Het weer speelde zowel vandaag als gisteren een belangrijke rol in de planning van de training. Zowel gisteren als vandaag vielen de mussen dood van het spreekwoordelijke dak. Met dien verstande dat vandaag de buienradar angstvallig in de gaten wordt gehouden. Enkele keren met Frits contact gehad. Hoe zien de voorspellingen eruit? In de vooravond zou het moeten lukken. Om half zeven ben ik bij Frits in Edam. Samen rijden we via het Schouw en Purmerend naar onze huizen. Fietsen zorgt voor een flinke verkoeling. Eenmaal halt gehouden bij een stoplicht valt de warmte als een deken over ons heen. Krijg daarom ook snel last van mijn ademhaling (astma). Als ik ook kramp voel opkomen is het prettig dat Purmerend al achter ons ligt. Bij Oosthuizen monsteren we de opkomende grijze lucht. Frits draait om om naar Edam te rijden en voor mij is het nog een klein stukje. Bij Hoorn zie ik de windmolen stilstaan. Echt, het kan windstil zijn in Noord Holland! Als ik de straat inrijd, begint het flink te waaien. Momenteel regent en onweert het flink! Dus erg blij met de buienradar.
Deel 3
Vandaag is de officiële start van het derde deel van mijn fietsseizoen; de voorbereiding richting de Giro delle Dolomiti. Deze Giro is een zesdaagse cyclo rondom Bolzano in de Dolomieten, Italië. Vanaf zondag 31 juli zal er elke dag één klim op tijd worden geregistreerd waaruit een algemeen klassement wordt opgemaakt. Zondag: 85,8 km/1677 hm; passo Mendola
Maandag: 88,3 km/1980 hm; passo Pampeago (10 km á 10,5%)
Dinsdag: 140,2 km/2128 hm; passo Nigra & Val S. Nicolo
Woensdag: rustdag
Donderdag: 155,6 km/3235 hm; Sellaronde met registratie op Pordoi
Vrijdag: 63.2 km/1851 hm; passo dello Stelvio
Zaterdag: 61,1 km/381 hm; passo Prissiano
De laatste dag is er een om zorgeloos rond te rijden, maar de rest ... In ieder geval is mijn voorbereiding na twee rustweken vandaag begonnen. Graag had ik buiten getraind, maar om nou de net gepoetste Trek de regen in te sturen. De Tacx Bushido moest eraan geloven. Dat rijdt toch een stuk geluidlozer dan de Tacx Fortius! Uiteraard heb ik de Sellaronde gedaan en wel in D1. Wil de komende week flink wat D1 trainingen gaan doen.
Het sluitstuk van dit derde deel van het seizoen gaat wellicht toch de Vélomédiane Criquielion worden. De Giro en de overige dagen in de vakantie wil ik als voorbereiding gaan gebruiken voor de Criq; een zware cyclosportieve wedstrijd met start en finish in La Roche en Ardennen. De lengte is ongeveer 170 km met 3300 hm. Zware aan deze koers is het continue op en afrijden van de vele, voornamelijke steile, hellingen waaronder de Mur de Vélomédiane en de zwaarste klim van België: la Haussire. Ik heb deze tocht al enkele keren gedaan. Als de vorm beetje goed is, wil ik mijn persoonlijke recordtijd uit de boeken rijden.
Les Trois Ballons: epiloog
Bijna een week na les Trois Ballons. Ik had een pracht van een herstelweek gepland: schoolkamp met groep 7/8. Vertrek dinsdag en vrijdag terug! Echt verstandige zet. Nee hoor. Was heerlijk en flink gefietst (een kleine 100 kilometer) door het prachtige Gaasterland. Dus ook wat kunnen klimmen! En nu tijd voor een korte terugblik op mijn voorbereiding naar de drie ballonnen.
Mijn voorbereiding liep naadloos over op het afsluiten van mijn vorige seizoen. Ik heb welgeteld drie rustdagen genomen. Na enkele dagen CCR/Ardennen in oktober is mijn voorbereiding begonnen. De eerste maanden heb ik heel veel D1 getraind en dan met name op de Tacx. In november was het immers slecht toeven op de besneeuwde Hollandse wegen. In de maanden daarop volgend ben ik stelselmatig D2 in gaan bouwen. Eerst korter blokken in lage D2 zone en dit langer en intensiever opgebouwd. Op Mallorca was ik ook dan ook al redelijk in vorm. Helaas gooide de knie wat roet in het eten. Via Vlaanderen, Veenendaal, Eifel, Steven Rooks, en de vele bezoekjes aan de Utrechtse heuvelrug en omgeving heb ik goed aan D3 kunnen werken. Resumerend is deze voorbereiding me uitermate goed bevallen. Denk dat ik in vorm aan de start stond.
Normaal gesproken ben ik niet van de tijden en prestaties, maar voor deze keer wil ik voor mezelf een uitzondering maken. Kreeg tijdens schoolkamp mijn Trois Ballons resultaat door Arno doorgemaild. Sta er versteld van:
Op de 120ste plek overall geëindigd en 46ste binnen mijn leeftijdscategorie van de 30-39 jarigen! Hoe raar het ook wellicht staat; ben trots op mijn prestatie! Bedankt trouwens voor de leuke reacties op mijn Trois Ballons verslag.
Normaal gesproken ben ik niet van de tijden en prestaties, maar voor deze keer wil ik voor mezelf een uitzondering maken. Kreeg tijdens schoolkamp mijn Trois Ballons resultaat door Arno doorgemaild. Sta er versteld van:
120 | 691 | Delvecchio Roberto | 07 h 19 mn 25 s | D | 46 | Hoorn |
Op de 120ste plek overall geëindigd en 46ste binnen mijn leeftijdscategorie van de 30-39 jarigen! Hoe raar het ook wellicht staat; ben trots op mijn prestatie! Bedankt trouwens voor de leuke reacties op mijn Trois Ballons verslag.
Trois Ballons: wat doe je jezelf aan?
Donderdag: verkenningstocht
We zijn gisteren in Champagney aangekomen. Regen. Uiteraard zou ik willen zeggen. Arno, Jan en ik gaan vandaag de openingsklim van zaterdag: Ballon de Servance verkennen. Vanuit Champagney, eveneens de start van zaterdag, klimt de weg langzaam omhoog. Als de splitsing Ballon de Servance/La Plance des Belles Filles zich aandoet begint de Servance echt. Een ieder zoekt zijn eigen tempo en ritme. Aanvankelijk loopt het best, maar spoedig hakt de 10% erin. Hoe zat het ook alweer? De eerste dag ben je toch nooit goed? De laatste kilometer vind ik weer iets terug wat op klimmen lijkt. Bovenop wacht ik op de anderen. Arno vindt het best zo. Jan vergezelt me naar de Ballon d'Alsace. Afdaling van de Servance is gevaarlijk. Onoverzichtelijke bochten, los grind. Blij dat we beneden zijn. De Alsace is vanuit Saint Maurice een prachtige gelijklopende klim. Strak 7% leidt de weg ons door bebossing naar de top. Klimmen gaat me inmiddels beter af. Boven trekken we jasjes aan en doen de prachtige afdaling naar Giromagny. Veel haarspeldbochten en goed asfalt. Dit is pas dalen! In Giromagny rechtsaf en na een paar kleine klimmetjes zijn we terug op camping.Vrijdag: toch wat doen
Gaan we fietsen of nietsen? Gisteravond hebben we de slotklim per auto verkend. We vielen elkaar nog net niet huilend in de armen. Wat een hufter! Ik opperde om deze vandaag te doen. Mijn voorstel werd resoluut afgewezen. Ik zag al dat omkoping geen enkele zin had. Bovendien is de Ballon d'Alsace vanuit Giromagny trainingstechnisch een beter alternatief. Medekampeerder Marcel, en net als Arno lid van CTWT, vergezelt ons. Om in de zone te komen heb ik aan het begin van de klim muziek opgezet. Klimmen met Iron Maiden. Kan me goed concentreren en rijd gestaag naar boven. Rij een blok vijf minuten D3. Gaat goed. Dit belooft wat voor morgen! Op de top heb ik 300 watt gereden tijdens de beklimming met hartslag in D2. Mentale boost. In de zone!
Zaterdag: Trois Ballons
Regen tikt op de auto. Balend zittend Jan en ik te dubben. Gevaar, geen zin, waarom? Vragen die je jezelf niet moet stellen vlak voor zo'n zware tocht. Even voor zeven uur is het droog. Opgeven is geen optie schiet door mijn hoofd. Even later bevind ik me in de tent om wat andere kleding aan te trekken. Arno staat in de startblokken. Jan gaat niet. Voelt zich al tijd niet goed en neemt een verstandige beslissing.
 |
| Na regen komt... |
In de startstraat is het druk. Een laatste regenwolk trekt weg. Geklik van pedalen. De menigte beweegt. Champagney uitrijdend zie ik de eersten liggen. Gladde spoorstaven. Moet ergens lachen. Ziet er komisch uit. Links en rechts schieten renners me voorbij. Laat maar, denk ik. De Servance doemt op. Eindelijk klimmen. Mezelf laverend langs anderen ga ik in goed tempo omhoog. Word niet ingehaald en kan links blijven rijden. Bovenop jas aan en de afdaling. Deze gaat voorspoedig. Wel ontzettend koude en witte handen.
Na Le Thillot word ik aan mijn shirt getrokken. Naar achteren kijkend zie ik het lachende gezicht van Marcel. De Col d'Oderen wacht. Een kalme aanloop. Ik nestel me voorin. Als het wat steiler wordt, trek ik mezelf in gang. Achter me wordt stevig gelost. Heb zin in muziek. Oortjes in, Iron Maiden op en de eerste klanken van 2 minutes to midnight doen me versnellen. Spoedig over de top en afdaling insuizen.
De Grand Ballon belooft een makkie te worden. Lang maar gestaag. Waarom dan rechtdoor? Huh. Oh nee, verkeerde klim geïmagineerd. Deze klim ken ik als afdaling: Col de Bramont. Korte afdaling en de Grand Ballon op over een zeer slechte asfaltweg. Zo goed als de Bramont ging, dit is aanharken. Bovenop formeert zich een groepje en rijden we over de route des Cretes. Top van de Grand Ballon nadert. Nog een stuk echt klimmen en dan ....ravitaillering. Ik zit op de tweede rij. Hoe hard zullen ze gaan? Dit gaat me te langzaam en voor ik het weet zweept Iron Maiden me op om te versnellen en weg ben ik. Hoeveel zitter er in mijn wiel. Schrik! Niemand. Doorrijden dan maar en ben snel boven. Drinken en voedsel inslaan en naar beneden. Ik prop de droge cake weg in mijn mond. Tafelmanieren heb ik al niet, maar dit is waarschijnlijk niet om aan te zien. We zoeven naar beneden. In Willer sur Thur moeten we lang wachten om de grote weg over te steken. Eindelijk mogen we.
In grote groep is het direct de Col du Hundsruck op. Spoedig rij ik met een landgenoot voorop. Als hij later ook moet lossen ben ik weer 'alleen'. Altijd op klein verzet draai ik omhoog. Smalle afdaling en dan ben ik in 'niemandsland'. Een lange weg naar de Ballon d'Alsace. Zon op de kop en wind tegen. Groepje formeren? Deze zitten echter piependood of willen gewoon niet. Dan niet. Geen zin om anderen te laten profiteren rij ik weg en bevind me tussen twee groepen in. Beter! De Alsace begint me te nekken.Verstand op nul en blik op oneindig. Mooie klim. Dat weer wel. Afdalen, de lange lus in groep. Verstand blijft op nul en dan La Planche des Belles Filles....
Handgeklokte tijd: 7:07. Officiële tijd. Geen idee? Waarschijnlijk rond de 7:20. Ik zoek het nog eens op. Of eigenlijk ook niet. Interesseert me niet. Heb voor mijn gevoel uitstekend gereden, maar blij ben ik bovenop niet. Dit is 'een brug te ver of moet ik zeggen 'een kilometer of wat te ver'. Wat doe je jezelf aan?
Fleche de CCR
Geen Waalse Pijl
Ook Belgische koersen blijken moeite te hebben met verkrijgen van toestemming van gemeentes om een troep op hol geslagen wielrenners door hun straten te laten rijden. Terecht denk ik na Steven Rooks. Annemarie, eigenaresse van het CCR, informeerde alle gasten enkele weken geleden over het niet doorgaan van de Waalse Pijl. Daarop stelde ik haar voor om zelf een tocht te organiseren. En zo geschiedde het...inclusief ravitaillering van Annemarie en zus Heleen bovenop de Côte de Brume, de eerste toerversie van de CCR'se Pijl: beter Fleche de CCR, met als parcoursbouwer ondergetekende.
Slechte nacht
Hoe kan het toch; de hele vrijdag moe en als je dan eindelijk kunt gaan slapen, niet kunt slapen. Hartslag die bonkt alsof je ergens in een house party zit. Gebroken wakker geworden vandaag. Licht ontbijt nuttigen en de fiets klaarzetten.
Route
Zo langzamerhand ken ik de omgeving van de Ardennen goed. De Fleche de CCR voert ons over bijna dezelfde wegen als onze tocht van gisteren. Maquisard, Rosier maar dan de Thier de Coo. Heerlijke klim over prachtig asfalt. Begint meteen stevig, vlakt kort af en daarna lange stukken aan de 10-11%. Alvast wennen aan de slotklim van Trois Ballons. Eenmaal in het bos krijg je 'em voor je snufferd. De 16% vliegen je om de oren. Lijkt op de Mortirolo. Afdalen naar Stavelot waar we de Stockeu oprijden, lange versie ditmaal. Eenmaal op de Stockeu komt een andere wielrenner me achterop rijden. Ik laat hem voorbijgaan en besluit op 5 meter te blijven hangen. Dit houd ik goed vol, sterker nog, ik lijk dichterbij te komen. Als de slotmeters eraan komen, kan ik enigszins versnellen en steek hem voor de top voorbij. Heerlijk is dit toch! We kletsen wat: hij heeft een prachtige Feld fiets. Vol carbon uiteraard en op de voorvork prijkt een chip; wedstrijdrijder dus. Heerlijk ego strelend.
Ravitaillering
De Stockeu is na het monument van Eddy Merckx een lange klim en leidt ons naar het dorpje Wanne. Hier staat een herdenkingsmonument ter nagedachtenis aan de gesneuvelde soldaten tijdens de tweede wereldoorlog. We suizen over de prachtige afdaling van d'Aisomont en beklimmen vervolgens in Trois Ponts de côte de Brume. Bovenop staan Heleen en Annemarie met een prachtige bevoorrading te wachten. Het water wordt uit een bron getapt. Steven Rooks organisatie: eat your heart out. Daarna rijden Jan en ik kop-over-kop de Brume af en doen de laatste klim: la Vecquee. Lange klim. Ik rijd deze rond 300 watt omhoog. Dit moet de opmaat voor volgende week zijn. Bij het CCR hebben we weer een gemiddelde van 28 km/uur gedaan.
Hersteld
Ben nog nooit zo goed hersteld van deze inspannende dagen. Ook vandaag kon ik gemakkelijk de D3 zone halen. Vorm dus! De teller staat na drie dagen Ardennen op 331 kilometer. De totaalstand is 4750 kilometer. Vogezen: here we come!
Ook Belgische koersen blijken moeite te hebben met verkrijgen van toestemming van gemeentes om een troep op hol geslagen wielrenners door hun straten te laten rijden. Terecht denk ik na Steven Rooks. Annemarie, eigenaresse van het CCR, informeerde alle gasten enkele weken geleden over het niet doorgaan van de Waalse Pijl. Daarop stelde ik haar voor om zelf een tocht te organiseren. En zo geschiedde het...inclusief ravitaillering van Annemarie en zus Heleen bovenop de Côte de Brume, de eerste toerversie van de CCR'se Pijl: beter Fleche de CCR, met als parcoursbouwer ondergetekende.
Slechte nacht
Hoe kan het toch; de hele vrijdag moe en als je dan eindelijk kunt gaan slapen, niet kunt slapen. Hartslag die bonkt alsof je ergens in een house party zit. Gebroken wakker geworden vandaag. Licht ontbijt nuttigen en de fiets klaarzetten.
Route
Zo langzamerhand ken ik de omgeving van de Ardennen goed. De Fleche de CCR voert ons over bijna dezelfde wegen als onze tocht van gisteren. Maquisard, Rosier maar dan de Thier de Coo. Heerlijke klim over prachtig asfalt. Begint meteen stevig, vlakt kort af en daarna lange stukken aan de 10-11%. Alvast wennen aan de slotklim van Trois Ballons. Eenmaal in het bos krijg je 'em voor je snufferd. De 16% vliegen je om de oren. Lijkt op de Mortirolo. Afdalen naar Stavelot waar we de Stockeu oprijden, lange versie ditmaal. Eenmaal op de Stockeu komt een andere wielrenner me achterop rijden. Ik laat hem voorbijgaan en besluit op 5 meter te blijven hangen. Dit houd ik goed vol, sterker nog, ik lijk dichterbij te komen. Als de slotmeters eraan komen, kan ik enigszins versnellen en steek hem voor de top voorbij. Heerlijk is dit toch! We kletsen wat: hij heeft een prachtige Feld fiets. Vol carbon uiteraard en op de voorvork prijkt een chip; wedstrijdrijder dus. Heerlijk ego strelend.
Ravitaillering
 |
| Monument op de Wanne |
Hersteld
Ben nog nooit zo goed hersteld van deze inspannende dagen. Ook vandaag kon ik gemakkelijk de D3 zone halen. Vorm dus! De teller staat na drie dagen Ardennen op 331 kilometer. De totaalstand is 4750 kilometer. Vogezen: here we come!
 |
| Ravitaillering met Annemarie en Heleen |
De dag erna...
Hoe staan de benen ervoor is de vraag? Antwoord: prima. Vanuit CCR is het de Hautregard oprijden. Meestal doet dit flink zeer na een dag koers. Vandaag niet. Even buitenblad tot op de top om de restanten melkzuur definitief uit de spieren te jagen. De eerst volgende klim is de Maquisard. Sinds twee jaar is deze klim vanaf de andere zijde in Luik-Bastenaken-Luik opgenomen. Afdalen naar Spa en langs de fabrieken van de gelijknamige bubbeltjeswaterfabrikant rijden we naar de Rosier. In eerste instantie willen we rustig rijden, maar zoals zo vaak worden afspraken spoedig 'geschonden' en rijden we in eigen tempo omhoog. Gaat goed en graag had ik mijn data van de Garmin afgelezen, maar deze laat mij net zoals gisteren in de steek. Ik schat een gemiddeld wattage van rond de 340 watt. Prima dus. Een lange afdaling naar Trois Ponts volgt.
Geintje met Jan uithalen? In Trois Ponts ligt Les Hézalles, een klim met pieken rond de 20-25% en Jan kent het hier niet. 'Heb je 'em op het binnenblad?' roep
ik Jan toe. De klim is namelijk nog niet zichtbaar. Spoedig doemen de steile stroken op. Op het kleinste verzet rijd ik vlot naar boven. Na Les Hézalles wederom naar Trois Ponts afdalen voor de Cote de Brume; eveneens een schitterende klim. Wat bevalt dit beter dan met z'n allen Rooks of iets dergelijks fietsen. Koffie volgt na de afdaling en langs de Lienne vervolgen we onze rit. Laatste klim is La Vecquee, een klim die voor de Maquisard plaats heeft moeten maken in L-B-L. De tussenstop heeft ons beiden geen goed gedaan, toch slaag ik om de lange klim rond 300 watt op te rijden. Dat moet het tempo voor Trois Ballons worden. Met een gemiddelde van 28,1 en een afstand van 75 kilometer met 1250 hoogtemeters komen we in het CCR aan. Moe maar voldaan!
 |
| Op Les Hézalles |
Steven Rooks Classic
De vorm is goed, moreel (lees moraal) mogelijk nog beter. Het klimmen ging erg goed en de duur was ook geen probleem. Dan toch een waardeloze rit. Het is mogelijk.
We zijn rond half tien gestart met grote groep. Kennis gemaakt met ex wereldkampioen bij de amateurs en huidig Eurosport verslaggever
We zijn rond half tien gestart met grote groep. Kennis gemaakt met ex wereldkampioen bij de amateurs en huidig Eurosport verslaggever
 |
| Frits en nieuwe binnenband |
Danny Nelissen. Na de start rijdt Jan meteen flink door. Zijn we toch weer met drie: Jan, Frits en ik. Een half uur later sluit Jacco aan en kunnen met vier doorrijden. Dit is buiten het stootlek van Frits gerekend. Het is flink druk op de weg en na ruim 80 kilometer naderen we de eerste ravitaillering. Druk! Doorrijden dus. Parcoursbouwer Aart Vierhouten heeft een prachtige lus door de Ardennen naar Redoute gelegd. In de afdaling naar Aywaille word ik bijna van de weg gedrukt door een achteruit rijdende vrachtwagen. De hele dag merk ik overigens vijandigheid van de Belgische automobilist. Ik begrijp ze inmiddels! De Redoute loopt goed, maar heb weinig goesting om er een tijd neer te zetten. Mooi beeld van groep koeien die ons aankijken: kuddedier observeert kuddedier schoot mij te binnen met hartslag 180. De volgende ravitaillering is ook ontzettend druk. Ik heb inmiddels flinke maagkrampen (door Brinta en weinig vocht) dat alleen zitten nog redelijk te doen is. Ook de knie speelt op. In Trooz duiken we een café in om de bidons te vullen. Het vocht in mijn maag doet de last verminderen.
Het tweede deel van de route hebben we een stevige wind op de kop. Les Waides is de tweede tijdmeting. Een serieuze gedachte tot het realiseren van een goede tijd rolt spoedig mijn hoofd uit: weinig motivatie en een beginnende kramp door het weinige vocht. De derde ravitaillering biedt rust...en water in plaats van sportdrank. De irritatie loopt flink bij me op. Na het oversteken van de Maas ga ik mijn eerste keer de Hallembay doen: een klim die vroeger in de Amstel Gold Race zat. Pittige klim met stroken rond de 13%. Het laatste stuk tot de finish in Maastricht verloopt verder voorspoedig.
Waarom dan toch een waardeloze rit? Twee redenen: organisatorisch en collega fietsers. De ravitaillering kende een slechte doorloop met water en goedkope Lidl muesli repen (die hetzelfde effect hebben als een hap zand)!!! De verzorging was vorig jaar stukken beter. Ook het gedrag van mijn medefietsers....drie rijen dik naast elkaar, losse handen dalen, toch weer helmlozen, roekeloos rijgedrag. Ik kan me voorstellen dat gemeentes zoals Hervé ons weigeren. Dit hebben we allemaal aan ons zelf te danken. Heb mijn buik ervan vol. Niet het stuitende asociale gedrag, maar ook het toenemende gevaar door zichzelf overschattende fietser. 170 kilometer rijden is niet niks; doe dit dan ook niet nauwelijks getraind! Onze sport en deze leuke cyclosportieve uitdagingen worden kapot gemaakt door fietsers en klein beetje door een slechte organisatie als deze. Liever zelf parcoursen bouwen, klassiekers narijden of rustige toertochten. Laatste detail: na inleveren van je polsband kun je kiezen tussen vijf euro of een herinneringspakket t.w.v. 15 euro. Twee flessen Sanex en tijdschriften. Auto en Men's Health. Dan verwacht je toch wat anders. Leuk voor vrouwen.... maar niet heus. Had helaas een leuk blog verslag neergezet, maar dit is niet anders zo.
Morgen is het zover: de Steven Rooks Classic. Is voor mij niet een doel op zich, maar een mooie trainingstocht in de aanloop naar les Trois Ballons van volgende week. Super mooi weer wordt voorspeld. Jammer dat het parcours door ontzegging van diverse gemeentelijke vergunningen zo veranderd is. Even goed heeft parcoursbouwer en ex prof Aart Vierhouten er een interessant en uitdagend Rooks van gemaakt.
Gevoel
Soms zit het mee, soms zit het tegen en soms gaat het geweldig. Vandaag was het laatste het geval. Een heerlijke D1 training met Arno, Norbert en Pim gedaan. Ditmaal hebben we dan ook echt D1 getraind. Lekker tempo gedraaid, af en toe een klein sprintje en genoten van prachtige Hollandse wolken! Tja, waar een mens al niet blij van kan worden. Een heerlijk gevoel: vorm!
Trainingsweekend Eifel
Vrijdagmiddag staat Frits met de auto voor de deur om samen naar Stadtkyll in de Eifel te rijden. Norbert heeft een trainingsweekend georganiseerd en is vanochtend vroeg met Jan en Ruud al naar de Eifel gereden. Onderweg heb ik via sms contact met Jan. Hij meldt hagelstenen in de Eifel. 'Tuurlijk Jan', is mijn gedachte. Je neemt me wel eens vaker in de maling. Vlakbij Stadtkyll blijkt het echter waar te zijn. Witte korrels sieren de berm van de snelweg.
 |
De Eifel is een middelgebergte in het westen van Duitsland. Hoogste punt van de Eifel is de Hohe Acht (747m). Geologisch gezien behoort de Eifel bij de Ardennen. De Eifel ligt in de Duitse deelstaten Noordrhein Westfalen en Rheinland Pfalz. Hotel Ponyhof is gesitueerd in het dorpje Stadtkyll van het district Vulkaneifel; een gebied met vulkanische activiteit tot 10.000 jaar geleden. Westelijk ligt de Schneifel en oostelijk de Hohe Eifel met de Hohe Acht. Stadtkyll is een klein plaatsje met ongeveer 1500 inwoners, liggend aan de rivier de Kyll. Stadtkyll genoot jarenlang bekendheid als kuuroord (Luftkurort). Hierdoor trok het stadje de nodige toeristen en is er aan de zuidkant van het stadje sinds jaren een groot vakantiepark, gelegen in het dal van de Wirft.
De zon schijnt, de lucht is blauw, Teletubbies kom maar gauw (uit hotel Ponyhof). Het weer is schitterend en rond half tien rijden we met vijf man richting eerste helling. Inmiddels ken ik de fietsende onstuimigheid van (fiets)vriend Jan. Als de eerste helling opdoemt, weet ik waar ik plaats moet nemen. Juist ja, Jan's achterwiel. Jan heeft aan de voet altijd een knallende demarrage in de benen. Ik kan Jan goed volgen en neem de kop over. Na de top stelt Norbert voor om de groep te splitsen vanwege niveauverschil. Prima voorstel. Heb de route in de Garmin zitten en we zetten koers naar Hohe Acht. Onderweg komen we nog enkele bulten tegen; we vliegen er omhoog. De Hohe Acht is de langste klim van de dag en zoals eerder gememoreerd de hoogste top in de Eifel. De klim gaat me redelijk goed af. Iedereen kiest zijn eigen tempo en rij daardoor niet bepaald volle bak omhoog. Leuke van in groep klimmen is het competitiegedrag en de bijkomende prettige bijkomstigheid dat we elkaar naar hoger niveau brengen. Naast de Hohe Acht loopt overigens het Formule 1 circuit van de Nürnburgring. In het dorpje Kerpen pauzeren we en nuttigen bij een bakkerij torte met koffie. Na de onderbreking is het niet ver meer rijden naar Stadtkyll. De Garmin laat me echter flink in de steek: de navigatiekaart valt telkens uit (daarom ook geen routekaart op blog). Dit ongemak voorkomt niet dat de geplande route ons dwars door een bos leidt. Dit is het lastige van routes plannen op internet; een mooi weggetje op Google maps kan een onvervalste sterrato klim of zanderig bospad zijn. Dus rijden we over onverharde paden door het bos en voelen ons bijkans MTB'ers. Na een stevige klim zien we tot onze opluchting het einde van het bospad en in de verte onder ons: Norbert en Ruud op een prachtige, zwarte asfaltweg. Wij rijden verder over macadam en komen kort na de anderen bij het hotel aan.
 |
| Daar waar bospad in asfalt overgaat |
De zon scheen, de lucht was blauw, regen komt nu gauw. Angstvallig houden we de lucht in de gaten. Onweer, regen en mogelijk hagel is ons voorspeld. Na eerdere fietsscenario's zoals Hohe Acht 6 maal bedwingen, Limburg en zelfs rondje Posbank overboord te hebben gegooid, gaan we rondom Stadtkyll fietsen. Mocht het noodweer losbarsten, zijn we in ieder geval snel bij het hotel terug. Spoedig begint het wat te regenen, maar veel stelt dat niet voor. Norbert heeft een leuke klim voor ons in petto en bij deze doop ik haar tot de Schüllerberg. In het dorp Jünkerath loopt de weg steil omhoog. De Garmin geeft 11, 12 en zelfs 13% aan om daarna over te lopen in de gestage 10%. Op het kleinste verzet rij ik omhoog. Achter me zie ik Norbert komen en besluit in te houden. Gezamenlijk rijden we het dorpje Schüller binnen. Met de anderen vervolgen we de route naar Stadtkyll en rijden nogmaals hetzelfde rondje. Na de tweede keer Schüllerberg besluit ik om te keren, af te dalen en nogmaals omhoog te rijden. De anderen vervolgen de ronde via Stdatkyll en kom ik later weer tegen. Deze derde maal wil ik de klim volle bak aangaan tot einde. Dit lukt me erg goed. Gedurende 5 minuten rij ik aan 375 watt: de magische grens van 5 watt per kg. In Stadtkyll gaan Norbert en Ruud naar het hotel terug en Jan, Frits en ik willen De Schüllerberg nu in rustig tempo beklimmen. Voor de klim stel ik de mannen voor om de eerste zaterdagklim te doen. Deze heuvel loopt zo lekker dat we deze twee maal beklimmen. Als toetje nemen we dan de Schüllerberg voor onze rekening en fietsen uit.
Deze dagen waren erg welkom. Gezelschap en hotel meer dan aangenaam. Lekker gegeten ook. Over de conditie en vorm ben ik tevreden. Ook de omgeving is ik erg mooi alleen trainingstechnisch (dank voor woord Arno) en klimtechnisch niet geweldig. Liever de westelijk gelegen Ardennen. Meer lange gestage klims afgewisseld met korte en heel steile klims. De klims in ons deel van de Eifel waren afgezien van de Hohe Acht erg kort en slechts een enkele keer zwaar.
Moeder aller gemiddeldes
Zoals ik in mijn vorige blogbericht aankondigde: dinsdag wordt het tijdrit/interval rijden in de Mijzepolder. Mijn reisgenoten vanaf Hoorn zijn Arno op zijn Argon TT en Jan op zijn Fondriest Super Diesel. Even beetje bijkletsen en spoedig rijden we de brug op de Mijzepolder in. Meteen wordt er flink de pees opgelegd door mijn companen. Bij de brug naar Ursem pikken we medeblogger Martin op. Gang maken, kijken of iedereen zit en karren maar. In de bebouwde kom van Schermerhorn rijden we rustig vanwege mogelijk gevaar, maar buiten Schermerhorn wordt het gaspedaal snel ingedrukt. Regelmatig tegen de 50 kilometer per uur aanschurkend rammen we windje mee, totdat we de brug tegenkomen waar we de polder binnenkwamen. Dan wordt het tegen de wind in stoempen.
Volgens mij hebben we drie rondes gereden, maar ik zou het niet met zekerheid kunnen zeggen. Gedachten heb je niet tijdens tijdrijden. Alle gedachten die je hebt, lijken je achterhoofd uit te rollen. Benieuwd wat er op het wegdek aan gedachten ligt.
In vorm? Pfoehhh. Ja ik denk het wel. Om populair te stellen: ´tijdrijden is niet mijn ding´. Maar wel is de moeder aller gemiddeldes bereikt: bijna 38 kilometer per uur. Da´s pas vorm!
Vorm?
Afgelopen zondag op de terugweg naar Hoorn bespraken Arno en ik het woord vorm. We hadden net twee zalige rondjes Posbank gedaan. 'Vorm is pijn lekker vinden', luidde onze conclusie. Ietwat sadomasochistisch? Wellicht, maar is de (wieler)sport niet sadomasochisme pur sang?
Om het begrip vorm nader uit te leggen: de inspanning doet zeer tijdens de klim, maar op een of andere manier minder dan anders. Met anders bedoel ik in bijvoorbeeld december. Dan ben je immers (nog) niet in vorm. Hier raak ik een ander vlak. Conditie. Om überhaupt vorm te hebben, heb je conditie nodig. En het liefste een hele goede conditie. Conditie ontstaat door het lichaam regelmatig te belasten door middel van training, te rusten en dan afwisselend zwaarder en lang te belasten. Het lichaam past zich aan de omstandigheden aan en heeft van nature de neiging zichzelf tegen de belasting te wapenen. Hierdoor neemt conditie en kracht toe. Overigens is dit geen oneindig principe. Te veel en te hard trainen leidt tot vermindering van conditie!
Conditie en vorm zijn twee lastig te bevatten begrippen. Mijns inziens is conditie een fysieke aangelegenheid en vorm mentaal. Conditie is redelijk goed te meten. Ik gebruik hiervoor drie ratio's:
- S/H ratio (snelheid:hartslag*350)
- W/H ratio (wattage:hartslag*35)
- NP/H ratio (normalised power:hartslag*35)
Deze drie getallen schetsen een beeld van de gedane inspanning en kunnen onder vergelijkbare omstandigheden als conditie-indicator worden gebruikt. De meest nadelige vergelijkbare factor is de hartslag. Tijdens de trainingsweek op Mallorca raakte ik gedurende de week logischerwijs vermoeid. Hierdoor reikt de hartslag niet hoog. Dit heeft direct invloed op alle drie de ratio's. Wanneer kun je de conditie wel meten? Het beste is een klimtijdrit of een tijdritronde zoals in de Mijzepolder. Draag zorg voor gelijke omstandigheden. Overigens is snelheid ook vrij subjectief. Wind speelt hierin een grote bepalende rol. Daarom ben ik erg blij met mijn wattagemeter. Deze geeft direct aan welke inspanning ik lever. Ik verzeker u: het wordt dan leuk om met wind tegen de trainen!
Vorm dan? Totaal niet meetbaar en puur ongrijpbaar. Je kunt bij wijze in februari in vorm zijn als je iemand uit het wiel kletst, nieuwe sokken of Konijnenpak hebt aangeschaft of als de vogels fluiten. Vorm is de mentale staat waarin je verkeert. Dodelijk voor vorm is nadenken. Jezelf vragen stellen tijdens de beklimming van de Mortirolo: hoe lang is het nog, hoe snel rijden profs hier omhoog en de dodelijkste aller afwegingen: waarom doe ik dit eigenlijk? Wijlen Peter Post zei ook dat nadenken het slechtste is wat een wielrenner kan overkomen. Vandaar dat Joop zoveel succes had....?
Hoe stond de vlag er zondag voor? De conditie is dik in orde en voelde me lekker tijdens het klimmen. Genoot van de pijn. Dus ook in vorm zou je zeggen. Houd even slag om de arm...dinsdag tijdritten rijden met o.a. Arno, Jan, Norbert en Martin en tijdrijden is niet bepaald mijn liefhebberij. Ik laat na afloop weten hoe het met de vorm staat...
Om het begrip vorm nader uit te leggen: de inspanning doet zeer tijdens de klim, maar op een of andere manier minder dan anders. Met anders bedoel ik in bijvoorbeeld december. Dan ben je immers (nog) niet in vorm. Hier raak ik een ander vlak. Conditie. Om überhaupt vorm te hebben, heb je conditie nodig. En het liefste een hele goede conditie. Conditie ontstaat door het lichaam regelmatig te belasten door middel van training, te rusten en dan afwisselend zwaarder en lang te belasten. Het lichaam past zich aan de omstandigheden aan en heeft van nature de neiging zichzelf tegen de belasting te wapenen. Hierdoor neemt conditie en kracht toe. Overigens is dit geen oneindig principe. Te veel en te hard trainen leidt tot vermindering van conditie!
Conditie en vorm zijn twee lastig te bevatten begrippen. Mijns inziens is conditie een fysieke aangelegenheid en vorm mentaal. Conditie is redelijk goed te meten. Ik gebruik hiervoor drie ratio's:
- S/H ratio (snelheid:hartslag*350)
- W/H ratio (wattage:hartslag*35)
- NP/H ratio (normalised power:hartslag*35)
Deze drie getallen schetsen een beeld van de gedane inspanning en kunnen onder vergelijkbare omstandigheden als conditie-indicator worden gebruikt. De meest nadelige vergelijkbare factor is de hartslag. Tijdens de trainingsweek op Mallorca raakte ik gedurende de week logischerwijs vermoeid. Hierdoor reikt de hartslag niet hoog. Dit heeft direct invloed op alle drie de ratio's. Wanneer kun je de conditie wel meten? Het beste is een klimtijdrit of een tijdritronde zoals in de Mijzepolder. Draag zorg voor gelijke omstandigheden. Overigens is snelheid ook vrij subjectief. Wind speelt hierin een grote bepalende rol. Daarom ben ik erg blij met mijn wattagemeter. Deze geeft direct aan welke inspanning ik lever. Ik verzeker u: het wordt dan leuk om met wind tegen de trainen!
 |
| De denker: niet geschikt op de fiets |
Hoe stond de vlag er zondag voor? De conditie is dik in orde en voelde me lekker tijdens het klimmen. Genoot van de pijn. Dus ook in vorm zou je zeggen. Houd even slag om de arm...dinsdag tijdritten rijden met o.a. Arno, Jan, Norbert en Martin en tijdrijden is niet bepaald mijn liefhebberij. Ik laat na afloop weten hoe het met de vorm staat...
Stilte voor de storm?
Afgelopen week werd ik op een fijne manier geattendeerd dat het stil op mijn blog was. Gaat het goed met je? Fietsdipje? Fijne reacties van (fiets)vrienden. In de meivakantie heb ik iets gedaan waar veel van mijn fietsende collega's knikkende knieën en bibberangst voor hebben: een week zonder fiets. Een rustweek! Nou ja, bijna een week dan. 's Woensdags in de vakantie een kleine twee uur in D1 getraind. Maar wat heb je verder dan gedaan? Fulltime papa geweest. Echt rust gehouden? Kan dat wel? Niet bang dat je conditie achteruit holt? En je hebt een druk programma voor de boeg met Steven Rooks en de Trois Ballons? Geloof me, een weekje rust doet wonderen. Vorig seizoen een aantal keer gedaan. Pakte toen erg goed uit.
Dus je hebt vorige week weer lekker getraind? Nou ja, dat ook weer niet echt. Kreeg er een noodgedwongen rustweek erachteraan. Juist ja, ziek dus. Vrijdag de 13de even rondje gemaakt met een 10 minuten blok in de Mijzepolder. Ging erg goed met prima resultaat. Wat reed je dan? Dat houd ik voor mezelf, anders krijg ik subiet commentaar van medeblogger Norbert.
Naast het ziek zijn was het een zwarte week voor het wielrennen met het overlijden van Wouter Weylandt tijdens de tweede etappe van de Giro d'Italia. Het overlijden heeft me erg aangegrepen. Herinneringen van 1995 met Casartelli tijdens de Tour kwam weer boven.
Wat zijn de plannen voor komende week? Zondag met Arno (die zojuist zijn te gekke tijdritfiets kwam showen) rondje Posbank, dinsdag tijdrit Mijzepolder met een flinke groep. Dat wordt de stenen uit de straat rijden. Vrijdag met Frits naar Duitsland om zaterdag en zondag met o.a. Norbert, Jan en John de Eifel onveilig te maken. Die Hohe Acht beklimmen. 't Zal mij benieuwen. Jullie misschien ook? De verslagen volgen.
Dus je hebt vorige week weer lekker getraind? Nou ja, dat ook weer niet echt. Kreeg er een noodgedwongen rustweek erachteraan. Juist ja, ziek dus. Vrijdag de 13de even rondje gemaakt met een 10 minuten blok in de Mijzepolder. Ging erg goed met prima resultaat. Wat reed je dan? Dat houd ik voor mezelf, anders krijg ik subiet commentaar van medeblogger Norbert.
Naast het ziek zijn was het een zwarte week voor het wielrennen met het overlijden van Wouter Weylandt tijdens de tweede etappe van de Giro d'Italia. Het overlijden heeft me erg aangegrepen. Herinneringen van 1995 met Casartelli tijdens de Tour kwam weer boven.
Wat zijn de plannen voor komende week? Zondag met Arno (die zojuist zijn te gekke tijdritfiets kwam showen) rondje Posbank, dinsdag tijdrit Mijzepolder met een flinke groep. Dat wordt de stenen uit de straat rijden. Vrijdag met Frits naar Duitsland om zaterdag en zondag met o.a. Norbert, Jan en John de Eifel onveilig te maken. Die Hohe Acht beklimmen. 't Zal mij benieuwen. Jullie misschien ook? De verslagen volgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)