Limburg

Tussen de bedrijven door is het mooi weer! Afgelopen dinsdag en donderdag is het geweldig slecht weer in Nederland en laat het net op woensdag droog zijn. 's Ochtends is het nog wat grijs en nat buiten, maar Roos en ik zijn klaar voor de start: Roos gaat in Maastricht shoppen en ik .....trainen in de Limburgse heuvels. Nu ben ik altijd in de veronderstelling geweest niet te houden te zijn als ik kan gaan fietsen, maar ben inmiddels tot de conclusie gekomen dat ik qua fanatisme volledig door Roos wordt overklast. Als ik met mijn ogen knipper is ze al richting de Maastrichtse middenstand vertrokken en ik worstel me in allerlei fietskleding. De auto staat in een parkeergarage wat het heerlijk omkleden maakt. Warm en droog. Een kwartiertje later rij ik door een nat Maastricht op weg naar Bemelen.

Met GPSies heb ik een mooie route gepland om binnendoor richting de  Loorberg te rijden. Zoals vaker gebeurt kom ik op een verlaten en slecht onderhouden weg terecht. Water, Limburgse prut en löss hecht zich aan mijn fiets. Een kort steil klimmetje brengt me in bewoonde wereld: Groot Welsden. Ik denk veel dorpjes te (her)kennen, maar Groot Welsden komt me allerminst bekend voor.

Na Groot Welsden en een mooie holle weg kom ik op de N598 naar De Planck terecht. Het fietspad is slecht, de kale hoogvlakte en de harde kopwind nodig uit tot onvervalst stoempwerk richting volgende afslag: Reijmerstok. Deze is me bekend van de eerste ravitaillering van de Amstel Gold Race. Na de vermaledijde plek arriveer ik in de parel van het heuvelland: Slenaken. Loorberg dus. Wat is en blijft dit een geweldige klim! Na de Loorberg beklim ik de Camerig om via de pas van de Wolfhaag in België het Drielandenpunt te klimmen. Het Drielandenpunt was overigens na de val van Napoleon een Vierlandenpunt. Het nabij gelegen Moresnet werd naast het Koninkrijk der Nederlanden en Pruisen het derde land. Na de Belgische onafhankelijkheid in 1830 was er dus even sprake van een Vierlandenpunt.

Na dit stukje geschiedenis beklim in de Camerig van Vaalser zijde en zet koers naar de finale van de Amstel Gold Race. Achtereenvolgens de Kruisberg (ging goed), Limburgs mooiste: de Eyserbosweg, de Fromberg, Sibbergrubbe en de Cauberg. De oplettende kenner mist onherroepelijk een niet al te bescheiden klim binnen dit illustere rijtje .... inderdaad de Keutenberg. De Keut had ik op zich wel zin in, maar dat helse stuk na de klim. Dat vals plat met deze wind op de kop. Op dat plateau waait het zelfs als het windstil is! 

Na de Cauberg, waar ik glimlachend getuige ben van een vader die zijn dochter wandelend naar boven moest sleuren, rij ik door de finish van het aanstaande wereldkampioenschap wielrennen. In Berg en Terblijt daal ik af en fotografeer ik het bord 'Hennie Kuiper allee'. Kuiper sneed hier in de Amstel Gold Race van 1982 een stukje weg af, wat door de bewoners dat het eerder genoemde allee is omgedoopt. Tot slot volgt de klim van de Geulhemmerweg en daal af naar Maastricht. Dik drie uur verder zet ik de fiets voldaan in de auto. Nu maar afwachten of Roos haar training er ook op heeft zitten....

De eerste rit

Voor alles is er een eerste keer... ook voor een rondje fietsen in 2012. Rond elf uur haal ik voor de verandering vader en zoon Van Driel op voor de eerste wielomwentelingen van het nieuwe jaar. Eenmaal Hoorn uit zetten we koers naar Purmerend. Voorbij Hobrede zet ik me op kop om Danilo en Erik af te zetten voor een sprint onder de N244 bij Purmerend noord. Het doet flink pijn. 


Voorbij Purmerend pikken het parcours van de ronde van Noord Holland op. Het stuk tussen langs het spoor tot aan de A7 hebben we de wind vol op de kop. Dat blijft toch bijzonder; in Hoorn zeggen we nog tegen elkaar: 'er staat weinig wind'. Met moeite reik ik tot 27 kilometer. Wat volgt is de scherpe draai om parallel aan de A7 over het spoor te klimmen. Als eerste draai ik omhoog en probeer Danilo uit het wiel te krijgen. Het melkzuur komt inmiddels uit mijn oren, de hartslag bereikt de 187 slagen per minuut, maar Danilo losrijden lukt me niet.


Het stuk door Zaanstad is ronduit vervelend. Veel stoplichten en drukte. De wind zijn we, met name mijn benen, inmiddels flink zat. De Nauwernasche Vaart brengt verlichting. Wind redelijk mee rijden we langs Wormer naar het Noordhollands kanaal. Erik zet zich op kop om ons voor de brug voor een sprint af te zetten. Spannend! Loeren en positioneren. De al hoge snelheid kan ik omhoog gaand vasthouden. 1022 watt! Klinkt voor een sprinter niet bijster spannend, maar heb nog nooit zo´n hoog aantal watts behaald. Qua sprintkracht gaat het dus goed. Al die wasmachines en ander huishoudelijk apparatuur versjouwen heeft dus zijn vruchten afgeworpen!


De rit lijkt prettig af te lopen als we Avenhorn uitfietsen, maar een lekke band van Erik zorgt voor tijdelijk oponthoud. Daarmee is het nog niet over met de pech. Aan het einde van de Hulk draaien we achter een lesauto de dijk op. Gaat prima totdat de chauffeur besluit plots op de rem te trappen met als gevolg dat Erik tegen de auto aanrijdt en op het asfalt terecht komt. Zo zie je maar dat een ongeluk is een klein hoekje zit. Zonder weinig erg kunnen we in Hoorn de eerste 80 kilometer van 2012 bijschrijven.

Kerstrondje

Sinds jaar en dag heb ik een soort van traditie met mezelf afgesproken: op eerste Kerstdag wordt er getraind! Op de 24ste van december zat ik al een kleine anderhalf uur op de Trek; rondjes Mijzepolder met 2 blokken van 10 minuten in D2/D3 afwerken. Thuisgekomen analyseerde ik de rondes: beiden 300 watt. Ik ben hier uiterst content mee. Ga me komend jaar wat meer toeleggen op tijdrijden om me zo beter op het klimmen voor te bereiden.

Op eerste Kerstdag meld ik me om elf uur bij de familie Van Driel. Zoals gewoonlijk vormen Erik en Danilo mijn kompanen op de weg. Het tempo zit er goed in. Danilo (14 jaar) rijdt opvallend goed, helemaal in vergelijking tot dezelfde tijd vorig seizoen. Dat gaat wel goedkomen met hem voor het komende wielerseizoen.

De wind is stevig, windkracht vijf. Om beurten rijden we op kop. Redelijk uitgepierd rijden we De Rijp binnen. Hier vinden we beschutting tegen de wind en weet ik uit ervaring dat we bij Graft de wind in de rug krijgen. Eenmaal windje mee doen we het tot Schermerhorn rustig en pratend aan. Eenmaal in de inmiddels beroemde Mijzepolder wordt de gaskraan opengedraaid en prijkt er een topsnelheid van 59,7 km/uur op mijn teller. Lekker! We fietsen rustig verder uit; Kerst wacht.

Tweede start

Vol goede moed en zin startte twee weken geleden mijn voorbereiding op het nieuwe seizoen. Ik had twee intensieve Tacx trainingen gedaan met een positief resultaat. Het lichaam dacht er kennelijk toch iets anders over met als uitkomst een flinke verkoudheid en blaffen als een oude duitse herder. De zeehond werd ik ook wel genoemd. Afgelopen zaterdag had ik een voorzichtige poging gedaan om iets te doen wat op fietsen leek. De hoestbuien waren niet van de lucht. Interessant om te constateren dat de hartslag evenredig oploopt aan de intensiviteit van de hoestpartij. Zaterdag stelde al met al niet veel voor, vandaar de tweede start van het seizoen op woensdag de 21ste. Tacx in onze huiskamer geïnstalleerd, Pyreneeën etappe geladen en gaan. Eerst een klein stuk de Peyresourde beklommen, lekker herstellen tijdens de afdaling en zoals altijd kijken waar de Jan Ullrich bocht is. Vervolgens de col d'Azet op. Vier series van vijf minuten waarvan 2,5 minuut relatieve rust gevolgd door 1,5 minuut kracht en tot slot 1 minuut volle bak. Redelijk kapot kom ik boven. De afdaling is bedoeld om goed te herstellen. Wederom een lekkere start van het seizoen. Nu maar niet meer verkouden worden!

Kledingkeuze

"Schat, wat zal ik eens aantrekken?" Herkenbaar? 's Ochtends of 's avonds heb ik totaal geen moeite met het bepalen van mijn kledingkeuze. Stap ik echter op de fiets, dan ben ik direct in dubio over het bepalen van de geschikte fietskledij. Wat is de temperatuur? Wat doet het weer? Allen logische afwegingen voor de keuze van de kleding. Bijkomend probleem is de grote hoeveelheid aan tenues in mijn kledingkast. Ik heb de beschikking over een redelijk grote kledingkast en een kwart ervan bestaat uit fietskleding. Dilemma alom! 

Vandaag was het weer eens zover: is dit geschikt, wat zijn de weersverwachtingen, past dat bij elkaar, is het niet te veel? Ja, het is niet eenvoudig om fietser te zijn! Na lang wikken en wegen is het zover: ik sta buiten. Het is een fantastische novemberdag: geelachtig zonlicht, mistig weiland en natte, vieze wegen. Via Purmerend rij ik naar Jisp en Wormer. Een leeg hongerig gevoel maakt zich van mij meester. Waar kan ik lunchen (wielerwoord voor een reep aan de pomp halen). De topografie van de Zaanstreek maalt door mijn hoofd. Eh....Wormer bijna uit. Daar vind ik een tankstation. Aangekomen bij de bewuste pomp blijkt het een prijsvechter te zijn. Goed voor de brandstof in je auto, maar geen brandstof voor de maag. Doorrijden naar het misschien wel mooiste dorpje van Noord Holland: de Rijp. Daar weet ik na al die jaren wel een dealer in Marsen, Snickers enz. te vinden. De gescoorde Twix verorber ik al rijdend door de Rijp. Best lastig nog om zo'n grote reep naar binnen te werken terwijl je je handen aan het stuur en remmen moet houden om auto's en wandelaars te ontwijken. Zonder verdere kleerscheuren verlaat ik de Rijp en zet koers naar Hoorn. Het laatste stuk ondervind ik wat tegenwind. Gaat moeizaam nu. De afgelopen dagen van ziek zijn, spinning en rit van gisteren beginnen hun tol te eisen. Thuisgekomen gaan fiets en berijder tezamen in de doucheruimte: fiets in bad en renner onder de douche. Schoon! Alleen de kleding is nog vies. Heb ik volgende keer ten minste minder keus.

2012

Grijs weer...wat brengt een mens dan in de Wieringermeer? Voor diegene uit andere delen van het land: de Wieringermeer bestaat uit kaarsrechte door  populieren geflankeerde wegen, afgelegen boerderijen en heel veel akkerbouw. Kortom: een naargeestige bedoeling onder grijze omstandigheden. Vandaag echter niet! Goede rit gemaakt. 34,5 km per uur met hartslag gemiddeld in D2 zone. Stoempen tegen de noordenwind. Vliegen met de wind mee. Maar vooral: creatieve gedachte aangaande het fietsdoel voor 2012.Wat het doel wordt? Dat houd ik nog even voor mezelf. Ik informeer jullie later. Het zal in ieder geval niet de Hel van de Wieringermeer worden. 

November?

Voel me enigszins voor paal staan als Erik en Danilo voor de deur staan: korte mouwen en dito broek. Ik heb armstukken en beenstukken en dik ondershirt aangetrokken. Mannen: het is november hoor! De Van Driels hebben echter het gelijk aan hun zijde. Spoedig stroop ik de armstukken af en de beenstukken....die heb ik thuis laten liggen. 


We hebben een heerlijke training. Ik neem lange stukken kopwerk voor mijn rekening, afgewisseld met kopbeurten van vader en zoon. Af en toe een stukje sprinten maakt deze rit tot een mooie. Heerlijk is deze sport toch, we worden ditmaal niet bedreigd door niet-uitkijkende automobilisten, samen en toch alleen. Weinig woorden hoeven te worden gewisseld om er een gezellige en stevige rit van te maken. 33,9 gemiddeld staat op de teller. Polar geeft 8233 kilometer als tussenstand aan.

Vogelvrij

Wielrennen is een heerlijke sport. Een dag zoals vandaag: heerlijke temperatuur, weinig wind en zon. Lekker met je kop in de wind en trappen maar. Helaas verschijnt er wel eens een grijze wolk aan de horizon in de vorm van mede weggebruikers. Vandaag tot twee keer toe bijna aangereden door een dromerige automobilist en tot slot naar huis kerende scholieren moeten ontwijken. Bij de laatste zeg je er wat van en krijg je commentaar... Even hard in de remmen knijpen en het zooitje stevig toespreken (laat dit voor jullie fantasie open). Wil je heel blijven: denk dan dat je beste op de weg bent en de rest bestaat uit een stelletje idioten!

Epiloog

Vandaag de laatste fietsdag na twee dagen van heerlijke rust. Het is koud als ik rond tien uur de grote weg naar Castellina opdraai. Heb thuis een route gepland via het Castelli di Brolio, maar al snel concludeer ik: daar heb ik geen zin an. Omdraaien en thuis opwarmen is het devies. Vlakbij huis besluit ik toch even door te fietsen en maar aan te kijken waar de fiets me vandaag brengt. Spoedig heb ik een plan: de route van dinsdag maar dan andersom. In dit deel van dit gebied is het ook wat warmer merk ik. Na even fout gereden te zijn, vind ik de route naar de Montemaggio. Ook van deze kant een heerlijke klim. Tijdens het afdalen schiet mij een liedje te binnen: where have you gone Joe di Maggio van Simon and Garfunkel, nu door mij omgedoopt tot where have you gone Montemaggio. Na een gelukzalige afdaling en een saai stuk naar Staggia besluit ik de vakantie met de klim naar Castellina. Eveneens een saai stuk, maar het klimmen gaat me goed af. Na 85 kilometer arriveer ik voor een verse pollo en heerlijke soep. Herstel is begonnen, het laatste klimmen van 2011 zit erop.

Siena

Fietsen in Toscane: Chianti regio

Sinds de zomervakantie van 2011 kom ik meerdere malen per jaar in het Chianti gebied in Toscane. Dit gebied, waar de beroemde Chianti Classico wordt gemaakt, ligt grofweg tussen Florence (hierna Firenze te noemen) en Siena. Een wonderschoon gebied met kleine kronkelweggetjes, strade bianche, vergezichten, pittoreske dorpen gelijkend op arendsnesten, kastelen, oudheid, nauwe straten en stoffige wegen. Zo is de gedachte bij mij ontstaan om dit gebied onder de wielertoeristische loep te leggen. Daarbij breng ik de volgende aspecten onder de aandacht: klimaat, klimmen, wegen en omgeving.

Klimaat
In de zomer is het hier flink warm tot gewoon ordinair heet. Aan te raden is ’s ochtends óf ’s middags vanaf vijf uur te gaan trainen. Wil je toch overdag in de hitte trainen, laat je lichaam eraan wennen. Het kost een aantal dagen. Overigens heeft elk zichzelf respecterend dorp een waterpomp. 'Drinken' luidt het devies. De temperatuur in het voor en najaar is uitstekend te noemen. In de zon wordt het zo’n 20 tot 25 graden.

Klimmen
De klims zijn nogal divers; veelal lopers van gemiddeld 3 tot 4%, maar ook steile trapsgewijze klims. Onlangs reed ik weer tegen zo’n geval apart aan: Monteforchi met direct 12% voor de kiezen, daarna vlak, 15%, vlak, 12%, vlak. Nergens vind je een aangenaam klimritme. Ook echte Ardennenklims van gemiddeld 6 tot 7% vind je hier.

Ben je echter op zoek naar goede trainingscols en/of wil je je toeleggen op lang bergop klimmen, dan is het Toscane in de omgeving van Luca én ten noorden van Firenze geschikter. Je bevindt je dan in de Apennijnen. Deze bergrug scheidt Toscane van drie andere provincies. Je kunt gemakkelijk cols van boven de 1000 tot 1500 meter vinden. Helemaal in het zuiden van Toscane ligt de twee-na-hoogste vulkaan van Italië, de Monte Amiata met haar top op 1732 meter boven zeeniveau. Een lange en zware col die van vier zijden is te beklimmen.

Wegen
De kwaliteit van het wegdek verkeert in goede tot uitstekende kwaliteit. Een hele enkele keer kom je Waals asfalt tegen, maar de meeste wegen zijn vergelijkbaar of beter dan in bijvoorbeeld de Provence. Lastig is het bochtenwerk: vaak onoverzichtelijk! Dit brengt direct een ander gevaar met zich mee: de Toscaanse weggebruikers die de Toscaanse bochten op een Italiaanse manier aansnijden, namelijk ten faveure van zichzelf. Met andere woorden ze kunnen op jouw weghelft terecht komen. Hachelijk situaties kunnen zo tijdens het afdalen ontstaan. Anderzijds hebben de Italianen meer respect voor de wielrenner dan in Nederland.

Een verhaal apart zijn de Toscaanse witte wegen: le strade bianche. Eenmaal per jaar rijden de profs hun wedstrijd op deze onverharde wegen. Deze wedstrijd wordt in maart verreden en finisht in het prachtige Siena. Uniek is dat deze profkoers afgeleid is van een zeer lang bestaande wielertoeristische tocht. Meestal is dit andersom. Deze cyclo - l'Eroica (heroïsch) - wordt in oktober verreden. Verplicht is het rijden op een oude stalen fiets en in retro fietskleding.

Omgeving
Een fantastisch gebied: open landschappen afgewisseld met prachtige bospartijen, oude dorpjes, oude gebouwen en monumentale stadjes zoals Monteriggioni, San Gimignano en schitterende grote steden Siena en Firenze. Kom, kijk en bewonder.

Samengevat is deze regio uitstekend geschikt voor de wielertoerist. Je kunt hier goed diep gaan, steile en lopende klimmetjes met prachtige vergezichten en aangename temperaturen. Uitstekend als je trainingsdoelen in de Ardennen hebt. 

A room with a view

Mijn kantoor heeft het mooiste uitzicht ter wereld. Was ik professioneel 

Monteriggioni

wielrenner geweest had ik deze stelling inderdaad de mijne kunnen zijn. Mijn dagelijks  uitzicht bestaat daarentegen uit 29 kinderen, Oostblokgrijs getinte muren en een mooie schooltuin. Mijn tijdelijke kantoor is vele malen mooier. In een tocht van 60 kilometer heb ik achtereenvolgens Monteriggioni, San Gimignano en Siena gezien, ben door de Outback van Australië gereden en heb de Ventoux beklommen! Ik denk één van de mooiste weggetjes in dit deel van Toscane te hebben ontdekt.

Ventoux gelijkend

Na Monteriggioni rijd ik door een desolaat licht glooiend landschap met bruine akkers gelijkend op de Outback in Australië. Deze prachtige weg gaat over in een met eikenbomen overdekte klim. Ook qua stijgingspercentages een gelijkenis met de Ventoux. Helemaal fraai is een met kastanjes geflankeerde passage door een minuscuul dorpje. De op de grond liggende tamme kastanjes worden door een vrouw van onbestemde leeftijd van de kant van de weg opgeraapt. Ze moet een vloekende Hollander hebben gehoord. Kreeg de derailleur niet in de kleinste versnellingen waardoor ik een steil stuk op de 21 moest volbrengen. Dit deed nogal zeer. Bovenop de klim gekomen keer ik de Trek ondersteboven en stel de derailleur zo goed mogelijk af. Een mooie op de Mortirolo lijkende afdaling brengt me nabij Siena. Ik beleef een hachelijk moment door in een onoverzichtelijke bocht een bus te ontwijken.

Typisch Toscane

Voorbij Siena rijd ik het laatste stuk door typisch Toscaans landschap: lichtglooiend met snel roodbruin wordende wijngaarden. Af en toe loop ik tegen steile stukken aan als ik een dorpje inrijd. De 21 blijft mijn kleinste verzet. In het voorbijrijden van een lokale wijnboer worden mijn reukzintuigen door een fraaie alcoholische geur geprikkeld. Het laatste stuk naar Tregole gaat zwaar; het is warm en iets lijkt mijn luchtpijp te blokkeren. De pasta in casa Jeurissen smaakt me naderhand goed.

Onder een Toscaanse zon

Onder een Toscaanse herfstzon beklim ik de strade bianche die naar de grote weg leidt. Om acht uur vanochtend kwam het kwik tot 6 graden. Het land voelt koud aan als ik rond tien uur de grote weg opdraai. De temperatuur begint erg aangenaam te worden.

Het is even wennen na ruim anderhalve week geen racezadel meer te hebben gevoeld. De benen voelen wat stram en onwennig aan. De derailleur draait eveneens wat onwennig; slaat regelmatig over naar andere versnelling. In Castellina verhelp ik het probleem en duik de afdaling in. Een glooiend stuk naar Radda volgt.

Radda in Chianti

Het in nevelen gehulde Toscaanse landschap is nog weinig aan herfstverandering onderhevig. Veel kreupelhout toont groen, weliswaar minder intens dan in de zomer. De gele zonnestralen geven me daarentegen een aangenaam herfstgevoel. Afgezien van een enkele auto rij ik nagenoeg alleen. Na een kilometer of tien glooiend te hebben gefietst, volgt een korte klim naar het pittoreske Toscaans dorpje Radda in Chianti. Gesitueerd op de top van een heuvel biedt het dorp een prachtig uitzicht op de wijde omgeving.

Na Radda volgt een klim tot bijna 700 meter hoogte. Mijn wattages zijn uiteraard lager dan in zomer, maar kan ik een goed tempo onderhouden. Ik merk dat de conditie verminderd is; ik voel mijn longen branden tijdens de inspanning. Bijzonder om te constateren dat het landschap onveranderd is, terwijl de fysieke en mentale gesteldheid uiteenlopend zijn veranderd. Overigens tonen hier enkele bomen en struiken hun herfstkleuren.

Bovenop gekomen trek ik mouwstukken aan en begin aan de lange afdaling naar Gaiole. In Gaiole is het omdraaien en klimmen geblazen. Een wielrenner rijdt voor me; mikpunt. Spoedig steek ik de renner voorbij en rij in trance omhoog. Het doet zeer, maar het valt me geheel niet tegen. Zeker met de wetenschap dat de eerste dag klimmen voor mij per definitie lastig is en helemaal na een vliegreis van bijna twee uur. Na bijna twee uur ben ik weer in casa Jeurissen. Genieten geblazen. Heerlijk om terug onder de Toscaanse zon te zijn.

Op naar Toscane

Het is bijna zover...vliegtuig pakken naar Italië. Komende week lekker trainen in de Toscaanse heuvels, onder een Toscaanse zon, met Toscaanse temperaturen en Toscaanse.....laat ik jullie niet verder jaloers maken.

Wordt vervolgd