Sinds gisteren leen ik de tijdritfiets, een rood-witte Argon 18, van Arno. Ik wil graag intensief gaan trainen de komende periode en tijdrijden lijkt in dat plaatje te passen.
Het weer ziet er slecht uit en ik twijfel. Twijfel wel of niet mijn debuut op een tijdrit maken. Gelukkig hak ik knopen vrij vlot door en zoef ik over de dijk, Hoorn achter me latend. Wat een gevoel! Fantastisch! Het is weliswaar flink zoeken naar de juiste houding en wennen aan de houding, maar wat geeft tijdrijden een kick! Het valt me op dat het makkelijker is om 'diep' te gaan. Ik verbaas mezelf tijdens de rit hoe lang ik de intensiviteit kan volhouden. Af en toe zet ik mezelf overeind om de spieren even te ontlasten. De gemiddelde snelheid en wattage mogen er zijn. En Jacques, ik heb aan je en jouw 36 kilometer gemiddeld gedacht. Dank je voor je motivatie!
Voorzetsel
Eeuwenlang aanwezig
Wind, weer en water
Wind, weer en water
Doorbroken en gehavend
Afgebroken en opgebouwd
Afgebroken en opgebouwd
Kronkelend als een slang
In contrast met zijn landschap
Hoekig, lijnig, recht
Gelijkend haar inwoners
Geen flauwekul doch direct
Ongedwongen en gedwongen
Eeuwenlang gevangen
Een voorzetsel (of een prepositie) is een onverbuigbaar woord zoals: aan, bij, op, voor, naast, dat de aard van de relatie in de zin aangeeft.
- Langs de dijk;
- Naast de dijk;
- Onderaan de dijk;
- Aan de dijk;
- Om de dijk;
- Op de dijk;
Deze groep voorzetsels in combinatie met het zelfstandig naamwoord 'dijk' passeert regelmatig de revue in de gedachtegang van mijn hersenen. Je moet immers wat te doen hebben, gedurende vier uur op een fiets zittend. Regelmatig stel ik mij de vraag: waarom niet eerder? Schitterend, weids, kronkelend, geschiedenis: de Westfriese Omringdijk. Een prachtige route van 126 kilometer door het Noord-Hollandse landschap. De dijk omklemt het gebied dat West-Friesland heet. Sommige delen van de dijk zijn 10de eeuws, aangelegd om de inwoners te beschermen tegen de zee. Vanaf 1320 is de Omringdijk voltooid.
Blij als ik ben met mijn warme kleding, de Garmin geeft immers 1 graad aan, fiets ik langs het IJsselmeer. De kustlijn wordt met sneeuw versierd. De wind is zwak, maar voelt ijzig aan. Het wegdek tussen Hoorn en Enkhuizen is prachtig gerenoveerd. Vanaf Enkhuizen tot Alkmaar heb ik de wind grotendeels in de rug of schuin opzij. Ik passeer Medemblik, Andijk en het voormalig walvisvaardersdorp Kolhorn. Vanaf hier wordt de dijk pas echt mooi. Op een hoogte van 10 meter bevind ik mij met uitzicht op de polder, eeuwenoude dorpen, de duinen en de restanten van de oude dwangburcht Nuwendoorn in Eenigenburg. De zon is doorgebroken en doet de temperatuur tot 9 graden stijgen.
 |
| Kasteel Nuwendoorn |
Bij Hoorn is het weer koud, nevelig. Het IJsselmeer voelt als een koud meer des doods. Geen spoortje zon en warmte, maar van binnen gloei ik van intense blijdschap. Wat een prachtrit; je koike d'r je ouge uit!
De zon zou
ons niet
kunnen
schelen
lief,
als zij niet
onderging
(Emily Dickinson: vuurtoren Oosterleek)
En de groeten uit Zuid Limburg
Zal ik een zweetshirt aandoen? Heerlijk die korte broek en dito mouwen; de witte benen steken schel af tegen de zwarte broek. Pannenkoekjes mee voor onderweg. De temperatuur is heerlijk; 15 graden al en de voorspelling is dat deze verder zal oplopen. De realiteitszin achterhaalt me. Dit is de voorjaarsvakantie van twee jaar geleden in Mallorca, dit is Zuid Limburg. De koude noordooster snijdt me de adem af, sneeuwvlokken waaien in mijn gezicht en de temperatuur is -3 graden. Ik stop in de luwte van een huis om een muts onder mijn helm te schuiven en een extra paar handschoenen aan te doen. Net de Loorberg achter me gelaten. 380 watt gedurende drie minuten. Zeer tevreden. Nu afdalen in de Gieveldstraat en daarna de Kasteelstraat. Volgende doel is de Camerig, maar dan de Eperbaanversie. Halverwege, bij het restaurant, ontzegt een wit bord met rode rand mij de toegang. Gevaar voor gladheid. De Groenenweg vervolgen naar Vijlen en op naar de Kruisberg. Ben blij met deze opwarmer, weliswaar niet voor mijn benen, maar om het systeem op te warmen. De Kruisberg loopt niet soepel. Ik zie op tegen het Eyserbosweg, langer en steiler. Deze verloopt echter voorspoedig.
 |
| De Eyserbosweg tijdens zonnige omstandigheden. |
Tijdens de afdaling besluit ik de Fromberg rechts te laten liggen. Het vooruitzicht om deze met poolwind te beklimmen, staat me tegen. Toch neem ik hem en valt allerzins mee. De Keutenberg is het volgende obstakel. Lekker klimmen met de wind in de rug. Bovenop is het helemaal feest. Waar de wind normaal gesproken altijd op de vlakte tegen is, stuwt hij mij voort tot de Cauberg. 'Op het gemak' klim ik omhoog en rij verder tot de nieuw gesitueerde Amstel Gold Race finish en tevens meet van het afgelopen wereldkampioenschap. Snelle afdaling van de Vogelzangstraat en de laatste klim van de dag, de Geulhemmerberg. Maastricht bereik ik met een gemiddelde van 26 kilometer en 2,5 uur getraind. Voldaan.
De afrekening
Het verkeer zoeft voorbij op deze milde februari-avond. Een groepje jongeren loopt luidruchtig sticulerend langs de fel verlichte winkelruiten. De temperatuur is aangenaam voor de tijd van het jaar. In de lobby van het hotel is het rustig. De obers zijn bezig de laatste Japanse gasten te bedienen en achterin de lobby zit een man van middelbare leeftijd, met een glas whiskey, over zijn krant gebogen. Aandachtig bestudeert hij het sportkatern van de krant. Een glimlach siert zijn mond. De ober vraagt of hij nog wat wil bestellen. 'No senor', antwoordt hij gedecideerd, vraagt om de rekening, focust zijn gedachten wederom op de tekst van de kwaliteitskrant en nipt van zijn whiskey. Nadat hij de dagelijkse sportcolumn van de krant gelezen heeft, betaalt hij de rekening en besluit de ober flink te tippen. 'Aan geld geen gebrek', denkt hij lopend door de lobby, een zwarte lederen koffer aan zijn zijde geklemd. De lift laat op zich wachten. Een echtpaar van middelbare leeftijd staat eveneens voor de lift, die zich middels een luid 'ping' aankondigt. De deuren suizen open. Twee jonge mannen stappen uit. Aan hun kledij te zien, zijn het wielrenners. Simpele kleding met de onvermijdelijke badslippers eronder. 'Leer je toch eens fatsoenlijk kleden', bedenkt hij zich. Het echtpaar stapt in. De leegheid van hun relatie straalt van hun beider gezichten af. Veel geld, maar elkaar niets meer te vertellen. Zelfverzekerd drukt hij op de bovenste knop: penthouse. Het echtpaar gaat er enkele verdiepingen eerder uit.
Vermoeid legt hij de krant opengeslagen op tafel, ploft hij neer in de luie lederen stoel nabij het raam en plaatst zijn leren tas naast zich. Buiten is het donker. Het verkeer dendert onder zijn raam door. Het dikke glas maakt het onmogelijk om overlast van de Madrileense verkeersader te hebben. Met een handige beweging zet hij de televisie aan. Sportnieuws. Benieuwd wat ze te melden hebben. Het Spaanse sportjournaal laat vier oud renners aan het woord. Het woord doping valt. Ze ontkennen elke vorm van betrokkenheid aan de zaak. De meest succesvolle van de vier brengt men langer in beeld en ontkent het volgen van een dopingprogramma. Eén van de anderen, de verrassende nummer twee uit de Vuelta van 2003, bekent dat er wel eens bloed bij hem is afgenomen. 'Niet voor een bloedtransfusie', laat hij desgevraagd weten. 'Waar dan wel voor, de bloedbank!' schampert de man in zichzelf en laat de halfslachtige bekentenis voor wat die waard is. Onwillekeurig dwaalt zijn gedachte af naar het afgelopen najaar en zijn ontmoeting met justitie. Hoe hij zich in eerste instantie zenuwachtig en nerveus voelde. Totaal misplaatst, bleek achteraf. De contactpersoon frommelde wat nerveus in zijn zak, keek hem nauwelijks aan en voor hij er erg in had was het hoge woord eruit. 'Of hij geen verdere namen tijdens het proces wilde noemen'. Zijn zelfvertrouwen steeg en verbaasde zich over deze kwetsbare opstelling van justitie. We hebben enkele kroongetuigen laten oproepen, uitsluitend wielrenners en dat wil men graag zo houden. Of hij zich een voorstelling kan maken als al die andere namen naar voren zouden komen. Hoe belachelijk zou zijn land zich maken! Daarbij zouden de sportieve gevolgen niet te overzien zijn.
Hij schrikt op van de telefoon. Snel wordt het gesprek afgehandeld, zoals hij al jaren gewend is; kort en krachtig de boodschap doorgeven en geen overbodige poespas. Lekkere trek maakt zich van hem meester. Een eveneens kort telefoontje naar roomservice lost het probleem op. Een hamburger met een koud biertje.
Het koffertje staat nog onaangeroerd naast zijn stoel. Toch even openen en genieten. Hij richt zich op om de sleutel uit zijn jaszak te halen en staat even stil voor de grote spiegel. 'Bijna zestig, maar nog lang niet versleten', grapt hij tegen zichzelf. Het koffertje voelt zwaar aan. Vanmiddag gekregen van weer eens een vertegenwoordiger van een grote sportbond. De zoveelste. Ook hier hoefde niet lang te worden onderhandeld. De ontmoeting had die middag in een rokerig barretje aan één van Madrids vele plaza's plaatsgevonden. 'Ik mag niet hopen dat de inhoud uit peseta's bestaat', had hij quasi grappig opgemerkt en was met de taxi naar het hotel teruggekeerd.
De deurbel doet hem opschrikken uit zijn gedachte. 'Roomservice!' Snel sluit hij het koffertje en schuift deze onder het bed. 'Binnen', roept de man en laat zijn blik weer op de krant vallen. De geur van de hamburger prikkelt zijn neus als deze door de bediende op tafel wordt gezet. Deze ontvangt een flinke fooi. 'Gracias senor Fuentes'. 'De nada', is het korte antwoord van de arts en hij stort zich weer op de krant. Het ontgaat hem dat de bediende onder zijn schort grijpt en voor de dokter er erg in heeft, klinken twee gedempte schoten.
Het is donker in de kamer. Het hoofd van de dokter ligt op de opengeslagen sportkatern van de krant. Nog net leesbaar is de kop "Fuentes vrijuit".
Afgewisseld
Ik zit in dubio: binnen trainen op de Tacx of toch maar weer eens de neus aan het buitenvenster steken. Ik besluit voor de laatste optie. Om half tien sta ik buiten en rij de koude in.
De zaterdag komt traag op gang in Hoorn. De straten zijn nog nat, de klinkers brengen de renner in twijfel: glad of nat. Voorzichtigheid geboden. Het IJsselmeer ligt er roerloos bij. Open stukken water afgewisseld met ijsschotsen en voorzichtig kruiend ijs. Het geheel doet noordpolig aan. Zelfs voor de meerkoeten is het water te koud of zouden zij een andere reden hebben dan samengeschoold op de dijk te bivakkeren. De mist wappert in vlagen over dezelfde dijk.
Aangezien de west noordwestelijk is, rijd ik in de richting van Obdam. Ik besluit, net zoals op de Tacx, de trapfrequentie rond de 80 in plaats van de gebruikelijke 90 te houden. In tegenstelling tot de Tacx bevalt het mij allerminst. Terugschakelen naar een hogere versnelling met dito frequentie.
Het boerenland is al even stil en verlaten. Mist drappeert haar flarden over de boerderijen en landerijen. Koning Winter heeft nog enkele stroken van zijn witte kledij in met name de zijwallen van de sloten achtergelaten afgewisseld met een enkele losse pluk wit. Naargeestig zou de één het vinden. De renner geniet intens, mede door de lage windsterkte.
De Wipbruglaan nadert en ik besluit mezelf even goed te testen: drie minuten intensief. De eerste minuut verloopt goed, maar wat gaat de tijd toch langzaam. De hartslag is inmiddels voorbij het omslagpunt en de laatste minuut nadert. Nog even doorbuffelen, concentreren op de ademhaling en dan mag ik de stopwatch uitzetten. 364 watt. Een verbetering van 10% ten opzichte van een maand geleden. Tevredenheid alom.
Het tempo van de renner zit er goed in. Na de intensieve drie minuten wordt er koers naar het zuiden gezet. Een groep wielrenners nadert in tegengestelde richting. De laatste zwaait. Even twijfelt de renner: meedoen of doorrijden.
Danilo wacht op me. Hij rijdt met een groepje van zes andere HRTC'ers, waaronder andere ex-leerling Iris. We sluiten aan en praten wat. Voorbij Spanbroek zetten we ons op kop en voeren het tempo op.
De donkerblauwe auto staat rechts geparkeerd. De remlichten fonkelen. De groep nadert en maakt aanstalten om de auto te passeren. De niets vermoedende automobilist opent zijn linkerportier. De renner kan de auto net aan ontwijken. Hij schrikt en vloekt! Even later, parallel aan de snelweg rijdend, wordt hij bijna van de weg gereden door een wild rijdende boer op een trekker. Wederom gevloek. Hoorn nadert. 4,1 graad. Het IJsselmeer is een poel van ijs, koude en mist. Binnen de enkele minuten daalt de temperatuur tot 2,7 graad.
Tevreden spoel ik de fiets schoon. Bijna twee uur en eindelijk boven de 30 kilometer. Vakantie. Trainen. Eind volgende week naar Limburg. Amstel Gold Race en Klimclassic verkennen.
Vakantievilla Toscane te huur
De omgeving is ideaal voor het maken van prachtige fietstochten van mountainbike tot
racefiets. De heuvelachtige, bosrijke omgeving heeft lange klims (5 tot 8 kilometer) en korte steile (tot 20%) kuitenbijters. De meeste toppen lopen tot 600 meter, een enkele reikt tot 700 of 800 meter hoogte. Ook vind je in dit deel veel strade bianche, de witte steenwegen, waarvan één naar het vakantiehuis leidt. In oktober wordt de klassieker l'Eroica voor wielertoeristen georganiseerd. U kunt deze route ook zelf fietsen. Deze is geheel bewegwijzerd. De kwaliteit van het overige Toscaanse wegdek is daarentegen goed tot uitstekend te noemen.
U kunt vele tochten in de omgeving maken. Uw tocht wordt altijd bekroond met een beklimming naar de vakantiewoning. Deze ligt om ongeveer 560 meter hoogte.
U kunt vele tochten in de omgeving maken. Uw tocht wordt altijd bekroond met een beklimming naar de vakantiewoning. Deze ligt om ongeveer 560 meter hoogte.
Voor een ieder een aantal impressies van mijn ritten door de Chianti streek met te downloaden GPS track.
Groundhog day
Geweldige film met zuurpruim Bill Murray in de hoofdrol. Weerman Phil beleeft dezelfde dag, groundhog day, elke keer weer opnieuw. Hilarisch, grappig en enigszins zwartgallig. Ik beleef mijn groundhog day telkens op de Tacx, rijdend door het prachtige landschap dat Dolomieten heet. Vandaag is het weer zover. Omstreeks twaalf uur stap ik op de fiets. In Corvara beleef ik mijn eerste Groundhog moment; in 3, 2, 1....een auto van rechts die te hard komt aanrijden. Op de Pordoi vijf kilometer onder de top: wielrenners in afschuwelijk korte broeken. Afzink Gardena: grasmaaiers. Telkens geven ze weer acte de présence. Ze maken het echter niet zo bont als de twee urinerende motoragenten in de Amstel Gold Race 2010. Telkens wil ik afstappen en ze op agentelijke toon vragen: 'waar zijn WE mee bezig?'
Vandaag maak ik het redelijk bont. Ik leg het parcours van de Dolomieten Marathon tot 7 kilometer onder de top van de Giau af: 2u45 training. Broek is kleddernat, het zweet in mijn haren ruikt nog naar de fondue van de vorige avond. Voldaan stap ik af. Elke keer beleef ik het moment van voldoening. Enig idee welke film ik ga kijken?
 |
| Pordoi met het schitterende landschap van de Dolomieten |
Ingeloot
'Beste Roberto,
Je bent ingeloot om deel te nemen aan de Toerversie Amstel Gold Race 2013.'
Limburg en Amstel Gold Race 2013; here I come. Vandaag het verlossende digitale woord van de organisatie ontvangen: ingeloot!
Het verlossende bericht kwam einde deze middag, terwijl ik de mythische Stelvio vanuit Bormio in Noord-Italië aan het bedwingen was. Tien minuten inrijden, gevolgd door 10 minuten D2 met een lage trapfrequentie om de beenspieren wat verder aan te sterken. Elke vijf minuten binnen het blok een sprint van 1 minuut. Ook deze met een lage trapfrequentie. Na het D2 blok volgt vijf minuten rust, met daarna weer eenzelfde blok van 10 minuten. In totaal heb ik drie blokken getraind. Alle drie 260 watt gemiddeld.
Je bent ingeloot om deel te nemen aan de Toerversie Amstel Gold Race 2013.'
Limburg en Amstel Gold Race 2013; here I come. Vandaag het verlossende digitale woord van de organisatie ontvangen: ingeloot!
Het verlossende bericht kwam einde deze middag, terwijl ik de mythische Stelvio vanuit Bormio in Noord-Italië aan het bedwingen was. Tien minuten inrijden, gevolgd door 10 minuten D2 met een lage trapfrequentie om de beenspieren wat verder aan te sterken. Elke vijf minuten binnen het blok een sprint van 1 minuut. Ook deze met een lage trapfrequentie. Na het D2 blok volgt vijf minuten rust, met daarna weer eenzelfde blok van 10 minuten. In totaal heb ik drie blokken getraind. Alle drie 260 watt gemiddeld.
Uitgewrongen, uitgewoond, uitgeleefd en uitgereden
Na een terugblik is het vooruit kijken. Kijken naar 2013! In terugblik blikte ik vooruit betreffende de toertochten in 2013. Het is nog even wachten op de loting, maar ik hoop erbij te zijn bij de Amstel Gold Race in april. Met deze en de Klimclassic in het achterhoofd ben ik het wielerjaar 2013 vol enthousiasme begonnen. De overheerlijke cupcakes van Roos laat ik al staan en vorige week 225 kilometer getraind. Een kleine acht uur heb ik vanaf mijn zadel beschouwd. Het verliep zwaar maar lekker.
Dinsdag een intensieve training op de Tacx. Deze werkt weer naar behoren, nadat de stuurcomputer door Tacx is vervangen door een nieuw exemplaar. Tegen vijven is alles bedrijfsklaar en bevind ik me in Italië, op de door mij verheerlijkte passo Gavia. Tien minuten inrijden met vervolgens 9 blokken van 3 minuten in D3 gevolgd door 2 minuten rust. Uitgewrongen stapte ik na een uur van de fiets.
Donderdag blijkt een mooie dag te zijn en dan ben ik nog vrij ook. Tijd voor een flinke duurrit via Purmerend, Krommenie, Bergen, Schoorl. Tevreden over de eerste 100 kilometer van het jaar kom ik, behoorlijk uitgewoond, thuis.
Zaterdag met Rick, de kou met af en toe natte sneeuw trotserend, naar Edam gefietst. Blokken van vijf minuten op kop, gevolgd door vijf minuten relatieve rust. Windje mee bespreken we het komende seizoen en gaan we proberen de Amstel met een gemiddelde van 29 km/uur af te leggen, gevolgd door de Klimclassic op Hemelvaartsdag. Flink uitgeleefd.
Zondag een relatief rustige rit. De hemel is strak blauw. De lucht is vriezend koud. Wind in de rug. Rustig inrijden. Muur van wind tegen. Cadans. Net bergop. Lekker uitgereden.
Dinsdag een intensieve training op de Tacx. Deze werkt weer naar behoren, nadat de stuurcomputer door Tacx is vervangen door een nieuw exemplaar. Tegen vijven is alles bedrijfsklaar en bevind ik me in Italië, op de door mij verheerlijkte passo Gavia. Tien minuten inrijden met vervolgens 9 blokken van 3 minuten in D3 gevolgd door 2 minuten rust. Uitgewrongen stapte ik na een uur van de fiets.
Donderdag blijkt een mooie dag te zijn en dan ben ik nog vrij ook. Tijd voor een flinke duurrit via Purmerend, Krommenie, Bergen, Schoorl. Tevreden over de eerste 100 kilometer van het jaar kom ik, behoorlijk uitgewoond, thuis.
Zaterdag met Rick, de kou met af en toe natte sneeuw trotserend, naar Edam gefietst. Blokken van vijf minuten op kop, gevolgd door vijf minuten relatieve rust. Windje mee bespreken we het komende seizoen en gaan we proberen de Amstel met een gemiddelde van 29 km/uur af te leggen, gevolgd door de Klimclassic op Hemelvaartsdag. Flink uitgeleefd.
Zondag een relatief rustige rit. De hemel is strak blauw. De lucht is vriezend koud. Wind in de rug. Rustig inrijden. Muur van wind tegen. Cadans. Net bergop. Lekker uitgereden.
Terugblik 2012
Het is weer zover...een nieuw wielerjaar heeft haar intrede gedaan en het oude ligt achter me. Een wielerjaar zonder al te veel fietsende hoogtepunten, maar wel om even bij stil te staan.
Getallen
Voor de gecijferden onder ons:
- 106 trainingen
- 5509 kilometer
- 185 uur en 50 minuten trainingstijd
- 30.250 hoogtemeters
- 29,6 gemiddelde snelheid
- 144 gemiddelde hartslag
- 165.178 KCal (wat ongeveer neerkomt op 165.000 bruine boterhammen). Eet smakelijk!
Toertochten
In 2011 had ik veel toertochten gereden met o.a. Joop Zoetemelk, Ronde van Vlaanderen, Veenendaal-Veenendaal, Steven Rooks en Trois Ballon als kers op de taart. De massaliteit met bijkomende a-socialiteit deden mij besluiten om in 2012 geen toertochten te rijden. Uitzondering heb ik afgelopen jaar voor Veenendaal-Veenendaal gemaakt. Toch heb ik de tochten en de voorbereiding erop node gemist en dan met name het (toe)leven naar een tocht. Uitzondering was het beklimmen van de Mont Ventoux. Middels lange intervallen en tijdrijden heb ik me daar goed op voor kunnen bereiden, wat resulteerde in een goede beklimming, maar vooral in een niet te vergeten vakantie met Roos, John, Marijke en de familie Van Driel.
In de zomervakantie heb ik in Italië nog wat mooie tochten kunnen maken, maar de conditie en kracht was aanmerkelijk minder dan in mijn topjaar 2011. Ook hier miste ik wat ambitie en de noodzakelijke motivatie.
Voor 2013 ga ik me richten op enkele toertochten in april/mei: Veenendaal-Veenendaal, Amstel Gold Race en de Klimclassic. Waarschijnlijk laat ik de Superklassieker schieten.
Armstrong
Als één iemand mijn wielernieuws van 2012 heeft bepaald is het Lance Armstrong wel. Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb me flink belazerd gevoeld. Jaren heb ik in hem geloofd, tegen een ieder verdedigd en nu dus tegen beter weten in. Na het USADA rapport kan ik niets anders concluderen: bedrieger! Ik kan me echter troosten met de gedachte dat het gehele peloton louter uit bedriegers bestond en dat hij daar dan ook weer de beste in was. Het herschrijven van de geschiedenis, hem te ontdoen van al zijn titels, was wat mij betreft niet nodig, al hoop ik wel dat er lering uit getrokken gaat worden voor de naaste toekomst van het wielrennen.
Bewondering over man's inzet, toewijding en mentaliteit op cyclistisch als charitatief vlak heb ik nog steeds. Na het lezen van het formidabele boek 'de wielermaffia' van Tyler Hamilton en Daniel Coyle heeft hij als mens voor mij volkomen afgedaan. De wijze waarop hij (en ploegleider Bruyneel) zijn teamgenoten zoals Hamilton, Landis, Livingston en Andreu heeft behandeld, laat flink de wensen over en niet passend bij grote leiders.
Wielrenners dopinggebruikers! De selectieve verontwaardiging ergert mij nog steeds. Ik las onlangs dat in de tenniswereld 21 out-of-competition controles zijn gehouden en bij het wielrennen ruim 3000. Hoezo liggen de verhoudingen scheef en is de pakkans kleiner bij tennissen en al die andere sporten.
Getallen
- 106 trainingen
- 5509 kilometer
- 185 uur en 50 minuten trainingstijd
- 30.250 hoogtemeters
- 29,6 gemiddelde snelheid
- 144 gemiddelde hartslag
- 165.178 KCal (wat ongeveer neerkomt op 165.000 bruine boterhammen). Eet smakelijk!
Toertochten
In 2011 had ik veel toertochten gereden met o.a. Joop Zoetemelk, Ronde van Vlaanderen, Veenendaal-Veenendaal, Steven Rooks en Trois Ballon als kers op de taart. De massaliteit met bijkomende a-socialiteit deden mij besluiten om in 2012 geen toertochten te rijden. Uitzondering heb ik afgelopen jaar voor Veenendaal-Veenendaal gemaakt. Toch heb ik de tochten en de voorbereiding erop node gemist en dan met name het (toe)leven naar een tocht. Uitzondering was het beklimmen van de Mont Ventoux. Middels lange intervallen en tijdrijden heb ik me daar goed op voor kunnen bereiden, wat resulteerde in een goede beklimming, maar vooral in een niet te vergeten vakantie met Roos, John, Marijke en de familie Van Driel.
In de zomervakantie heb ik in Italië nog wat mooie tochten kunnen maken, maar de conditie en kracht was aanmerkelijk minder dan in mijn topjaar 2011. Ook hier miste ik wat ambitie en de noodzakelijke motivatie.
Voor 2013 ga ik me richten op enkele toertochten in april/mei: Veenendaal-Veenendaal, Amstel Gold Race en de Klimclassic. Waarschijnlijk laat ik de Superklassieker schieten.
Armstrong
Als één iemand mijn wielernieuws van 2012 heeft bepaald is het Lance Armstrong wel. Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb me flink belazerd gevoeld. Jaren heb ik in hem geloofd, tegen een ieder verdedigd en nu dus tegen beter weten in. Na het USADA rapport kan ik niets anders concluderen: bedrieger! Ik kan me echter troosten met de gedachte dat het gehele peloton louter uit bedriegers bestond en dat hij daar dan ook weer de beste in was. Het herschrijven van de geschiedenis, hem te ontdoen van al zijn titels, was wat mij betreft niet nodig, al hoop ik wel dat er lering uit getrokken gaat worden voor de naaste toekomst van het wielrennen.
Bewondering over man's inzet, toewijding en mentaliteit op cyclistisch als charitatief vlak heb ik nog steeds. Na het lezen van het formidabele boek 'de wielermaffia' van Tyler Hamilton en Daniel Coyle heeft hij als mens voor mij volkomen afgedaan. De wijze waarop hij (en ploegleider Bruyneel) zijn teamgenoten zoals Hamilton, Landis, Livingston en Andreu heeft behandeld, laat flink de wensen over en niet passend bij grote leiders.
Wielrenners dopinggebruikers! De selectieve verontwaardiging ergert mij nog steeds. Ik las onlangs dat in de tenniswereld 21 out-of-competition controles zijn gehouden en bij het wielrennen ruim 3000. Hoezo liggen de verhoudingen scheef en is de pakkans kleiner bij tennissen en al die andere sporten.
Hobby
'Pijn is fijn', 'lijden leidt je naar je doel' en 'zonder lijden leidt de weg naar nergens.' Bestaande uitspraken of heb ik deze zelf verzonnen, half in trance van de koude en ontbering lijdend over de parallelweg langs de A7 van Wognum naar Hoorn. 'Leuk hè, het hebben van een hobby, sukkel!' 'Ga toch postzegels verzamelen of met je Marklin trein spelen!' Nee hoor, je bent vrij vandaag, de buienradar geeft venijnige onrust in de lucht aan, genoeg leuke films en het is warm binnen en toch op de fiets? telkens weer speelt het duivels dilemma in mijn hoofd: 'ga je fietsen of nietsen?' Herkenbaar of ben ik de enige die zichzelf wel eens een schop moet geven om op de fiets te gaan zitten; wind, koude, regen en polder trotserend?
De noordenwind staat redelijk strak, windkracht vijf, boven het IJsselmeer zijn talrijke buien zichtbaar, scherp afstekend tegen de, met grijze wolken getekende, blauwe lucht. Ik fiets vandaag niet mijn favoriete gebied binnen: het noorden van Hoorn. Alles beter dan de Streek, de regio tussen Hoorn, Medemblik en Enkhuizen. Open vlaktes, kale populieren, grote boerderijen en af en toe kleine dorpjes. Her en der is men bezig met de weg op te kalefateren. Dat is wel nodig ook.
Vlakbij Nieuwe Niedorp wordt de lucht donkergrijs. Geen ontsnappen meer aan. Ik zet mezelf voor de keuze: terug naar Hoorn of de geplande route vervolgen. Heel even laat ik me verleiden tot het volgen van de gemakkelijkste keuze, maar duik vervolgens toch de koude regen in. In Winkel klaart het op en rijd langs de Westfriese omringdijk in de richting van Medemblik. Was de lucht boven de Niedorpen donkergrijs, de naderende bui boven de Wieringermeerpolder is zo mogelijk zwart. Ik besluit bij de grasdrogerij af te slaan en te kiezen voor rugwind richting Hoorn. Wijs besluit. De hagelbui raakt me grotendeels van achteren. De striemende korrels slaan op mijn rug stuk; slechts een klein bijt in mijn gezicht. Blij met de rugwind voer ik het tempo op, de met mezelf gemaakte D1 belofte achter me latend. Dit is een noodgeval; hard rijden en mezelf warm houden. De hagelbui gaat over in een stevige regenbui. Geen vezel is droog. Mijn hand en fietsschoenen zijn dermate nat, dat ik er ongetwijfeld een middelgroot aquarium mee kan vullen.
In Hoorn moet ik wachten bij het verkeerslicht. 'Schiet op, schiet op!' Ik heb het zo koud dat ik verderop de neergaande spoorwegbomen onderdoor sprint, ondanks de aanwezigheid van gesignaleerde politiewagen. Thuisgekomen wurm ik me uit mijn koude, natte kleding en onderga ik een nieuwe martelgang: met koud lijf onder de warme douche. Leuke hobby dat fietsen. Ik had de keuze om lekker op de bank te blijven liggen (die van ons is namelijk heerlijk), maar toch 'een foute keuze, maar leuk dat ie was!'
De noordenwind staat redelijk strak, windkracht vijf, boven het IJsselmeer zijn talrijke buien zichtbaar, scherp afstekend tegen de, met grijze wolken getekende, blauwe lucht. Ik fiets vandaag niet mijn favoriete gebied binnen: het noorden van Hoorn. Alles beter dan de Streek, de regio tussen Hoorn, Medemblik en Enkhuizen. Open vlaktes, kale populieren, grote boerderijen en af en toe kleine dorpjes. Her en der is men bezig met de weg op te kalefateren. Dat is wel nodig ook.
Vlakbij Nieuwe Niedorp wordt de lucht donkergrijs. Geen ontsnappen meer aan. Ik zet mezelf voor de keuze: terug naar Hoorn of de geplande route vervolgen. Heel even laat ik me verleiden tot het volgen van de gemakkelijkste keuze, maar duik vervolgens toch de koude regen in. In Winkel klaart het op en rijd langs de Westfriese omringdijk in de richting van Medemblik. Was de lucht boven de Niedorpen donkergrijs, de naderende bui boven de Wieringermeerpolder is zo mogelijk zwart. Ik besluit bij de grasdrogerij af te slaan en te kiezen voor rugwind richting Hoorn. Wijs besluit. De hagelbui raakt me grotendeels van achteren. De striemende korrels slaan op mijn rug stuk; slechts een klein bijt in mijn gezicht. Blij met de rugwind voer ik het tempo op, de met mezelf gemaakte D1 belofte achter me latend. Dit is een noodgeval; hard rijden en mezelf warm houden. De hagelbui gaat over in een stevige regenbui. Geen vezel is droog. Mijn hand en fietsschoenen zijn dermate nat, dat ik er ongetwijfeld een middelgroot aquarium mee kan vullen.
In Hoorn moet ik wachten bij het verkeerslicht. 'Schiet op, schiet op!' Ik heb het zo koud dat ik verderop de neergaande spoorwegbomen onderdoor sprint, ondanks de aanwezigheid van gesignaleerde politiewagen. Thuisgekomen wurm ik me uit mijn koude, natte kleding en onderga ik een nieuwe martelgang: met koud lijf onder de warme douche. Leuke hobby dat fietsen. Ik had de keuze om lekker op de bank te blijven liggen (die van ons is namelijk heerlijk), maar toch 'een foute keuze, maar leuk dat ie was!'
Amstel Gold Race
Als het kalenderjaar op het eind loopt, wordt het tijd voor de evaluatie. Zo ook voor deze goedwillende amateur wielrenner. Om u als lezer niet lastig te vallen met al te uitgebreide details, deel ik slechts mede de toertochten en het er naar toe trainen erg gemist te hebben. Kortom: een doel stellen voor komend jaar. Vorig jaar was de geslaagde beklimming van de Mont Ventoux het enige doel. Daarna was het freewheelen. Ook leuk, maar het gaf me weinig voldoening. Ben je dan genezen van je eigen gestelde bezwaren ten aanzien van de toertochten? Neen! De drukte eromheen zal ik voor lief moeten nemen. Op tijd starten om de grootste drukte te omzeilen wordt het devies.
Momenteel heb ik twee doelen: Amstel Gold Race en de Superklassieker. Tochten niet te ver van huis, bekend en onbekend, bemind en onbemind, oud en nieuw, heuvels en kasseien. De Superklassieker combineert het Ronde van Vlaanderen met Parijs-Roubaix. In de maand april ga ik proberen 'goed te zijn'. Veenendaal-Veenendaal rijd ik traditiegetrouw en ditmaal als opmaat naar de Amstel.
De Amstel Gold Race. Vijf keer gereden, waarvan de eerste in natte omstandigheden. De honderd kilometer reed ik indertijd (2005) met John, Arjan en Rob. De vier jaren daarop volgend legde ik, telkens in gezelschap van John, de 150 kilometer af. Mooi parcours. Daarom ben ik mijn seizoen ook deels in Amstel Gold Race beleving gestart. Woensdag een dik uur op de Tacx met de AGR versie 2010. Donderdag een langere training buiten via Wormer en zaterdag in het echte Limburg.
Limburg zaterdagochtend. Koud. Nevelig. Een voorzichtig streepte blauw met een flauw zonnetje. De auto heb ik in Slenaken geparkeerd. Doel is de Limburgse lopers aan te doen middels 80+ klimcadans en wattages tussen de 280 en 300 watt om mezelf niet over de kop te rijden en de basisconditie te leggen. De eerste klim van de dag is één van de mooiste in deze regio: de Loorberg. Na de klim volgt de afdaling van de Gieveldstraat. Voorzichtig afdalen, beducht op glibberige bladeren kom ik Teuven aan. België dus. De volgende klim is de Crutzberg. Mooie klim door het bos. Het loopt erg lekker. Ik focus me op cadans, wattage en ademhaling. Ook de Kasteelstraat, Camerig en pas van de Wolfhaag lopen onverwachts goed. Onverwacht vanwege de weinige fiets en dus klimkilometers. Via de stadjes Moresnet, Montzen en Hombourg kom ik weer in Slenaken aan. Gemiddelde snelheid valt me mee: bijna 25 kilometer. Qua duurvermogen merk ik, net als donderdag, dat na twee uur de koek wel op is. Kortom: werk aan de winkel!
Momenteel heb ik twee doelen: Amstel Gold Race en de Superklassieker. Tochten niet te ver van huis, bekend en onbekend, bemind en onbemind, oud en nieuw, heuvels en kasseien. De Superklassieker combineert het Ronde van Vlaanderen met Parijs-Roubaix. In de maand april ga ik proberen 'goed te zijn'. Veenendaal-Veenendaal rijd ik traditiegetrouw en ditmaal als opmaat naar de Amstel.
De Amstel Gold Race. Vijf keer gereden, waarvan de eerste in natte omstandigheden. De honderd kilometer reed ik indertijd (2005) met John, Arjan en Rob. De vier jaren daarop volgend legde ik, telkens in gezelschap van John, de 150 kilometer af. Mooi parcours. Daarom ben ik mijn seizoen ook deels in Amstel Gold Race beleving gestart. Woensdag een dik uur op de Tacx met de AGR versie 2010. Donderdag een langere training buiten via Wormer en zaterdag in het echte Limburg.
 |
| Kasteel in afdaling Kasteelstraat |
Nadine OK run
'Wat, ga jij hardlopen!? Ik dacht dat jij alleen kon fietsen.' De boodschapper had in eerste geen benul dat ik voorfietser voor de Nadine OK run 2012 was. Ik heb er overigens wel eens over nagedacht om ook te gaan lopen, maar mijn gewrichten laten de loopimpact niet toe.
Zondag. Regen. Wind. Voorfietsen van de 10 km mannen en daarna de 20 km vrouwen. De start laat op zich wachten of beter gezegd de starter laat de lopers lang wachten. Na het startschot is het maken dat je vooruit schiet op de fiets. Een horde hardlopers komt me achterna. Bij de oude dijkdoorbraak valt de wedstrijd in een voorlopige plooi. Marathonschaatser Erik Jan Spijkerman ligt ruim aan kop en heeft een prachtige loop. Mijn medevoorfietser rijdt bij de eerste splitsing lek en rijd ik verder met Erik Jan. Enkele buien trotserend komen we bij Ootje Konkel aan en komen we terecht in de Kids Run. De situatie wordt enigszins gevaarlijk. Luid roepend probeer ik iedereen aan de kant te krijgen, zo ook mijn eigen vriendin.
In het park halen we de 5 km in. Ook hier tracht ik iedereen aan de kant te krijgen. Erik Jan wordt echter ingehaald en finisht uiteindelijk vrij kort achter winnaar Ruud Beerepoot. Naderhand komt Erik Jan me nog even bedanken voor het voorfietsen. Hij vertelt dat hij gisteren nog een marathon van 100 rondes te hebben geschaatst. Respect!
Daarna is het wachten op de eerste dame die bij Ootje Konkel langskomt voor de 20 kilometer. Inge Smit laat me niet lang wachten. Geflankeerd door twee lopers van de loopgroep Hoorn houdt ze een mooi tempo aan. De zon breekt door. De koude trekt weg uit mijn lijf. Wederom in het park aangekomen haalt ze nog enkele 20 kilometer mannen in. Tijdens het lopen vertelt ze dat ze nog 15 kilometer naar huis gaat lopen. Wederom respect! Ik feliciteer haar met de behaalde overwinning.
Ondanks de regen een prachtige dag met mooie sportmensen. Leuk om als vrijwilliger aan de slag te gaan, gecombineerd met een prima hersteltraining. Speel overigens met de gedachte om in mei 2013 voor de Nadine Foundation een biatlon (tijdrijden en lopen) te organiseren.
Zondag. Regen. Wind. Voorfietsen van de 10 km mannen en daarna de 20 km vrouwen. De start laat op zich wachten of beter gezegd de starter laat de lopers lang wachten. Na het startschot is het maken dat je vooruit schiet op de fiets. Een horde hardlopers komt me achterna. Bij de oude dijkdoorbraak valt de wedstrijd in een voorlopige plooi. Marathonschaatser Erik Jan Spijkerman ligt ruim aan kop en heeft een prachtige loop. Mijn medevoorfietser rijdt bij de eerste splitsing lek en rijd ik verder met Erik Jan. Enkele buien trotserend komen we bij Ootje Konkel aan en komen we terecht in de Kids Run. De situatie wordt enigszins gevaarlijk. Luid roepend probeer ik iedereen aan de kant te krijgen, zo ook mijn eigen vriendin.
In het park halen we de 5 km in. Ook hier tracht ik iedereen aan de kant te krijgen. Erik Jan wordt echter ingehaald en finisht uiteindelijk vrij kort achter winnaar Ruud Beerepoot. Naderhand komt Erik Jan me nog even bedanken voor het voorfietsen. Hij vertelt dat hij gisteren nog een marathon van 100 rondes te hebben geschaatst. Respect!
Daarna is het wachten op de eerste dame die bij Ootje Konkel langskomt voor de 20 kilometer. Inge Smit laat me niet lang wachten. Geflankeerd door twee lopers van de loopgroep Hoorn houdt ze een mooi tempo aan. De zon breekt door. De koude trekt weg uit mijn lijf. Wederom in het park aangekomen haalt ze nog enkele 20 kilometer mannen in. Tijdens het lopen vertelt ze dat ze nog 15 kilometer naar huis gaat lopen. Wederom respect! Ik feliciteer haar met de behaalde overwinning.
Ondanks de regen een prachtige dag met mooie sportmensen. Leuk om als vrijwilliger aan de slag te gaan, gecombineerd met een prima hersteltraining. Speel overigens met de gedachte om in mei 2013 voor de Nadine Foundation een biatlon (tijdrijden en lopen) te organiseren.
Abonneren op:
Posts (Atom)