Tijdritdebuut

Vers van de pers....zondag een 'nieuwe' tweedehands Madone 5.2 aangeschaft en vandaag met eveneens nieuw Bontrager tijdritstuur uitgeprobeerd! Bij vertrek steek ik een set inbussleutels bij me om tijdens de rit de houding op het ligstuur mogelijk aan te passen. Tweemaal ben ik voor kleine aanpassingen gestopt. Gevoel de goede houding te hebben gevonden. Het is wel ongelofelijk wennen aan de nieuwe zit. Bovenbenen voelen heel anders aan, last van schouders. De kick van de hogere snelheid en de rustige lighouding is echter geweldig. Ik verwacht nog veel tijdritkilometers te gaan maken. Het doel daarbij is om voor lange duur in hoge hartslag en wattagezone te trainen om in mei de tijdrit op de Ventoux goed te verteren. 


Garmin

Voerstreek

De eerste 100 kilometers van 2012 zijn een feit. Rond tien uur, enigszins prettig beneveld van de vorige avond, parkeer ik de auto in de parel van het Mergelland: Slenaken. Koud en vochtig is het buiten. Snel de wielen monteren, want ik sta te popelen om te gaan trainen. 

Thuis heb ik een route door de Voerstreek en Zuid-Limburg uitgestippeld. Afgelopen jaren heb ik frequent in de Voerstreek getraind. Dit gebied kenmerkt zich door verlaten weggetjes, mooie vergezichten, pittoreske dorpjes en vele landbouw en bospercelen. De klims zijn over het algemeen langer en wat geleidelijker dan in Zuid-Limburg. Een aantal klimmetjes heb ik het parcours van vandaag opgenomen onder meer Les Waides: een steile klim uit de ter ziele gegane Steven Rooks Classic. 

De Loorberg is de eerste klim van de dag. Heerlijke klim om goed warm op te draaien. Daarna volgt de wat gevaarlijke en tevens slechte afdaling van de Givelderweg en bevind me in het land van onze zuiderburen. Via de Côte de Hagelstein, Aubel en de Val Dieu kom ik bij Les Waides aan. Het steile stuk verteer ik op een klein verzet opmerkelijk goed. Toch merk ik dat de benen niet geweldig zijn. Daarom besluit ik de geplande intensieve blokken te schrappen en me vooral te richten op het uitrijden van de tocht. Duurrit dus! Bovendien verschafte het D3 blok van zaterdag mij genoeg informatie: 10 minuten 334 watt is een vooruitgang van 10% vergeleken met dezelfde test twee maanden geleden.

De afdaling van de Kasteelstraat voorbij Teuven is het laatste stuk België. Een klein stukje Amstel Gold Race volgt tot op de Camerig. Waar de toerversie van de Amstel halverwege de beklimming rechtdoor gaat, sla ik linksaf en klim via de weinige haarspeldbochten die Nederland rijk is omhoog. Achtereenvolgens de Wolfhaag, Vaalserberg en het Vijlenerbos arriveer ik in Vijlen. Het is het hoogstgelegen dorp van Nederland op 200m NAP. De kenmerkende kerktoren is daarmee ook de hoogstgelegen. De top van de toren ligt op 242m NAP.

De lange klims liggen achter me. Wat rest zijn twee kuitenbijters van formaat: Kruisberg en de Eyserbosweg. Het sap is inmiddels volledig uit de benen verdwenen. Opmerkelijk genoeg komt mijn hartslag nog wel redelijk hoog. De afsluitende klim is een favoriet: Schweiberg. De wind staat vol op mijn kop. Uitgeput ben ik blij dat het klimmen erop zit. De afdaling van de Loorberg is gelijk de hele rit heerlijk. 107 kilometer. 

1 graad verschil

Wat ben ik blij dat die witte meuk weg is. Sneeuw is leuk voor kind en slee, maar niet om door te fietsen. Vandaag heb ik het plan opgevat om de weg weer eens op te zoeken in plaats van in de warme woonkamer te Tacxiën. Ik zou dan alleen nog even de buitenbanden moeten verwisselen. Afgelopen weken train ik namelijk met de PowerTap wiel en Tacx buitenband op de Bushido. Heb echter weinig goesting om het zooitje te verwisselen, dus de Trek op de Tacx geplaatst: d3 training. Tien minuten opwarmen op de Madeleine en overschakelen naar Bédoin. Tot aan de bocht bij St. Esteve train ik de d2 zone om vervolgens in het bos de hartslag in d3 zone te brengen. Goed op de ademhaling lettend loer ik naar de enige haarspeldbocht op de Ventoux. Op deze plek heb ik mezelf rust tot aan Chalet Reynard beloofd. Wat duurt dat lang....waar blijft die vervloekte bocht? Dat kan nog wat worden in mei. Na een dikke 10 minuten is ie er eindelijk. De druk van de benen af en peddelen tot aan het chalet. Daarna nog een intensief stuk tot aan de top. Bij het monument Tommy Simpson groet, gelijk aan Eddy Merckx, de overleden wielrenner. Ik kan me nog goed herinneren dat bij mijn eerste Ventoux beklimming ik daar daadwerkelijk ontroerd raakte. De laatste stijgende kilometer geef ik nog wat gas en ben boven. Vervolgens stort ik me in de heerlijke afdaling om uit te rijden. Een blik op de thermostaat achter mij leert me dat de temperatuur in de woning door al mijn geploeter en gezweet met een graad is gestegen . Toch zo'n 54 kuub woonruimte op natuurlijke wijze opgewarmd. Wat je allemaal niet doet voor het milieu....

Ventoux ‘ieder zijn top’

Op 6 november berichtte ik om binnen afzienbare tijd mijn plan voor 2012 te ontvouwen. Op zaterdag 19 mei ga ik met een aantal fietsvrienden de Mont Ventoux in Zuid Frankrijk beklimmen. Het doel is om geld in te zamelen voor de Nadine Foundation. Mijn persoonlijke doel is om drie keer de mythische col vanuit Bédoin te beklimmen. In het zijkader vindt u meer informatie en updates over de foundation en hoe ze en mij te steunen.

Enkelen van mijn volgers hadden al enig vermoeden gezien de Ventoux achtergrond op mijn blog. Het thema van deze dag is ‘ieder zijn top’. Hardlopen, mountainbike, een combinatie van beiden, racefiets, één keer, twee keer of meerdere keren: een ieder kiest zijn doel. Overeenkomstig zullen we de beklimming vanuit Bédoin doen. Voor de kenners: de klassieke zware kant. Persoonlijk vind ik de beklimming vanuit Malaucène weinig hiervoor onderdoen, maar de Ventoux mythe is nu eenmaal vanuit Bédoin geboren. 

De beklimming van deze zijde van de  Ventoux bestaat eigenlijk uit drie delen. Als eerste rij je door een vals plat met wijngaarden en door kleine slaperige gehuchtjes. Parallel aan de top klim je met een gemiddelde van 4,6% naar het dorpje Saint Estève. Hier draait de weg richting top en rij je tegen een muur van 10% aan. Het beroemde bos is begonnen. Negen kilometer met slechts één haarspeldbocht tegen een gemiddelde van 9,3%! Rond Chalet Reynard kan je even op adem komen om het klimfeest door het maandlandschap te vervolmaken. Je ontmoet vier tegenstanders: de hitte, de wind, de stijgingspercentages en jezelf! Zes kilometer á 8% gemiddeld. Vlak voor de top passeer je het monument ter nagedachtenis van de op de Ventoux overleden wielrenner Tommy Simpson in 1967. Het klapstuk van de beklimming is de zwaarste laatste kilometer van 11%. Bij het observatorium zit de beklimming erop. Op je kilometerteller staat 21 km, 1614 hm, 7,7% met een hoge hartslag.



De eerste keer dat ik de Ventoux beklom was in het jaar 2004. Indertijd heb ik een verslag geschreven dat ook op mijn blog te vinden is: mijn Ventoux 2004. De Ventoux en haar omgeving is voor mij een jeugdsentiment. Vandaar deze beklimming op 19 mei.

Komende maanden besteed ik via dit medium meer aandacht aan de Ventoux, haar geschiedenis en omgeving. Een uitstekende site is www.dekaleberg.nl. Hier vind je alles wat je wilt weten over deze mythische col.

Om in de stemming te komen: Armstrong en Pantani op de Ventoux in het jaar 2000. Geniet!

Trainingsweek

Zondagmorgen. Stil op straat. Koude adem. Grijze lucht. Naweeën van een wijnrijke avond. Hoofdpijn. Het IJsselmeer ligt er als een spiegel bij. De zon breekt tussen de dikke bewolking door, bundels van licht op het water achterlatend. Verrek...nog drie fietsende idioten die er vroeg op uit trekken. Mijn hartslag is opvallend hoog: d2, terwijl de benen en watts d1 aanwijzen. Bacchus' invloed? Het hartritme voelt aangenaam en verzink in overdenkingen over de afgelopen trainingsweek.

Deze begon vorige week vrijdag. Samen met Erik en Danilo twee rondjes Posbank gefietst. Enigszins vermoeid van Limburg verteerde ik de talrijke klimmetjes redelijk. Hartslag bleef door vermoeidheid lager dan gewoonlijk. Wattages waren bemoedigend. Enige explosiviteit ontbeerde ik nog. Zeer aangenaam hebben we gedrieën getraind en afgesloten met een heerlijke pannenkoek aan de voet van de Posbank.

Woensdag was een enveloptraining. Toen Airbus midden jaren '80 de Airbus A320 ontwikkelde, introduceerde het Europese consortium 'fly by wire', vliegen met behulp van computers in plaats van louter hydraulica. Om veiligheidsredenen werd de 'flight envelop' ontwikkelt; marges waarbinnen het toestel moet blijven. Deze envelop pas ik regelmatig met d1 trainingen toe: hartslag tussen de 138 en 150 en trapfrequentie tussen 90 en 100. Ideale persoonlijke waardes om een goede basisconditie op te bouwen. Van deze trainingen kan ik altijd erg genieten; na afloop krijg ik altijd zo'n blij gevoel.

Vrijdag wilde ik wat 10 minuten blokken trappen in de Mijzepolder. Helaas werkte de Garmin of PowerTap niet mee. De wattages blijken al spoedig niet te kloppen. Kalibreren werkte niet goed. Kortom: ik moest me binnenstebuiten keren cq een ongeluk trappen voor een schamele 300 watt. Dit werkte dermate demotiverend dat ik na 8 minuten blok de pijp aan Maarten heb gegeven.

Terug naar zondag. De hartslag blijft onverminderd hoog, wattages zijn redelijk. Ik geniet erg van de rust en koude. Kom verscheidene collega's fietstoeristen tegen. Ook de hoeveelheid hengelaars valt op. Ook die hards of slechte relaties? In de Mijzepolder besluit ik de gashendel open te draaien. De geproduceerde 330 watt (gekalibreerd) gedurende 5 minuten stemt me meer dan tevreden vergeleken met de 300 watt over weliswaar 10 minuten enkele weken geleden. Tevreden rij ik Hoorn binnen. Zonniger. Drukker. Nuchter!

Limburg

Tussen de bedrijven door is het mooi weer! Afgelopen dinsdag en donderdag is het geweldig slecht weer in Nederland en laat het net op woensdag droog zijn. 's Ochtends is het nog wat grijs en nat buiten, maar Roos en ik zijn klaar voor de start: Roos gaat in Maastricht shoppen en ik .....trainen in de Limburgse heuvels. Nu ben ik altijd in de veronderstelling geweest niet te houden te zijn als ik kan gaan fietsen, maar ben inmiddels tot de conclusie gekomen dat ik qua fanatisme volledig door Roos wordt overklast. Als ik met mijn ogen knipper is ze al richting de Maastrichtse middenstand vertrokken en ik worstel me in allerlei fietskleding. De auto staat in een parkeergarage wat het heerlijk omkleden maakt. Warm en droog. Een kwartiertje later rij ik door een nat Maastricht op weg naar Bemelen.

Met GPSies heb ik een mooie route gepland om binnendoor richting de  Loorberg te rijden. Zoals vaker gebeurt kom ik op een verlaten en slecht onderhouden weg terecht. Water, Limburgse prut en löss hecht zich aan mijn fiets. Een kort steil klimmetje brengt me in bewoonde wereld: Groot Welsden. Ik denk veel dorpjes te (her)kennen, maar Groot Welsden komt me allerminst bekend voor.

Na Groot Welsden en een mooie holle weg kom ik op de N598 naar De Planck terecht. Het fietspad is slecht, de kale hoogvlakte en de harde kopwind nodig uit tot onvervalst stoempwerk richting volgende afslag: Reijmerstok. Deze is me bekend van de eerste ravitaillering van de Amstel Gold Race. Na de vermaledijde plek arriveer ik in de parel van het heuvelland: Slenaken. Loorberg dus. Wat is en blijft dit een geweldige klim! Na de Loorberg beklim ik de Camerig om via de pas van de Wolfhaag in België het Drielandenpunt te klimmen. Het Drielandenpunt was overigens na de val van Napoleon een Vierlandenpunt. Het nabij gelegen Moresnet werd naast het Koninkrijk der Nederlanden en Pruisen het derde land. Na de Belgische onafhankelijkheid in 1830 was er dus even sprake van een Vierlandenpunt.

Na dit stukje geschiedenis beklim in de Camerig van Vaalser zijde en zet koers naar de finale van de Amstel Gold Race. Achtereenvolgens de Kruisberg (ging goed), Limburgs mooiste: de Eyserbosweg, de Fromberg, Sibbergrubbe en de Cauberg. De oplettende kenner mist onherroepelijk een niet al te bescheiden klim binnen dit illustere rijtje .... inderdaad de Keutenberg. De Keut had ik op zich wel zin in, maar dat helse stuk na de klim. Dat vals plat met deze wind op de kop. Op dat plateau waait het zelfs als het windstil is! 

Na de Cauberg, waar ik glimlachend getuige ben van een vader die zijn dochter wandelend naar boven moest sleuren, rij ik door de finish van het aanstaande wereldkampioenschap wielrennen. In Berg en Terblijt daal ik af en fotografeer ik het bord 'Hennie Kuiper allee'. Kuiper sneed hier in de Amstel Gold Race van 1982 een stukje weg af, wat door de bewoners dat het eerder genoemde allee is omgedoopt. Tot slot volgt de klim van de Geulhemmerweg en daal af naar Maastricht. Dik drie uur verder zet ik de fiets voldaan in de auto. Nu maar afwachten of Roos haar training er ook op heeft zitten....

De eerste rit

Voor alles is er een eerste keer... ook voor een rondje fietsen in 2012. Rond elf uur haal ik voor de verandering vader en zoon Van Driel op voor de eerste wielomwentelingen van het nieuwe jaar. Eenmaal Hoorn uit zetten we koers naar Purmerend. Voorbij Hobrede zet ik me op kop om Danilo en Erik af te zetten voor een sprint onder de N244 bij Purmerend noord. Het doet flink pijn. 


Voorbij Purmerend pikken het parcours van de ronde van Noord Holland op. Het stuk tussen langs het spoor tot aan de A7 hebben we de wind vol op de kop. Dat blijft toch bijzonder; in Hoorn zeggen we nog tegen elkaar: 'er staat weinig wind'. Met moeite reik ik tot 27 kilometer. Wat volgt is de scherpe draai om parallel aan de A7 over het spoor te klimmen. Als eerste draai ik omhoog en probeer Danilo uit het wiel te krijgen. Het melkzuur komt inmiddels uit mijn oren, de hartslag bereikt de 187 slagen per minuut, maar Danilo losrijden lukt me niet.


Het stuk door Zaanstad is ronduit vervelend. Veel stoplichten en drukte. De wind zijn we, met name mijn benen, inmiddels flink zat. De Nauwernasche Vaart brengt verlichting. Wind redelijk mee rijden we langs Wormer naar het Noordhollands kanaal. Erik zet zich op kop om ons voor de brug voor een sprint af te zetten. Spannend! Loeren en positioneren. De al hoge snelheid kan ik omhoog gaand vasthouden. 1022 watt! Klinkt voor een sprinter niet bijster spannend, maar heb nog nooit zo´n hoog aantal watts behaald. Qua sprintkracht gaat het dus goed. Al die wasmachines en ander huishoudelijk apparatuur versjouwen heeft dus zijn vruchten afgeworpen!


De rit lijkt prettig af te lopen als we Avenhorn uitfietsen, maar een lekke band van Erik zorgt voor tijdelijk oponthoud. Daarmee is het nog niet over met de pech. Aan het einde van de Hulk draaien we achter een lesauto de dijk op. Gaat prima totdat de chauffeur besluit plots op de rem te trappen met als gevolg dat Erik tegen de auto aanrijdt en op het asfalt terecht komt. Zo zie je maar dat een ongeluk is een klein hoekje zit. Zonder weinig erg kunnen we in Hoorn de eerste 80 kilometer van 2012 bijschrijven.

Kerstrondje

Sinds jaar en dag heb ik een soort van traditie met mezelf afgesproken: op eerste Kerstdag wordt er getraind! Op de 24ste van december zat ik al een kleine anderhalf uur op de Trek; rondjes Mijzepolder met 2 blokken van 10 minuten in D2/D3 afwerken. Thuisgekomen analyseerde ik de rondes: beiden 300 watt. Ik ben hier uiterst content mee. Ga me komend jaar wat meer toeleggen op tijdrijden om me zo beter op het klimmen voor te bereiden.

Op eerste Kerstdag meld ik me om elf uur bij de familie Van Driel. Zoals gewoonlijk vormen Erik en Danilo mijn kompanen op de weg. Het tempo zit er goed in. Danilo (14 jaar) rijdt opvallend goed, helemaal in vergelijking tot dezelfde tijd vorig seizoen. Dat gaat wel goedkomen met hem voor het komende wielerseizoen.

De wind is stevig, windkracht vijf. Om beurten rijden we op kop. Redelijk uitgepierd rijden we De Rijp binnen. Hier vinden we beschutting tegen de wind en weet ik uit ervaring dat we bij Graft de wind in de rug krijgen. Eenmaal windje mee doen we het tot Schermerhorn rustig en pratend aan. Eenmaal in de inmiddels beroemde Mijzepolder wordt de gaskraan opengedraaid en prijkt er een topsnelheid van 59,7 km/uur op mijn teller. Lekker! We fietsen rustig verder uit; Kerst wacht.

Tweede start

Vol goede moed en zin startte twee weken geleden mijn voorbereiding op het nieuwe seizoen. Ik had twee intensieve Tacx trainingen gedaan met een positief resultaat. Het lichaam dacht er kennelijk toch iets anders over met als uitkomst een flinke verkoudheid en blaffen als een oude duitse herder. De zeehond werd ik ook wel genoemd. Afgelopen zaterdag had ik een voorzichtige poging gedaan om iets te doen wat op fietsen leek. De hoestbuien waren niet van de lucht. Interessant om te constateren dat de hartslag evenredig oploopt aan de intensiviteit van de hoestpartij. Zaterdag stelde al met al niet veel voor, vandaar de tweede start van het seizoen op woensdag de 21ste. Tacx in onze huiskamer geïnstalleerd, Pyreneeën etappe geladen en gaan. Eerst een klein stuk de Peyresourde beklommen, lekker herstellen tijdens de afdaling en zoals altijd kijken waar de Jan Ullrich bocht is. Vervolgens de col d'Azet op. Vier series van vijf minuten waarvan 2,5 minuut relatieve rust gevolgd door 1,5 minuut kracht en tot slot 1 minuut volle bak. Redelijk kapot kom ik boven. De afdaling is bedoeld om goed te herstellen. Wederom een lekkere start van het seizoen. Nu maar niet meer verkouden worden!

Kledingkeuze

"Schat, wat zal ik eens aantrekken?" Herkenbaar? 's Ochtends of 's avonds heb ik totaal geen moeite met het bepalen van mijn kledingkeuze. Stap ik echter op de fiets, dan ben ik direct in dubio over het bepalen van de geschikte fietskledij. Wat is de temperatuur? Wat doet het weer? Allen logische afwegingen voor de keuze van de kleding. Bijkomend probleem is de grote hoeveelheid aan tenues in mijn kledingkast. Ik heb de beschikking over een redelijk grote kledingkast en een kwart ervan bestaat uit fietskleding. Dilemma alom! 

Vandaag was het weer eens zover: is dit geschikt, wat zijn de weersverwachtingen, past dat bij elkaar, is het niet te veel? Ja, het is niet eenvoudig om fietser te zijn! Na lang wikken en wegen is het zover: ik sta buiten. Het is een fantastische novemberdag: geelachtig zonlicht, mistig weiland en natte, vieze wegen. Via Purmerend rij ik naar Jisp en Wormer. Een leeg hongerig gevoel maakt zich van mij meester. Waar kan ik lunchen (wielerwoord voor een reep aan de pomp halen). De topografie van de Zaanstreek maalt door mijn hoofd. Eh....Wormer bijna uit. Daar vind ik een tankstation. Aangekomen bij de bewuste pomp blijkt het een prijsvechter te zijn. Goed voor de brandstof in je auto, maar geen brandstof voor de maag. Doorrijden naar het misschien wel mooiste dorpje van Noord Holland: de Rijp. Daar weet ik na al die jaren wel een dealer in Marsen, Snickers enz. te vinden. De gescoorde Twix verorber ik al rijdend door de Rijp. Best lastig nog om zo'n grote reep naar binnen te werken terwijl je je handen aan het stuur en remmen moet houden om auto's en wandelaars te ontwijken. Zonder verdere kleerscheuren verlaat ik de Rijp en zet koers naar Hoorn. Het laatste stuk ondervind ik wat tegenwind. Gaat moeizaam nu. De afgelopen dagen van ziek zijn, spinning en rit van gisteren beginnen hun tol te eisen. Thuisgekomen gaan fiets en berijder tezamen in de doucheruimte: fiets in bad en renner onder de douche. Schoon! Alleen de kleding is nog vies. Heb ik volgende keer ten minste minder keus.

2012

Grijs weer...wat brengt een mens dan in de Wieringermeer? Voor diegene uit andere delen van het land: de Wieringermeer bestaat uit kaarsrechte door  populieren geflankeerde wegen, afgelegen boerderijen en heel veel akkerbouw. Kortom: een naargeestige bedoeling onder grijze omstandigheden. Vandaag echter niet! Goede rit gemaakt. 34,5 km per uur met hartslag gemiddeld in D2 zone. Stoempen tegen de noordenwind. Vliegen met de wind mee. Maar vooral: creatieve gedachte aangaande het fietsdoel voor 2012.Wat het doel wordt? Dat houd ik nog even voor mezelf. Ik informeer jullie later. Het zal in ieder geval niet de Hel van de Wieringermeer worden. 

November?

Voel me enigszins voor paal staan als Erik en Danilo voor de deur staan: korte mouwen en dito broek. Ik heb armstukken en beenstukken en dik ondershirt aangetrokken. Mannen: het is november hoor! De Van Driels hebben echter het gelijk aan hun zijde. Spoedig stroop ik de armstukken af en de beenstukken....die heb ik thuis laten liggen. 


We hebben een heerlijke training. Ik neem lange stukken kopwerk voor mijn rekening, afgewisseld met kopbeurten van vader en zoon. Af en toe een stukje sprinten maakt deze rit tot een mooie. Heerlijk is deze sport toch, we worden ditmaal niet bedreigd door niet-uitkijkende automobilisten, samen en toch alleen. Weinig woorden hoeven te worden gewisseld om er een gezellige en stevige rit van te maken. 33,9 gemiddeld staat op de teller. Polar geeft 8233 kilometer als tussenstand aan.

Vogelvrij

Wielrennen is een heerlijke sport. Een dag zoals vandaag: heerlijke temperatuur, weinig wind en zon. Lekker met je kop in de wind en trappen maar. Helaas verschijnt er wel eens een grijze wolk aan de horizon in de vorm van mede weggebruikers. Vandaag tot twee keer toe bijna aangereden door een dromerige automobilist en tot slot naar huis kerende scholieren moeten ontwijken. Bij de laatste zeg je er wat van en krijg je commentaar... Even hard in de remmen knijpen en het zooitje stevig toespreken (laat dit voor jullie fantasie open). Wil je heel blijven: denk dan dat je beste op de weg bent en de rest bestaat uit een stelletje idioten!