg uit en de Voerstreek in. We voelden ons beiden happy. Ik genoot van de frisse, koele buitenlucht. De afdaling van Gieveldstraat leverde weliswaar een bijna ongeluk op met een belachelijk rijdende auto. Ik redde je net. Samen stonden we stil bij de Abbaye de Val Dieu. Ik draaide een heerlijk hoge cadans de volgende klims op. De vlagerige regen deerden ons niet.
Benauwd hebben we het ook gehad. Als eerste de afdaling van een gevreesde steile klim de Drolenval. Afdalen met de remmen dicht dus. Daarna samen genieten van het uitzicht op de Trasenster. Vervolgens ontdekten we een nieuwe klim die parallel aan de Côte de Foret ligt. Werktitel Gelivaux. Op sommige stukken behoorlijk steil, maar op prachtig asfalt. Een mailtje naar de organisatie van de Klimclassic is onderweg. Tot zover was er dus niets aan de hand. Is het dan misschien de Hallembaye? Heb ik daar je moreel gebroken? En ik dacht alleen maar aan de mijne. Waarom toch deze klim aan het einde genomen? Een klim behoort lang, niet al te steil, haarspeldbochten, bijkans verlaten en getooid met fluisterasfalt te zijn. De Hallembaye is niets van dit alles. Steil, bijkans rechtdoor, voorbij zoevend autoverkeer. Hellembaye zou een toepasselijker naam zijn.
Vandaag hadden we duidelijk verschillende ideeën over de training. Ik wilde het rustig houden, jij wilde knallen. De twee wielrenners die we vanuit de start in Hoorn bewust lieten rijden, moesten toch bijgehaald worden. Dat er één uiteindelijk moest lossen, was niet mijn intentie, maar gelachen hadden we. Uiteindelijk bereikten we samen Hoorn met een gemiddelde van bijna 33. Jij was intens tevreden, ik uiteindelijk ook. Zonder morren liet je mij je liefkozen alvorens ik je bij de andere fietsen ophing. Carbon is als echte liefde: beiden roesten niet.
Twee weken hadden we het geluk toch nog aan onze zijde? Gelukzalig reden we samen een motregenachtig Limburg uit en de Voerstreek in. We voelden ons beiden happy. Ik genoot van de frisse, koele buitenlucht. De afdaling van Gieveldstraat leverde weliswaar een bijna ongeluk op met een belachelijk rijdende auto. Ik redde je net. Samen stonden we stil bij de Abbaye de Val Dieu. Ik draaide een heerlijk hoge cadans de volgende klims op. De vlagerige regen deerden ons niet.
Vandaag hadden we duidelijk verschillende ideeën over de training. Ik wilde het rustig houden, jij wilde knallen. De twee wielrenners die we vanuit de start in Hoorn bewust lieten rijden, moesten toch bijgehaald worden. Dat er één uiteindelijk moest lossen, was niet mijn intentie, maar gelachen hadden we. Uiteindelijk bereikten we samen Hoorn met een gemiddelde van bijna 33. Jij was intens tevreden, ik uiteindelijk ook. Zonder morren liet je mij je liefkozen alvorens ik je bij de andere fietsen ophing. Carbon is als echte liefde: beiden roesten niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)