Caldo e freddo

Water en vuur. Dag en nacht. Zwart en wit. Zon en sneeuw. Caldo en freddo. Het laatste klinkt als een stripboek: Suske en Wiske en het geheim van caldo en freddo. Caldo e freddo oftewel warm en koud. Veel waargenomen en gehoord in Toscane: caldo. Of sterker nog: troppo caldo; erg warm. Als ik woensdag met Stefano mijn eerste rondje trap in Toscane is caldo het onderwerp van het gesprek. Wat een tegenstelling met Nederland, waar een julistorm de daken teistert. Warm dus. Zeer warm. De bossen zuchten onder de warmte. Water uit de kraan is warm. Mijn hoofd broeit en schroeit onder de warmte. Mijn lijf zucht en puft onder de hitte. Zuurstof lijkt door de warmte te zijn uitverkocht. Op een trutverzetje tracht ik de stijgingspercentages te overwinnen. Wat een overgang van het koude kikkerlandje naar de caldo van Toscane. Vijfendertig graden laat de thermometer op mijn Garmin zien. Ik tracht me te verplaatsen in de renners van de Tour de France. Dag in dag uit in koude, hitte, regen, wind en andere elementen. Ruim 3000 kilometer verdeelt over 21 etappes. Wat een baan. Wat een baan. Als ik thuis kom zoek ik de freddo. Het duurt even, verzet wat werk, maar vind een plekje in de koelkast. Heerlijk die Hollandse temperatuur.

De volgende dag, einde van de middag, zit ik wederom op de fiets. Rond vijf uur laat ik Castellina in Chianti achter me en zet koers naar Radda in Chianti om vervolgens af te dalen naar Greve in Chianti. Chianti is wat de klok vandaag doet slaan. Volgende keer zit er Chianti in mijn bidons. Het is koel. Ik heb een route gekozen die zich uitsluitend in de schaduw der bergwanden afspeelt. In tegenstelling tot de dag van gisteren blijft de temperatuur tegen de dertig graden aanplakken. Vijf graden maar een wereld van verschil. Ik klim in een redelijk tempo. Echter de klim naar Badia Coltibuono is lang en voor mij momenteel vermoeiend. In de aanloop naar Toscane heb ik weinig getraind; gemiddeld twee keer per week en meestal niet langer dan anderhalf uur. Twee uur later kom ik tevreden terug.

Waar ik woensdag alleen met Stefano fietste, rij ik vandaag in grupetto. Naast Stefano zijn ook Carlo en Luca (spreek op z’n Toscaans uit als Luha) om negen uur bij bar Italia aanwezig. Stefano heeft een mooie ronde door de Chianti regio uitgezet. We rijden via Badia Coltibuono en Greve naar één van de hoogste punten van de regio: Monteluco (spreek uit als Monteluho). Op dit punt staat een doorgeefstation van de RAI. Ik ben er al twee keer geweest, pauze gehouden, maar nimmer het barretje om de hoek gezien. Hier drinken we espresso om vervolgens via een fantastische weg af te dalen. Terwijl we dalen zie ik links de Apennijnen, rechts Siena en de Monte Amiata in de verte. Ineens voel ik weer wat de schoonheid van fietsen inhoudt; zwerven en genieten. Na Radda sprinten Stefano en ik om de spreekwoordelijke dagzege. We maken elkaar het leven flink zuur, maar gooien het bijltje er uiteindelijk bij neer. ‘No energy.’ De gezamenlijke pizza sla ik over en met bijna 100 kilometer in de benen én op de klok daal ik uiterst tevreden de strada biancha naar villa Tregole af.

Toscaanse terugblik: noi ciclisti

De neervallende douchedruppels verlichten mijn gedachten als de eerste moesson op de dorre aarde. Het klateren van het water echoot in mijn oren en weerklinkt als een groep Italiaanse wielrenners die druk pratend en sticulerend in de voorste hoek van mijn recente gedachte kleeft. De lentezon laat een prikkelend opgewarmd gevoel op mijn epitheel achter. De kenmerkende scheidingsstreep tussen kleding en door zon geraakte huid is duidelijk waarneembaar. De Toscaanse voorjaarszon heeft mij gebrandmerkt.

Na twee dagen regen breekt op woensdag de zon eindelijk door. Vandaag ga ik een rit door het Chianti gebied maken. Uiteraard fiets ik eerst van Castellina naar Radda. Een lieflijk slingerende weg met nu en dan mooie vergezichten. Talloze keren heb ik deze weg genomen en elke keer ontdek ik. Deze weg krijg eenvoudig niet in mijn geheugen. Gelukkig maar. Telkens weer een verrassing. Rijd ik deze weg vanuit tegengestelde richting; dan lijkt het een totaal andere te zijn. Vlak voor Radda rechtsaf, afdalen en vervolgens de beklimming van de Ama (zelf verzonnen naam; vernoemd naar een goed wijnhuis op de top van deze heuvel). Tijdens de klim doe ik vier blokjes van één minuut volle bak met telkens dezelfde duur rust. Zwaar! De tweede klim van de dag, de monte luco, brengt me tot op 800 meter hoogte. Na vijf minuten hoge cadans stort ik in. Ik verzin ter plekke een nieuwe training; 2,5 minuut 90 toeren afgewisseld met 2,5 minuut kleiner dan 70 toeren. De variatie doet me goed. Vrij eenvoudig kom ik boven. Afdalen naar Gaiole en dan rest nog de lange helling van Badia Coltibuono. Een mooie rit. Lekker tempo. Heerlijk weer.

Een zwaar bewolkte ochtend. Mijn nieuw aangeschafte windjack klappert tijdens de afdaling naar Staggia. Zenuwen gieren door mijn buik. Ik oefen nog snel het werkwoord 'essere'. Ze staan op me te wachten. 'Op me te wachten of me op te wachten'. Een simpele verdraaiing van twee woorden kan tot een compleet andere betekenis leiden. Zeker met Italianen. 

Sinds een half jaar ben ik lid van de Facebook groep 'noi ciclisti', waardoor ik ben begonnen mezelf de Italiaanse fietstaal eigen te maken. Vandaag ga ik ervaren of mijn korte studie enigszins de moeite waard is. Gabriele Bettini en Luca Lacopini zijn mijn Italiaanse noi ciclisti proefkonijnen. Ik word hartelijk door ze ontvangen. Snel een espresso erin en op de fiets in de richting van het vestingstadje Monteriggioni. Gelukkig spreekt Gabriele beter Engels dan ik Italiaans, waardoor onze communicatie vlot loopt. Toch tracht ik zoveel mogelijk Italiaans te spreken en nadat ik me vertrouwd voel, gaat dat eigenlijk best redelijk. Een prachtige tocht volgt van het ene adelaarsnest Casole d'Elsa naar het andere en tevens wereldberoemde San Gimignano. San Gimignano is bekend om zijn veertien torens die het silhouet van de stad domineren. Deze zijn tussen de 12de en 14de eeuw door rijke families opgetrokken. De torens deden dienst als woning en versterking, maar vooral als prestigeobject. Tijdens de strijd tussen rivaliserende families, ofwel tussen aanhangers van enerzijds Welfen en anderzijds verschanste men zich tussen de torens en vocht men daar hun vaak bloedige vetes uit. Op haar hoogtepunt had de stad 72 torens (bron: Wikipedia). 

Na een vlotte afdaling rijden we tot mijn grote schrik plots op een soort van snelweg bij Poggibonsi. Gabriele vertelt me, terwijl auto's voorbij razen, dat binnen de facebookgroep iedereen een bijnaam heeft. Mijn bijnaam wordt 'Rob-go'. Ik vind het prachtig. Later, aangekomen in Castellina na een drie kwartier durende klim, legt Gabri mijn bijnaam voor de camera uit.

De volgende dag, zondag, is het noi ciclisti dag. Half tien luidt de afspraak. Met mijn Nederlands nuchterheid bedenk ik dat de zuidelijke afspraak half tien wel eens later dan half tien kan zijn, eerder kwart voor tien, maar tien uur kan uiteraard ook en rij even voor half tien Catellina binnen. Twee wielrenners rijden me tegemoet: de gebroeders Marchi: Stefano en Paolo. 'Waar ik blijf' maak ik op. Wat volgt is een bonte groep vol pratende en druk gebarende Italiaanse wielrenners die zich voor de bar Italia heeft verzameld. Ik schud wat handen. Gabriele begroet ik als een oude bekende en na een stief kwartiertje - uiteindelijk toch tien uur - zet de groep zich in beweging in de richting van Radda in Chianti. Voor de tweede keer deze vakantie beklim in de monte Ama. Het wordt al snel stil en er ontstaan scheuren in het Italiaanse peloton. Ik kan me op de voorste geledingen handhaven. In Lecchi houden we halt, wachten op iedereen om alvorens naar Pianella te rijden. Plots demarreert er één uit de groep. Het spel is op de wagen. Gezworen vijanden lijken het nu. Combines worden of zijn gesloten. Bordjes van de ander worden leeggegeten. Uiteindelijk lukt het Stefano om tweehonderd meter weg te rijden.



In Siena wordt er halt gehouden. Een andere groep ciclisti, schijnbaar bekenden, voegt zich tijdens deze pauze bij ons. Er wordt druk overlegd over hoe de route te vervolgen. Ik poog 'il Tolfe' - de zware laatste sterrata helling van de Strade Bianche -  er doorheen te drukken, maar kan mijn Italiaanse metgezellen niet overtuigen. Uiteindelijk splits de groep zich, een deel gaat richting Poggibonsi; de broers en ik rijden naar Castellina. Bij de afslag Tregole een laatste foto en zeg de de Marchi's gedag. 

De laatste dagen van onze vakantie zijn zomers qua temperatuur. Vandaag de beenspieren testen met enkele zware steile heuvels. De zwaarste is de Valico del Morellino. Daarna volgt de loper passo Sugame om erna in het centrum van Greve in Chianti rechtsaf te slaan. Boven de huizen zie ik de weg steil omhoog lopen. De eerste meters gaan direct met twaalf procent omhoog om met een continue oploop van tien procent te vervolgen. Zwaar maar het gaat verbluffend gemakkelijk. De drie tornanti of haarspeldbochten halverwege zijn prachtig. De laatste klim van de dag is de Pietrafitta. De benen zijn inmiddels goed leeggelopen. Op het vals plat staat een auto geparkeerd. Het raam staat open en eruit hangt het blije hoofd van Paolo. We gebaren wat bij. Zijn werkdag en mijn fietsmiddag zitten erop. In juli zien we elkaar weer. Grazie!

Ardens weekend

De vlaggen staan strak van de stevige noordoostenwind tegen een blauwe lucht afgetekend. De lente heeft definitief haar intrede gedaan, constateer ik verheugd bij het binnenrijden van Sougné-Remouchamps. Nog even de Carrefour in om eten voor vanavond en morgenochtend (lees: rijsttaart) in te slaan en dan naar mijn oude vertrouwde stekkie van het CCR.

CCR te Remouchamps

Enkele weken geleden ging ik op zoek naar een slaapplaats voor de Amstel Gold Race van morgen. Slechts één plek lichtte op in mijn gedachte: het CCR. Centre Cycliste Remouchamps: een schitterende accommodatie waar ik vele tochten vanuit heb gemaakt. Alles in het CCR ademt fietsen: van de theedoeken tot lampen tot de motiefjes in de gordijnen. Ik mailde ze en kreeg spoedig antwoord.

Hoi Rob, 
Nou, dat is zeker lang geleden, bijna 4 jaar. Reuze leuk dat je weer komt. We zitten eigenlijk vol, maar we schuiven wel wat zodat er zeker voor jou een bedje is. We hebben ook de studio nog en het nieuw huis is ook zo goed als klaar, dus daar zijn ook nog mogelijkheden.

Groetjes en tot snel,

Annemarie en Heleen

Na een hartelijk ontvangst krijg ik beneden de studio toegewezen. Inmiddels is het drie uur 's middags en de temperatuur is zeer aangenaam. Ik aarzel even. "Is het wel verstandig?" fluistert een stem in mijn hoofd. "Morgen Amstel Gold Race, rust pakken!" Mijn ongezonde verstand wint het en even later fiets ik in D1 tempo de Maquisard op in de richting van Spa. Via de fabrieken van de gelijknamige bubbeltjeswaterfabrikant rijd ik de villawijk van het stadje in. Hier begint de klim van de Rosier; een prachtige helling waar ik in het verleden van mijn conditie testte. Nu klim ik in een aangenaam tempo omhoog wat me de gelegenheid biedt om rond te kijken in plaats van de blik strak op het asfalt en Garmin te houden. De top ligt op bijna 600 meter hoogte. Ik houd even halt om armstukken aan te trekken en daal af. Aangekomen in Trois Ponts zie ik enkele ploegwagens van BMC. Uiteraard foto's maken en daarna door richting Côte de Vecquee. Ook zo'n prachthelling. Tot mijn genoegen constateer ik dat de aankomende Luik-Bastogne-Luik haar oude parcours heeft verkozen. Deze brengt mij terug bij het CCR. 800 hoogtemeter geeft de Garmin aan. Bijna de helft van morgen: de Amstel!

In alle vroegte sta ik op. De temperatuur is net boven het vriespunt. De zon gloort rood aan de glooiende horizon. De rijsttaart smaakt naar meer rijsttaart. Even rond zeven uur parkeer ik de auto buiten Valkenburg. Vijf euro lichter (er wordt hier financieel flink geprofiteerd) daal ik met lange handschoenen  tegen de koude naar Valkenburg in. Startbewijs ophalen en aansluiten bij mijn kompanen Rick en Remco om samen R3 te vormen. R3 klimt en daalt, klimt en daalt. We rijden in relatieve rust om ons heen. De menigte moet nog komen. De wind is straf en speelt ons regelmatig parten. Bij de eerste bevoorrading voelen we ons prof; de opblaasboog is ingestort zoals bij de Ronde en de Scheldeprijs. 

Het tweede deel van de koers is het deel van de lange lopers: Loorberg, Camerig, Wolfhaag, Vaalserberg en Vijlenerbos. Hier volgen we even in tegengestelde richting het parcours. Wat een menigte bontgekleurde fietsers! We zijn op tijd gestart, concluderen we. Het aantal deelnemende vrouwen valt me onderweg op. Waar tijdens mijn eerste deelname in 2005 nauwelijks een dame waar te nemen viel, schat ik het aandeel vrouwen op tien procent. Wat me overigens tegenvalt is het aantal mannen met-kijk-ik-lijk-op-een-prof-dus-heb-ik-ook-een-Wiggins-of-Paolini-baard. Welgeteld twee!

Het laatste deel van Neerlands enige wielerklassieker is grotendeels de finale van de grote jongens van zondag. Kuitenbijters zoals de Kruisberg, Eyserbosweg, Huls, Keutenberg en Cauberg. Ik merk een hoog luctor et emergo op de steile hellingen. De kracht in benen verdient nog enig onderhoud.

In een zonovergoten landschap bied ik mijn melkflessenbenen de mogelijkheid om een toefje chocolade toe te voegen aan de kleuring. De beenstukken heb ik in mijn overvolle rugzakken gepropt. Een wielershirt bestaat, zoals de meeste mensen weten, uit drie kleine zakjes die oneindig vol te stoppen lijken te zijn. Voor sommige deelnemers biedt dit niet afdoende soelaas. Regelmatige komen we wielertoeristen met rugzakken tegen. Blijkbaar klaar om na de finish ook nog even de Mont Blanc aan te doen. Hier is fietsmaat Norbert met zijn heuptas een heilige bij. Toch spant één deelnemer de kroon; onder zijn zadel heeft hij, uiteraard hij - de zij soigneert zich - drie zadeltassen weten te construeren. Het ligt op het puntje van mijn tong om hem belangstellend naar de inhoud ervan te vragen. Bij een andere deelnemer kan ik me niet inhouden en vraag hem naar het doel van het monteren van een camera onder zijn zadel. De man is een alleraardigste Brit en vertrouwt mij toe de beelden thuis te bekijken. Ik wil de man naar de status van zijn huwelijk vragen, maar houd wijselijk mijn mond.

Twintig minuten langzamer dan vorig jaar maar met een keurige 29 kilometer gemiddeld finishen we en komen in de open lucht discotheek van het finishdorp in Berg en Terblijt aan. Ik neem afscheid van mijn kompanen R en R en ga naar huis. Mijn achtste Amstel Gold Race zit erop. Op naar Toscane!

Voorbereiding

Volgende week is het weer zo ver. Amstel Gold Race 2015. Na mijn blessure eind vorig jaar timmer ik hard aan de weg om op tijd in vorm te geraken. De resultaten zijn niet bijster positief. Een relatief hoge hartslag met een laag gemiddelde snelheid. Of heeft het weer en met name de vele stevige wind die het land teistert een behoorlijke invloed? Inmiddels heb ik de laatste tests achter de rug.

Zondag 29 maart doen Samir en ik namens Team Brancaia aan de Westfriese Run Bike Run. Zoals de naam al doet vermoeden bestaat het uit 5 kilometer lopen, 25 kilometer fietsen en afsluitend 2,5 kilometer lopen. Aangezien de eerste en laatste activiteit niet bepaald mijn specialiteit is, leg ik mij op de tijdrit van 25 kilometer toe en neemt Samir het loopdeel voor zijn rekening. Het weer is bar en boos. De wind blaast met vlagen oplopend tot windkracht zeven, de lucht is grijs. Regen wordt voorspeld. Als ik me in het startvak van de fietsers begeef, wordt mij geadviseerd niet met dichte achterwiel te rijden. Ik heb via wheelbuilder twee wieldisks besteld, om zo het gevoel, gemak en aerodynamica van een duur achterwiel te benaderen. Nadat Samir zijn vijf kilometer heeft afgerond, mag ik beginnen. Ik rij als nummer zoveel weg. Weldra haal ik de eersten in. Bij het uitrijden van Zuidermeer is het effect van de krachtige zijwind goed merkbaar. Ik moet alle zeilen bijzetten om niet van de weg te worden geblazen. Gelukkig ben ik niet de enige die moeite heeft om zijn paradepaardje recht te houden. Uiteindelijk kom ik, met een gemiddelde van 37 kilometer, als één van de eersten terug. Op de winnaars bij de duo's heb ik bijna vijf minuten goed gemaakt. Samir neemt het spreekwoordelijke stokje over en zal als tweede van de duo's over de finish bollen.

De tweede test speelt zich op Paasmaandag af: Omloop van de Posbank; een uitdagend parcours met zes beklimmingen (Emmapyramide, Zijperberg, Posbank en dezelfde heuvels van de andere kant) over een kleine 30 kilometer met bijna 500 hoogtemeter. De laatste test op dit parcours deed ik halverwege maart tijdens mijn Doorwerth-Posbank-Doorwerth. Nu start ik aan de voet van de Emmapyramide. Ik rijd me helemaal het schompes en raffel het traject af in 56 minuten met een gemiddelde van bijna 31 kilometer. Volgens Strava goed voor een tweede persoonlijke tijd aller tijden. De tweede en verkapte derde ronde doe ik in een aanmerkelijk langzamer tempo (ik kan ook niet veel meer eigenlijk).

Vandaag, net als vorig jaar, laat ik Veenendaal-Veenendaal links liggen. De website vertelt mij dat de koers vol is. Geen probleem. Lekker rondje Omringdijk linksom rijden. In Enkhuizen bedraagt mijn gemiddelde bijna 33 kilometer. De laatste twintig kilometer met wind en regen tegen in 'echt' lente weer, doet het gemiddelde behoorlijk kelderen. Uiteindelijk finish ik na ruim 110 kilometer in een grijs en nat Zwaag. Maandag nog een uitgebreide tijdrit doen en dan zit de voorbereiding erop. Laat die Amstel maar komen.

Zuid Limburg

"Reed jij niet net daarzo?, vraagt de besnorde man, gekleed in een vaalgroen jack, wijzend met zijn hand schuin naar beneden in de richting van het kaalslag van de Vaalserberg. "Euh ja," antwoord ik hem enigszins stamelend en tevens verrast door zijn vraag. "Dan heb je er ook de vaart in!" antwoordt de man. Glunderend en aangenaam verrast door dit compliment passeer ik het monument van het Drielandenpunt. Aardig de vaart erin, herhaal ik een aantal keer in mezelf, alvorens ik zonder handschoenen de koude van de afdaling opzoek. 

Buienradar; wat een geweldige app en uitvinding! Op het scherm van mijn telefoon prijkt een pracht van een regengebied dat het komende uur over Zuid-Limburg zal gaan trekken. Het plan om een lange tocht door het heuvelland te maken, laat ik varen. In plaats daarvan nip ik ontspannen aan de koffie bij de oom en tante van Roos. Rustig afwachten, over een uur klaart het op. Inderdaad. Een uur later is het droog. Alvorens de heuvels op te zoeken, parkeer ik de auto in een buitenwijk van Maastricht. Als verzamelaar van US Postal kleding heb ik via Marktplaats twee tenues op de kop getikt, die nog in mijn verzameling ontbraken. Het grijze tenue droegen Armstrong en zijn ploeg tijdens de laatste etappe van de Tour de France in 2003. Na deze zwaarbevochten zege stelde Armstrong met hulp van team en .... in 2004 orde op zaken. Met vijf etappezeges hulden zij zich in het blauwgele tenue, waar het geel staat voor de Livestrong gedachte, de organisatie voor kankerbestrijding die tijdens deze Tour aan een opmars bezig was. Denk hierbij aan de vele gele Livestrong bandjes die door renners, niet-renners, politici en allerlei artiesten werden gedragen. Armstrong was op dat moment de grootste ster aan het firmament der sporters. 

 Vandaag hul ik mij in het blauw van de Garminploeg van ploegmanager Jonathan Vaughters, tevens oud teamgenoot van Armstrong en fel tegenstander van doping. De training van afgelopen zondag op de Amerongse berg, heeftmij geïnspireerd door de langste klim van Nederland, de Camerig, op te zoeken en deze driemaal achter elkaar te nemen. Om de zaken in het lichaam op scherp te zetten, besluit ik telkens aan de voet van de klim een sprint in te zetten. De eerste maal haal ik twintig seconden, waarna ik instort. De tweede maal haal ik zelfs dertig seconden. En bij de derde poging haal ik bijna de veertig seconden, waarna mijn benen tijdelijk functie weigeren. 

Het weer is inmiddels opgeklaard. Regen heb ik niet gehad, slechts last van een stevige westenwind. In de verte, op de hoge toppen van de Ardennen, zie ik sneeuw liggen. De wind heeft het wegdek goed doen opdrogen, waardoor ik mijn trainingsgebied van de Camerig verlaat en via de pas van de Wolfhaag (Gemmenich) naar het Drielandenpunt rijd. Wat heeft men hier huisgehouden; de prachtige dennenbomen die de flanken van Neerlands hoogste col flankeerden, zijn allemaal weggehaald ten baten van de houtwinning. Wat een troosteloos aangezicht. Ik behoud een aangename cadans en kom vlot en goed boven. Bovenaan staat een klein gezelschap, vermoedelijk een gezin, op de weg. Een man in een vaalgroene jas richt zich tot me: "reed jij niet net daarzo?"

Amerongse berg

Een welhaast verlaten parkeerplaats van een industrieterrein in Veenendaal op een zondagmiddag in februari. Begin april staat het hier bomvol met auto's en wielertoeristen voor de toerklassieker Veenendaal-Veenendaal. Nu een plaats waar het verkeer op de A12 haast geruisloos voorbij raast en een enkele wandelaar passeert. Voor het eerst in twee jaar zoek ik één van mijn favoriete trainingsgebieden weer op: de Utrechtse heuvelrug. Fietsen kan voor mij pure poëzie zijn: het rondtrekken door gebieden, onbekende wegen verkennen en daarbij geuren en kleuren opsnuiven. Vandaag is het anders. Dit wordt hardcore trainen: twee series van vijf keer de Amerongse berg op. Niks rondtrekken, zwerven. Stoempen, snot en sterven!

Een waterig zonnetje prikt tussen de nevelige bewolking door. Met drie graden is het wederom koud. Mijn cadans is soepel, de hartslag ligt nog laag. Straks zal het anders zijn. Tien keer buffelen. Hoe staat het ervoor met de conditie? Hoe verdraag ik mijn eerste D3 training? De vragen zullen spoedig worden beantwoord. Bij de afslag naar links wacht de proef: de Amerongse berg is een mooie klim van nog geen vijf procent gemiddeld en een kilometer lang. Het plan is om de eerste serie van vijf beklimmingen afwisselend te doen: hoge cadans, buitenblad, normale (80) cadans, hoge cadans en buitenblad. De hartslag loopt snel in de D3 zone op. De hoge cadans is lastig om aan te houden. Normaliter zit ik rond de 80 omwentelingen. Daarentegen bevalt het buitenblad me helemaal niet! Er schuilt duidelijk geen Ullrich in mij.

Na de eerste serie heb ik een relatief rustmoment ingelast. Ik daal in zuidelijke richting af naar het dorpje Amerongen. Ik moet me tussen auto's door manoeuvreren. Wat is het ongelofelijk druk! En dan niet alleen met auto's. Het lijkt wel een toertocht met dalende en klimmende wielrenners. Het rustige stuk tot in Leersum met de beklimming van de Scherpenzeelseweg daarbij voelen aan als een oase van rust.

De laatste serie van vijf beklimmingen volgt. Ditmaal in eigen cadans. Wonder boven wonder verslap ik niet. Weliswaar is mijn snelheid niet bijster hoog, maar vergeleken met de eerste beklimming lever ik slecht vijf luttele seconden in. Teken dat het met de basisconditie wel goed zit; een geruststelling na een maand van gedwongen niets doen in december.

Overigens voeg ik, samen met Rick, een toertocht aan de lijst van 2015 toe: de Nordeifeltour van WTC Klimmen, die voorheen Klimmen-Banneux-Klimmen organiseerden. Een mooie 140 kilometer lange tocht door nieuw gebied met meer dan 2000 hoogtemeters. 

Hoe staat het dan met je klassiekers die je wilt gaan rijden? Ik wil heel graag dit of waarschijnlijk komend jaar een tocht voor het goede doel organiseren (topsport for life), waarbij aansluitend alle noordwest Europese klassiekers aan bod komen. Achtereenvolgend Parijs Roubaix; Ronde van Vlaanderen (vanuit Roubaix tot Ninove); Brabantse Pijl; Waalse Pijl; Luik-Bastenaken-Luik en eindigend met Amstel Gold Race. Zes tot zeven dagen met aantal fietsmaten aaneengesloten fietsen en begeleid door volgwagen. Wordt vervolgd! 

Hollandse berg

'Oh KOM er eens kijken

Wat ik hier op Strava vind

Terpstra's KOM gekregen

Dankzij die harde wind'

Tijdens de zware inspanning in de Mijzepolder, tussen de bruggen in oostelijke richting, speelt bovenstaand Sinterklaaslied door mijn hoofd. Volle bak ga ik, hier en daar een onbekommerde wandelaar de stuipen op het lijf jagend, met de harde wind in de rug. Merkwaardig dat er ruimte is voor een liedje, vraag ik mezelf af. Thuisgekomen laad ik mijn rit op Strava. KOM! Voor de niet Strava kenner: dit betekent King Of the Mountain; behaald op een segment (stuk weg), waar je het opneemt tegen andere wielrenners. Jouw GPS data wordt met die van anderen op het segment vergeleken. In ons vlakke polderlandschap een volslagen idioot verschijnsel; het klassement wordt hier grotendeels bepaald door de kracht van de rugwind en niet de zwaarte van de helling én klimvermogen van de wielrenner. Evengoed bergkoning. Afgepakt van niemand anders dan Parijs-Roubaix laureaat, hardrijder, klasbak en zeer-onlogisch-niet-beste-Nederlandse-wielrenner-2014, Niki Terpstra.

Bergkoning van de Mijzerdijk west-oost. Mijzerdijk van oost naar west daarentegen voelt meer als klimmen aan. De stevige noordwestenwind (stormpje) laat de ketting op het binnenblad ratelen. Achterop dien ik snel naar de 21 te schakelen wil ik mijn trapfrequentie op minimaal 90 omwentelingen per minuut houden. Mijn snelheid loopt tijdens de stevigste vlagen terug naar 13 kilometer per uur. Hoezo Nederland kent geen bergen? Overal zijn er in ons vlakke land diverse passen en cols te vinden. Hoe opener het landschap, hoe zwaarder de col. De Hollandse berg.

Hollandse berg. Synoniem voor Alpe d'Huez. Op 4 juli 1952 wordt de Alp voor het eerst in de Tour de France opgenomen en kent in Fausto Coppi een legendarische winnaar. Jean Nelissen schreef in zijn boek 'de bijbel van 100 jaar Tour de France' over de in 1935 aangelegde weg naar het toen onbeduidende dorpje Alpe d'Huez. 'Nergens is de Tour zo dichtbij als op de Alp, waar het publiek de renners in slow motion voorbij ziet zwoegen. De helden kunnen worden aangeraakt, het zweet parelt op hun gezichten, hun ademhaling is hoorbar en de fans kunnen een fles mineraalwater aanreiken en daardoor zelf een kleine bijdrage aan de Tour leveren. Vanaf 1976, als Joop Zoetemelk wint, wordt de Alp de Hollandse berg in de ronde.' Na zijn ritoverwinning volgen er nog zeven Nederlandse zeges (Hennie Kuiper 2x, Zoetemelk in 1979, Peter Winnen 2x, Steven Rooks en Gert Jan Theunisse). We wachten sinds Theunissens overwinning in 1989 op nieuw Nederlands succes op de Hollandse berg.

Mijn Strava jaar

Bericht door Rob van den Ouden.

Nachtkaars

Als een nachtkaars uitgaan: in een gestaag tempo minder worden en eindigen. In mijn geval het fietsseizoen 2014 abrupt eindigen. 

Daar zit je dan eind oktober. Goede benen van het trainen in Toscane en de zin in het nieuwe seizoen zit er volop in. Terug in Nederland is het geruime tijd slecht weer. Van trainen komt weinig terecht. Als de herfstdepressie na een ruime week ons land heeft verlaten, pak ik het fietsen weer op. De conditie is aanzienlijk minder geworden. Dan word ik op een maandagochtend wakker met een lichte irritatie in de knie. Deze verergert in de volgende dagen. Tendinitis. De knieschijf van de linkerknie is niet meer zichtbaar. Als na verloop van tijd de knie zijn gewone vorm en gedaante heeft aangenomen, blijkt de rest van mijn onderstel dermate onder de indruk te zijn geweest van de knieontsteking dat ik me weer verplaats als een bejaarde man. Na deze lichamelijke ongemakken te hebben overwonnen, hoop ik snel op mijn zadel plaats te kunnen nemen. Mijn lichaam denkt er anders over; eerst nog een soort griep overwinnen. Geen koorts, hoofd of keelpijn, maar ontzettende spierpijn beginnend in de benen en eindigend in de rest van het lijf. Alsof ik drie keer de Ventoux op een opoe fiets ben opgereden met een halve marathon met push ups als toetje. De oude man keert weer terug in mijn motoriek.

Eenmaal de misère achter me te hebben gelaten, klauter ik op Eerste Kerstdag op de fiets. Ik heb er 35 fietsloze dagen opzitten. Zo'n lang reces is mij nog nooit overkomen. Daardoor voel ik mij weer de beginner van weleer. Wat een ellende dat fietsen! Heel mijn lijf doet zeer: handen, zitvlak, rug, knie en benen. Dat gaat nog wat worden in de opbouw naar de Amstel Gold Race. Een uur houd ik het vol. Voldoening? Neen!

De temperatuur heeft vandaag een sprong naar beneden gemaakt. Die vervelende pokkewind van de laatste dagen heeft plaatsgemaakt voor een lekker briesje uit noordoostelijke richting. Vol goede moed rijd ik via de bebouwing van Oosterblokker naar Enkhuizen, waar ik aanpik bij een groepje. Een renner met lang krullend haar gaat van de kop af. Verrek dat is Tino Haakman! Ik ga naast hem rijden en knoop een gesprek met hem aan. We wisselen wat informatie uit over de door mij gehate Vélomediane, die hij overigens zes maal heeft gewonnen, en naderen Enkhuizen. Zij hebben er 120 kilometer opzitten. Ik ongeveer honderd minder. 

Het IJsselmeer ligt er als een licht gerimpelde spiegel bij. Grote groepen vogels vinden warmte en vermoedelijk gezelschap bij elkaar. Door de laagstaande winterzon worden lange schaduwen gevormd op een grauwgroen en bruin weiland. Veel mensen trekken erop uit, allen genietend van de koude. Hier en daar kruiend ijs in de vele baaien van de Westfriese omringdijk. Het gaat vandaag een stuk beter dan tijdens Eerste Kerstdag. Het schenkt me hoop, zin en vertrouwen. De nachtkaars begint langzamerhand weer te vlammen.

Apennijns debuut

Vallombrosa. Wat een prachtige naam; zeker de laatste vier letters. De Giro caravan passeerde in 2013 door dit dorp, gelegen op duizend meter boven zeeniveau aan de westzijde van de Apennijnen; een langgerekte bergrug die zich van noord tot zuid Italië uitstrekt en met 2912 meter in de Abruzzen de hoogste top heeft. Dit deel van de Appennino kunnen we vanuit ons huis zien en trekt al enkele jaren aan mij. ‘Kom dan, kom dan, kom dan!’ 

Vandaag is het zover. Op het gemak klimmend in d1, bereik ik via de Chianti dorpen Castellina, Panzano en Greve het dal aan de oostzijde van deze regio. De rivier de Arno vormt de natuurlijke scheidingslijn tussen het heuvelgebied van de Chianti en de bergrug van de Apennijnen. Figline is in tegenstelling tot de vele dorpen in de Chianti een drukke en vieze bedoeling. De snelweg en de spoorlijn naar Rome passeren hier. Als ik de drukte eenmaal achter me heb gelaten, ben ik al geruime tijd aan het klimmen. De voet van de klim ligt op meer dan honderd meter. Vallombrosa ligt op duizend meter. Hoe verder ik klim, hoe meer verlaten de weg wordt. Het is een volwassen klim met stukken rond de tien procent. Het groen langs de weg verandert sterk; de heerlijk naar bosbessen geurende loofbomen met de vele kastanjes op de weg veranderen in naar de kerst ruikende naaldbomen nabij de top.

Vallombrosa blijkt een kuuroord te zijn met een prachtige abdij. Het was lange tijd een onherbergzaam en moeilijk bereikbaar gebied, een oord waar men zich terugtrok als men genoeg had van de verdorven wereld. Giovanni Gualberto, een Florentijnse edelman, streek hier in de elfde eeuw met drie geestverwanten neer. In 1038 richtte hij hier de abdij op. Dezelfde abdij die zich in de bewolkt buitenlucht ophoudt, waar een in korte broek gehulde wielrenner foto’s staat te maken. Mensen op leeftijd lopen in regenkleding rond.

Na een korte pauze daal ik voorzichtig af. De bladeren op de weg zijn gevaarlijk. Na kilometers afdalen kom ik in een dorpje waar ik de bidons bij een fonteintje vul. Wederom in Figline aangekomen, pauzeer ik bij een pompstation en koop wat reepjes. Daarna volgt de lange doch gelijkmatige klim van de passo di Sugame. Klimmen gaat nog steeds goed. De hartslag ligt daarentegen hoger dan tijdens de heenweg, teken dat ik harder moet werken. Ook op de laatste twee klims moet ik flink werken om de top te bereiken. Uiteindelijk bereik ik Tregole na 130 kilometer. In totaal heb ik 300 kilometer getraind deze week. Een goede start voor het nieuwe seizoen.

De hel van de Crete

In het inferno arriveert Dante met zijn gids, de Romeinse dichter Virgilius, na een lange afdaling bij de onderste ring van de hel. Hier ontwaart hij de torens van het vestingstadje Monteriggioni. De torens vergelijkt hij met reuzen die uit de hellepoel omhoog steken. Als Dante de schrijvende wielertoerist Roberto Delvecchio was gevolgd, had hij met beide ogen kunnen constateren dat Monteriggioni slechts een voorpost voor het ware inferno was. De echte hel begint ten zuiden van het stadje; de Crete Senesi. Een verlaten poel des doods. Achtergelaten door haar bewoners, gevlucht voor de vereenzaming en isolement. Het is een vreemde plek ten zuiden van Siena. Mooi van lelijkheid of desgewenst lelijk van mooiheid. Rollende heuvels gelijk aan hoge golven van donkere omgeploegde aarde. Op zichzelf niet zo’n vreemde gedachte, omdat 5 tot 2,5 miljoen jaar geleden dit de bodem van de zee was. Een slingerende weg kronkelt zich als een duivelse slang naar het dieptepunt van de hel, het krijtstadje Monte Oliveto, een plek waar de Benedictijnen zich in vroegere tijden terugtrokken.

De eenzaamheid van de omgeving krijgt geen vat op me. Ik geniet met volle teugen van de route, de vergezichten, welhaast verlaten dorpen, steile klimmetjes en spaarzame bospartijen. De kronkelende weg is van perfecte kwaliteit, slechts eenmaal onderbroken door een onvervalste strade bianche van vijf kilometer lengte met een forse twaalf procent klim. Enigszins opgelucht haal ik adem na het verlaten van de klim en witte weg. Ik heb het meest zuidelijke deel van de route, Buonconvento, achter me gelaten en arriveer in Asciano, waar Franciscaner monniken zich vestigden, ga ik met knorrende maag op zoek naar proviand. Een bakkerijtje verkoopt overheerlijke appelbroodjes. Ze verdwijnen snel in mijn maag en bloedsomloop. De benen beginnen tekenen van verval te vertonen. De vele klimmetjes, achtentwintig in totaal, hebben ze gesloopt. De laatste loodjes leg ik in het drukke Siena. Talloze auto’s zoeven me voorbij, hun herrie en uitlaatgassen in mijn geestelijk gestel achterlatend. Uitgewoond arriveer ik in Tregole, trots op het overwinnen van het inferno. Dante dankt mij voor de verkregen inzichten en voegt zich bij zijn gids Virgilius in zijn reis naar het hiernamaals.

Bocht

Bocht, oh heerlijke bocht. Zalige bocht. Prachtig mooie bocht. Wat geef je mijn fietsbestaan een afronding naar links of recht in plaats van Noord-Hollands traditioneel rechtdoor. Lieflijke kromming, wat heb ik je gemist. Vandaag ontmoet ik je weer. Soms laat je me je in al jouw kromheid zien, voelen en genieten. Afwisselend van prachtige haarspeld tot flauw afbuigend exemplaar. Oplopend of afdalend. Gecamoufleerd door lage bosschages die sterk ruiken naar de herfst; een geur van open en oude wijnvaten vermengd met de reuk van paddenstoel. De kleur is nog niet bijzonder herfstig. Weinig rood, veel geel. Vandaag ben ik thuis, terug op Italiaanse bodem waar de rechtlijnigheid van het Westfriese volkomen ontbreekt. De weg heen is substantieel anders dan de weg terug. Castellina naar Radda lijkt een andere weg te zijn dan Radda naar Castellina. Zo heb ik het graag; de verrassing in al zijn volkomenheid. Na de vele uren rouleren in de polder doet dit mij erg goed.

Lecchi in Chianti; bijna geen hond te bekennen.

Om vijf uur vanochtend opgestaan. Twee uur vliegen van Amsterdam naar Pisa. Een uur na aankomst in Castellina later bestijg ik mijn zwart witte Trek paard. De benen voelen, ondanks de uren vertoeven in een drukcabine, erg soepel. Ik bemerk het tijdens de eerste stijgende meters van de strade bianche. Het goede gevoel blijft gelukkig overheersen. Voor Radda sla ik rechts en daal, bocht na bocht, rap naar beneden. De weg ligt er droog en bladloos bij. De eerste echte klim van deze Toscaanse vakantie wacht. De helling verloopt soepel en weldra arriveer ik in het paradijselijk dorpje Lecchi in Chianti. Een gehucht. Daarna volgt Gaiole in Chianti; het stadje van l’Eroica. Een lange doch eenvoudige klim volgt. Ik kan het tot het einde volhouden, waar ik vorig jaar halverwege de benen moest stilhouden. De conditie is nog steeds goed constateer ik derhalve. Na acht kilometer bereik ik het dak van de ronde op ruim zeshonderd meter hoogte. Erna volgt een afdaling om wederom in Radda in Chianti aan te komen.

Bocht, oh heerlijke bocht. Zalige bocht. Prachtig mooie bocht. De terugreis doet me verwonderen. Hoe vaak heb ik deze weg gereden. Tallozen malen. Ik ken jou en je bochten nog steeds niet. De laatste bocht stuurt me van het verharde naar het sterrata. Ik krijg mijn hardlopende zwager in beeld. Een snel inhalende passant doet me schrikken. Hond Looky daalt sneller dan ik. Ze is met zwager Samir meegelopen. Gedrieën doen we de laatste bocht.

Van Midden naar Zuid Limburg

Een strakke zuidwester blaast me vol in het gezicht. Naweeën van orkaan Bertha meldt het KNMI. Gelukkig ben ik niet in het Westfriese. Zou ik dat wel zijn, zou ik waarschijnlijk uit mijn vel worden geblazen. Met mijn ouders, Roos en kinderen verblijven we in een huisje nabij Roermond. Enkele maanden geleden had ik me voorgenomen om Luik-Bastenaken-Luik dit weekend te gaan rijden. De 235 kilometer om maar eens Luik-voor-het-echie te doen. Eenmaal het parcours gezien op internet haak ik af. Dat is geen Luik rijden! Heen-en-terug over bijna dezelfde wegen. Ik vrees dat het 'Ollandertje' pesten een rol speelt. Waar de Belgische organisatie van Tilff-Bastogne-Tilff een vrijwel identiek parcours zoals de echte klassieker kan presenteren, moet de Nederlandse organisatie van le Champion het met een slap aftreksel doen.

Goed, geen LBL voor mij, althans dit seizoen niet, hier kom ik later op terug, maar wat dan wel? Niets doen? Kan maar ligt niet in mijn aard. Afgelopen maand juli ruim 1000 kilometer gereden, dus dat wil ik nog even voortzetten. Ik besluit om met behulp van GPSies een route van Midden naar Zuid-Limburg te maken. Fijn om nieuwe wegen, omgevingen en uitzichten te verkennen.

Het leuke van routes tekenen is dat je geen idee hebt hoe de omgeving en de wegen zijn. Ik probeer steevast grote wegen te vermijden. Dat lukt me ook vandaag, al raak ik regelmatig op Midden Limburgse zandwegen verzeild. Strade modder en prut. Landschappen wisselen elkaar razendsnel af: boerenweggetjes, bospercelen, uitgestorven dorpjes, maïsvelden en alles tegen een licht glooiend landschap. Nabij Tüddern, Duitsland, dien ik een open stuk over te steken. De wind beukt, zodat ik hard moet werken om een goed tempo te handhaven. Eenmaal voorbij Tüddern rijd ik de bebouwde van Sittard in. De eerste heuvel dient zich aan. Een pad leidt door het akkerlandschap slingerend omhoog. Redelijk goed kom ik boven, waarna het nog een kort stuk naar Valkenburg is. De Cauberg gaat boven verwachting goed. Geen toptijd - ik rijd niet volle bak - maar wel mijn derde tijd op de Cauberg.

Kuitenbijter Kersenpad

Op naar Slenaken, niet voor Neerlands mooiste - de Loorberg - maar voor zijn onbekende broer. Onlangs attendeerde Arno me op 'het Kersenpad' een weg even voorbij het hotel Loorberg na een kort stukje Loorberg. Met recht mag deze klim een pad worden genoemd. Slecht asfalt maar verder een juweel van een kuitenbijter met een maximaal stijgingspercentage van veertien procent. Leuk om een nieuwe klim in Zuid-Limburg gedaan te hebben.

Uitzicht op de Loorberg vanaf Kersenpad

Bepaald niet nieuw zijn de laatste hellingen: Camerig, Kruisberg en Eyserbosweg. Ik verteer ze verdraaid goed. Geen toptijden, gevleugelde beklimmingen of fladderend omhoog. Gewoon aangenaam klimmen zonder al te veel moeten forceren.

De terugweg naar Roermond is even verrassend en mooi als de heenweg. Via verschillende fietspaden rijd ik onder meer langs de Brunssummerheide om wederom Duitsland in te trekken. Bertha speelt nu in mijn voordeel. Eenvoudig behaal ik snelheden tussen de 35 en 40 kilometer, de GPS ondertussen goed in de gaten houdend. De hele rit navigeer ik al kijkend op de Garmin. Als een nieuw zandpad zich aandient, besluit ik om een stukje om te rijden. Grote weg dan maar. Duitsland is verlaten. In de dorpjes kom ik geen sterveling tegen. Luiken zijn naar beneden. Winkels dicht. Leven hier wel mensen? Bijzonder opvallend wanneer ik Nederland weer binnen rijd, dat hier wel mensen en auto's zijn. Na het laatste zandpad genomen, arriveer ik voldaan bij het vakantiepark.

Mooi Duitsland

Geen Luik dus dit jaar. Volgend jaar? Ik wil mijn drukke en gezellige gezinsleven niet langer met georganiseerde toertochten combineren. Bovendien begint de massaliteit, de kosten en andere kleine irritaties van de toertochten mij tegen te staan. Vroeg starten om de meute voor te zijn. Doorjakkeren. Geen tijd om van het landschap te genieten. Ergernis ten aanzien van andere wielrenners. Komend jaar ga ik mijn eigen toertochten rijden. Klassiekers! Ik stel mezelf als doel om grote klassiekers te rijden op een moment en tijdstip dat het mij uitkomt. Welke dan? Welnu:

1. Ronde van Vlaanderen (met de Muur)

2. Parijs-Roubaix (met het bos van Wallers en alle andere beruchte stroken)

3. Amstel Gold Race (wellicht de toerversie)

4. Luik- Bastenaken-Luik (met finish in Luik)

5. L'Eroica in Toscane (met finish aan de rand van Siena)

Het lijkt me geweldig om een aantal van deze tochten met fietsvrienden te kunnen gaan doen. De afstanden zullen tussen de 100 en 150 kilometer bedragen. Houd mijn blog in de gaten!